ของเล่น

ตอนที่1 ของเล่น

หญิงสาววัยสิบเจ็ดปีที่พึ่งกลับมาถึงบ้านในเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ ของวัน เนื่องจากพึ่งเลิกกิจกรรมมิดไนท์กีฬาสีของทางโรงเรียนที่จัดขึ้นทั้งที่ตอนแรกเธอบอกผู้เป็นแม่ไว้แล้วว่าอาจจะนอนค้างหอพักของเพื่อน แต่เพราะว่าเธอเบื่อและออกจากงานก่อนเวลาเลิกเธอจึงตัดสินใจกลับบ้านแทน

“ลิสา” เสียงเข้มที่ดังขึ้นทำให้ร่างบางสะดุ้งด้วยความตกใจหลังจากเดินเข้าบ้านมาด้วยความเงียบ และไม่คิดว่าเวลานี้จะยังมีใครไม่นอน และพอหันไปยังต้นเสียงถึงได้เห็นลูกชายของเจ้านายที่เดินมาจากรถหรูของเขานั่นเอง

“คุณคชามีอะไรหรือเปล่าคะ” ร่างบางของ ชลิสา หรือ ลิสา ลูกสาวของแม่บ้านหลังนี้เอ่ยถามลูกชายของเจ้านายขึ้นด้วยความสงสัย

“ฉันอยากได้ชาร้อนสักแก้ว เอาขึ้นไปให้ฉันที่ห้องด้วย” คชาธาร หรือ คชา เอ่ยสั่งลูกสาวแม่บ้านที่อายุห่างจากเขาห้าปีออกไปก่อนจะเดินเข้าบ้านไปทันที และนั่นก็ทำให้ร่างบางของชลิสาเลือกจะเดินเข้าไปในตัวบ้านไม่ต่างกัน

ร่างบางจัดการต้มน้ำและชงชาร้อนใส่แก้วให้กับผู้เป็นเจ้านายตามที่เขาต้องการ ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านหลังใหญ่เพื่อทำหน้าที่ของตัวเองทันที

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามา” เสียงเข้มตะโกนดังออกจากในห้อง ทำให้ร่างบางของชลิสาเปิดประตูเข้าไปภายในห้องกว้างขวางของลูกชายเจ้านายเพื่อเอาชาไปเสิร์ฟ

แต่เท้าเล็กก็กลับชะงักนิ่งอยู่กับที่อย่างไม่ได้ตั้งตัว เมื่อสายตาของเธอดันปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของคชาธารที่ตอนนี้สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่

เธอตั้งสติกลับมาก่อนจะก้มหน้าหลบเลี่ยงสิ่งที่ไม่ควรมอง เดินไปยังหัวเตียงและวางชาไว้ที่ชั้นข้างหัวเตียงก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินออกจากห้องนี้ไปอย่างไม่รอช้า

แต่...

“มะ...มีอะไรคะ” ชลิสาผงะถอยหลังก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงสั่นติดขัด เมื่อเธอหันมาเจอเข้ากับแผงอกแกร่งที่มีรอยสักรูปหัวช้างอยู่ท่ามกลางหมอกควันเพียงคืบ

“ไม่คิดว่ายิ่งโตเธอจะยิ่งสวย” ร่างสูงของคชาธารเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้าหาร่างบางตรงหน้าทันที และนั่นก็ทำให้ชลิสาก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็วทันที

ตุบ!

แน่นอนว่าจุดที่เธอยืนอยู่ในตอนแรกก็ใกล้เตียงแค่ก้าวเดียว พอเธอถอยหลังออกมาแบบนี้สุดท้ายเธอก็ล้มลงบนเตียงอย่างง่ายดายไร้ทางให้หนี

“เอ่อ ลิสาต้องกลับห้องแล้วค่ะ” ชลิสาพูดพร้อมกับรีบลุกเพื่อจะออกจากห้องไปอย่างรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ แต่ร่างสูงตรงหน้ากลับไม่ปล่อยเธอออกไปง่ายๆ

หมับ!

ฝ่ามือใหญ่ดันไหล่เล็กทั้งสองข้างของเธอไว้ให้หยุดอยู่ตรงหน้าเขาด้วยเรี่ยวแรงที่มากกว่าอย่างง่ายดาย

“ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไป” น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นบอกเธออย่างวางอำนาจ แม้ไม่ได้ดุดันแต่ก็น่ากลัวไม่น้อย

“คะ...คุณคชาต้องการอะไรเพิ่มคะ” ร่างบางที่พยายามควบคุมเสียงตัวเองให้ปกติอย่างถึงที่สุด แต่สุดท้ายมันก็ยังคงสั่นไม่เลิก เพราะนี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้ และยังใกล้ชิดอยู่ในสภาพล่อแหลมสองต่อสองแบบนี้ด้วย มันทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างแรงควบคุมไม่ได้

“ฉันต้องการ...เธอ”

ตุบ!

พูดจบคชาธารก็ผลักชลิสานอนราบลงไปบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะตามไปคร่อมทับเธอไว้ทันทีเพื่อไม่ให้เธอหนีเขาได้

“คุณคชาจะทำอะไรคะ!” ร่างบางเอ่ยถามออกมาด้วยความตื่นกลัวน้ำเสียงค่อนข้างดังทันที

เธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย ทำไมเธอรู้สึกกลัวมากขนาดนี้นะ

“เวลาอยู่โรงเรียน เธอไร้เดียงสาแบบนี้ไหม” นิ้วเรียวยาวของคชาธารไล้ไปตามกรอบหน้าของชลิสาก่อนจะเอ่ยถามเสียงแหบพร่าด้วยความอยากรู้ เพราะว่าหญิงสาวตรงหน้าเขาเวลาอยู่บ้านนั้นเป็นเด็กดีเชื่อแม่และแม่บ้านคนอื่นๆ อย่างดี

ท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์และไร้เดียงสาไม่เหมือนหญิงสาวอายุสิบเจ็ดปีสมัยนี้สักนิด และเขาก็อยากรู้ว่าเวลาเธออยู่โรงเรียนเธอจะใสซื่ออย่างที่แสดงออกในบ้านหรือเปล่า เพราะวันนี้เธอก็เล่นกลับบ้านสี่ห้าทุ่ม มันน่าสงสัยไม่น้อย

หมับ!

ชลิสายกมือขึ้นเพื่อดันคชาธารออก แต่ฝ่ามือเล็กของเธอกลับสัมผัสกับกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขาแล้วทำให้เธอสะดุ้งดึงมือกลับราวกับถูกไฟช๊อตก็ไม่ปาน

“มะ...มันดึกแล้ว ลิสาอยากกลับห้องแล้วค่ะ” ร่างบางของชลิสาเอ่ยขึ้นด้วยความกลัวไม่ลดน้อยเลยสักนิด และไม่กล้าสบตากับคชาธารแม้แต่นิดเดียว

“ฉันเป็นใคร” แล้วอยู่ๆ คชาธารก็เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าราวกับไม่รู้จักตัวเอง

“.....” นั่นทำให้ชลิสาไม่เข้าใจกับคำถามนี้ก่อนจะเผลอสบตากับเขาอย่างหาคำตอบ

“ฉันเป็นอะไรสำหรับเธอ” เมื่อเห็นสายตาสงสัยของเธอนั่นก็ทำให้คชาธารเลือกจะขยายความของคำถามเพิ่มอีกครั้ง

“เป็นเจ้านายค่ะ” เขาเป็นลูกของเจ้านาย และแน่นอนว่าเขานั้นก็เป็นเจ้านายสำหรับเธอด้วย

“หมายความว่าถ้าฉันใช้หรือสั่งอะไรเธอ เธอก็จะทำให้ฉันใช่ไหม” นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการเลยถามเธอออกมาแบบนี้

“ค่ะ” ด้วยความไม่เข้าใจในความหมายแฝงนั้นทำให้ร่างบางตอบกลับอย่างไม่ได้คิดมากเลยสักนิด และคำตอบของเธอมันก็เข้าทางคชาธารอย่างที่เขาหวัง

“งั้นตั้งแต่นี้ต่อไป เธอต้องเป็นของเล่นของฉัน”

และตั้งแต่นั้นมาชีวิตคนคนหนึ่งก็ต้องกลายเป็นของเล่นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้...