คุณอาขา

[1] นรกของเขม

"นี่เขม มานี่มาลูกมา"

แด๊ดดี้สุดที่เลิฟกวักมือเรียกฉันเหมือนนางกวัก ขณะที่แม่ฉันนั่งยิ้มหน้าบานอยู่ ฉันรีบเดินเข้าไปนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามบิดาและมารดาอันเป็นที่รักก่อนจะเอ่ยปากถาม

"นี่มีอะไรกันรึเปล่าคะ หน้าระรื่นเชียวน้าาาา"

ทั้งสองคนหันไปมองหน้ากันยิ้มๆ ก่อนจะหันมาหาฉันที่หูผึ่งเตรียมฟังทันที

"พ่อกับแม่เนี่ย ว่าจะไปฮันนีมูนวันพรุ่งนี้"

ฉันยิ้มดีใจ เห็นพ่อแม่โหมงานหนักจนไม่มีเวลาให้กัน ฉันเองก็อดเห็นใจพวกท่านไม่ได้

"ดีเลยค่ะ แล้วนี่กะว่าจะไปสักกี่วันหรอคะ"

"1 เดือนค่ะ"

ฉันอ้าปากหวอ นึกว่าจะไปสักอาทิตย์ แต่คุณพ่อคุณแม่เล่นเอาฉันนี่ต้องตกใจเลย ไปทีก็ไปซะนานเลยแฮะ แต่เอาเถอะ ความสุขของคุณพ่อคุณแม่ นานๆทีท่านจะมีเวลาสวีทกันบ้าง ฉันไม่ขัดแข้งขัดขาท่านหรอก

"เพราะฉะนั้นเนี่ยนะ! พ่อกับแม่ลูกเนี่ย เห็นสมควรว่าลูก ไม่ควรจะอยู่บ้านคนเดียว"

ฉันขมวดคิ้ว จะบ้าตายยยย นี่ต้องแบกสังขารไปสิงสถิตอยู่ไหนเนี่ยยย บ้านเพื่อนแม่ บ้านญาติฝั่งแม่ หรือคุณย่าาา

"ลูกต้องไปอยู่กับคุณอาจอแดน"

ฉันเบิกตากว้าง ก่อนใจจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ถามพ่อตัวเองปากสั่นๆ สมองตีวนกันไปหมด

"คุณพ่อคะ! แล้วเขมต้องไปอยู่กับอาตอนที่คุณพ่อกับคุณแม่ไปฮันนีมูนเดือนนึงเนี่ยนะคะ?!?!"

ทั้งสองคนพยักหน้าหงึกหงักพร้อมรอยยิ้มมีความสุข แต่ลูกสาวอย่างฉันกลับไม่แฮปปี้เลยสักนิด

เวรแล้วไง ฉันต้องไปอยู่กับคนที่ตอนเด็กๆเคยดุด่าว่าฉันไม่มีมารยาทบ้าง ไม่มีความเป็นกุลสตรีบ้าง ไม่มีความเป็นผู้หญิงบ้าง โอ้ยยยย! แค่คิดก็ปวดหัวจะแย่!

"แต่คุณพ...."

"หยุดเลยค่ะคุณลูกเขมขา เตรียมเก็บของเลยค่ะ พรุ่งนี้เช้า คุณพ่อกับคุณแม่จะไปส่งที่บ้านคุณอาแต่เช้ามืด เพราะบ้านคุณอาอยู่ไกล ฉะนั้นเราจะต้องออกรถแต่เช้าค่ะ"

ว่าจบก็ไม่รอให้ฉันหาข้ออ้าง เดินควงแขนคุยกันกระหนุงหนิงออกนอกบ้านไป ปล่อยให้ฉันต้องเดินขึ้นห้อง ยัดข้าวของใส่กระเป๋าแบบอารมณ์เสียสุดๆ

Jordan : Talk

rrrrrrrr!

จอแดนที่กำลังนั่งเซ็นเอกสาร ต้องขมวดคิ้วเมื่อมองเบอร์หน้าจอ ที่ปกติไม่เคยโทรมาหาเขาเวลานี้

"ครับพี่ทัพ"

"แดนน้องรัก ว่างสักแปปไหม"

"ว่างครับ พี่ทัพมีอะไรสำคัญหรอครับ ปกติไม่เห็นโทรมาเวลานี้"

"พี่รีบว่ะ ฟังนะไอ้แดน พี่กับพี่สะไภ้แกจะไปฮันนีมูนสักเดือน แล้วไม่มีคนดูแลลูกสาวพี่ แล้วพี่เลยกะจะฝากแกดูแลสักเดือน พรุ่งนี้พี่จะไปส่งไว้ให้แกแต่เช้านะเจ้าแดน"

"แล้วทำไมผมต้องรับเขมณีมาอยู่ด้วยล่ะครับ ผมมีงานตั้งเยอะตั้งแยะนะ!!"

"ขอบใจมากเว้ย! น้องรัก!"

ติ้ด!

ผมได้แต่กัดฟัน และโยนโทรศัพท์ไปที่โซฟาด้วยความหัวเสีย ลำพังงานของผู้บริหารก็ปวดหัวจะแย่ ยังจะต้องมารับมือกับยัยหลานหัวแข็ง ที่ไม่ว่าผมจะบอก จะสอน หรือจะห้ามอะไรแค่ไหน แม่นี่ก็ไม่เคยจดเคยจำ

"ให้ตายเถอะ! ทำไมฉันต้องมาดูแลเด็กหัวดื้ออย่างเธอ"

.

.

.

.

เขมมองรูปรวมครอบครัว เมื่อ 7 ปีที่แล้ว หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยเห็นอาจอดงจอแดนอะไรนี่เลย เหมือนว่ามีแต่คุณพ่อและคุณแม่ ที่ไปเยี่ยมเยียนนานๆที เพราะคุณอาของเธอเหมือนงานจะมัดตัวอยู่ตลอดเวลา

"เชอะ! ตอนเป็นหนุ่มดุยังกะอะไรดี ตอนนี้แก่แล้วคงดุเหมือนตาแก่หนวดยาวเฟื้อยแน่เลย"

เขมมณีพูดพลางย่นจมูก ก่อนจะนึกย้อนไปยังเมื่อ 7 ปีก่อน ที่เธออายุ 13 และอาของเธออายุ 23

'แก~~~ ลิปอันนี้นะ ยัยอะชิบอกฉันว่า ทาปุ๊ปเนี่ยนะ หนุ่มมองกันตรึม แถมยังได้นายไนซ์มาเป็นแฟนด้วยนะ><'

เด็กสาวกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ และบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย เมื่อเพื่อนสาวในสายแนะนำให้ไปซื้อ เผื่อเธอจะมีแฟนกับเค้าบ้าง

'อะแฮ่ม!!!'

เด็กสาวหันหลังกลับตามต้นเสียง ก่อนจะเจอคุณอาหนุ่มหน้าโหดยืนจ้องเขม็งอยู่ จึงรีบกดตัดสายและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

'เด็กม.ต้น ที่ไหนมาคุยเรื่องผู้ชายกัน! น่าเกลียดจริงๆ'

เด็กสาวมองคุณอารูปหล่อตาเขียวปั๊ด ก่อนจะกอดอก พลางเชิดหน้าอย่างไม่ยอม

'สมัยนี้น่ะนะคะ เขาเสียตัวกันตั้งแต่ ม.ต้นกันด้วยซ้ำ อานี่หัวโบราณจริงๆ'

ว่าจบก็เดินกระฟัดกระเฟียดไป ทิ้งให้อาหนุ่มต้องยืนนิ่ง พลางข่มอารมณ์โกรธตนเองไว้สุดแรง และไปฟ้องพ่อแม่ของเขมมณี ทำให้ยัยเด็กเจนโลกในสายตาเขาโดนลงโทษจนก้นเขียว

Khem : ไอ้คุณอาบ้า!

Jordan : ยัยเด็กเขมน่ารำคาญ!