มู่ซัง: บทแปลงานวรรณกรรมจีน

มู่ซังย่างก้าวด้วยรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรบนพื้นหินอ่อนที่เป็นประกายสะท้อนเงา หญิงสาวที่เคาน์เตอร์ต้อนรับทักทายเธอ เธอผงกศีรษะตอบด้วยรอยยิ้มพองาม เมื่อหันไปมองเงาสะท้อนของตนเองบนผนังกระจก เห็นตัวเองในชุดทันสมัยเปี่ยมเสน่ห์ เธอชื่นชมความงดงามของตัวเองด้วยความหลงใหลเล็กๆ

ขณะที่มองเงาบนกระจกที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าพื้นใต้เท้ากำลังเอียงจนยืนไม่มั่น ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจจากที่ไกลๆ: "แผ่นดินไหว!"

"แผ่นดินไหว! รีบหนีเร็ว!"

ทุกคนวิ่งออกไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ในความโกลาหลวุ่นวายนั้น ไม่รู้ว่าใครผลักเธอทีหนึ่ง ศีรษะกระแทกกับผนังกระจก ทุกอย่างมืดมิดลงและเธอก็หมดสติไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด มู่ซังรู้สึกว่ามีคนอยู่รอบตัว เธอพยายามลืมตาขึ้นมอง เห็นเงาร่างคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ลางๆ นี่คือทีมกู้ภัยที่มาช่วยเธอหรือ? เป็นลุงทหารปลดแอกมาช่วยเธอใช่ไหม? ความคิดหลายอย่างแวบผ่านในหัว แต่สุดท้ายเธอก็จมดิ่งสู่ความมืดอีกครั้งเพราะหมดแรง การมีชีวิตอยู่ช่างดีเหลือเกิน นี่คือความคิดสุดท้ายก่อนที่เธอจะสลบไป

สตรีในอาภรณ์หรูหราใบหน้าสงบนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พลับแกะสลักลวดลาย ท่านหวังไทเฮาทอดพระเนตรใบหน้าซูบซีดของมู่ซังด้วยความเป็นห่วง: "เป็นอะไรไป? ทำไมถึงสลบอีกแล้ว! หลานสาวสุดที่รักของข้า"

หนุ่มน้อยฮ่องเต้ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยบารมีอันหนักแน่น ตรัสตำหนิหมอหลวงที่คุกเข่าอยู่: "หากรักษานางมู่ไม่หาย เจ้าจะมีประโยชน์อันใดต่อเรา?! ถ้านางมู่ไม่ฟื้น พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องตามไปเป็นเพื่อนนาง!!"

"ฝ่าบาทโปรดระงับความกริ้ว ข้าน้อยไม่กล้า" หมอหลวงทั้งหลายก้มหน้าแนบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ปากร้องขอความเมตตา หมอหลวงชราคนหนึ่งสั่นระริกด้วยเคราขาวโพลน รวบรวมความกล้ากราบทูล: "ฝ่าบาท ไทเฮาเพคะ อย่าทรงกังวลไป นางมู่เพียงแต่เหนื่อยล้าจึงหลับไป พรุ่งนี้เช้านางจะตื่นแล้วเพคะ"

เมื่อได้ยินคำกราบทูลของหมอหลวง ฮ่องเต้เฉิงจึงปล่อยหมอหลวงไป: "จัดยาเถิด!"

แล้วทรงปลอบไทเฮาที่กังวลถึงมู่ซัง: "พระมารดาอย่าทรงกังวลไป ซังเออร์เพียงแต่เหนื่อยล้าเท่านั้น"

เมื่อได้ยินว่าอาการของมู่ซังคงที่แล้ว ไทเฮาก็นึกถึงตัวการที่ทำให้มู่ซังต้องมานอนที่นี่: "คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงที่รังแกซังเออร์ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

นางวั่นและนางมู่เกิดทะเลาะกันในอุทยานหลวง ในการผลักไสกันทั้งสองต่างล้มลงและได้รับบาดเจ็บ

"ยังนอนอยู่บนเตียง แขนหัก" ฮ่องเต้เฉิงทรงเห็นว่ามู่ซังเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ไม่กล้าตรัสตรงๆ เกรงว่าไทเฮาจะตำหนิว่าพระองค์เอาใจคนอื่นและรังแกมู่ซัง จึงทรงคิดครู่หนึ่งแล้วตรัส: "นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกนางสองคน พระมารดาไม่ควรเข้าไปยุ่ง จะไม่เหมาะกับสถานะของพระมารดา อีกทั้งยังจะทำให้ชื่อเสียงของซังเออร์เสียหาย"

"ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้นางได้ใจไปก่อน!" ไทเฮาเห็นฮ่องเต้เฉิงมีท่าทีเข้าข้างนางวั่น ทรงถอนพระทัยในใจ ลูกชายโตแล้วไม่ฟังแม่ คิดว่านางวั่นคงเป็นที่โปรดปรานอย่างมาก เพื่อนางคนนั้นไม่จำเป็นต้องทำให้แม่ลูกห่างเหิน ความโปรดปรานที่ยั่งยืนต่างหากที่เป็นเรื่องดี แล้วทรงคิดอีกว่าใช่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชื่อเสียงของมู่ซังมาเสี่ยง เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ไม่ต้องรีบร้อน วิธีการในวังมีมากมาย การตายด้วยไข้หวัดเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด

มู่ซังตื่นขึ้นตามนาฬิกาชีวภาพ หลับตาลูบมือหาโทรศัพท์ สงสัยว่าทำไมนาฬิกาปลุกไม่ดัง จะสายแล้วหรือ? แล้วก็รู้สึกตัวว่าลูบไม่เจอโต๊ะ งัวเงียคิดว่า ไม่ใช่มีแผ่นดินไหวหรือ?

พอนึกถึงแผ่นดินไหว สมองก็สว่างขึ้นทันที สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือม่านสีชมพูอมส้มปักลายผีเสื้อคู่กับดอกไม้

แล้วเธอก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลจากข้างๆ: "คุณหนูตื่นแล้ว รีบไปกราบทูลฝ่าบาทและไทเฮาเถิด"

"เจ้าค่ะ" จี้ชุ่ยรับคำแล้วรีบร้อนจากไป