ชะตากรรมในมือ

คำเตือน เรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรงทางเพศ ภาษาไม่เหมาะสม และฉากที่อาจกระทบกระเทือนจิตใจ โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม

ฉันเกิดหลังพี่ลิลลี่สิบนาที และโชคร้ายที่นั่นเป็นตัวกำหนดชะตาชีวิตของฉัน คืออย่างนี้นะ แม่ของฉันอยากได้ลูกแค่คนเดียว แต่กลับได้มาถึงสองคน พี่ลิลลี่ พี่สาวฝาแฝดของฉันเป็นเจ้าหญิงสำหรับแม่ ส่วนฉันเป็นสิ่งที่แม่เรียกว่าตัวสำรอง นั่นแหละคือชื่อของฉัน: "ตัวสำรอง" ตัวสำรอง วิลเลียมส์

พี่สาวฉันมีผมสีทองสว่าง ผิวสีแทนทอง ตาสีเขียวสดใส และหุ่นที่ใครๆ ก็อยากได้ ส่วนฉัน ผมสีน้ำตาลเข้ม ตาสีน้ำตาลเข้ม ผิวซีดเผือด และหุ่นที่ไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่ พ่อบอกว่าพ่อได้ลูกสาวคนหนึ่งเหมือนแม่ของพ่อ และอีกคนเหมือนแม่ยาย ฉันหน้าตาเหมือนคุณย่า ฉันไม่เคยรู้จักปู่กับย่าฝ่ายพ่อเลย เพราะท่านทั้งสองเสียไปก่อนพวกเราเกิด ส่วนตา-ยายฝ่ายแม่ ฉันกลับหวังว่าไม่เคยรู้จักท่านเสียดีกว่า พวกท่านใจร้าย โหดเหี้ยม และชอบตัดสินคนอื่น

พ่อของฉัน เอริค เป็นน้องชายของอัลฟ่าไมเคิล ผู้นำฝูงคนปัจจุบัน พ่อต้องเดินทางไปทำธุรกิจอยู่เสมอ คอยตรวจดูพันธมิตรและกิจการต่างๆ ที่ฝูงเป็นเจ้าของ แม่ของฉันเป็นกรรมการในหลายคณะ และทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ ยกเว้นฉันน่ะสิ ไม่ว่าฉันจะทำอะไร หรือทำได้ดีแค่ไหน มันก็ไม่เคยพอ พอโตขึ้น ฉันก็เริ่มใส่ใจเรื่องความสมบูรณ์แบบของแม่น้อยลงเรื่อยๆ

ส่วนใหญ่ฉันก็แค่หลบหน้า หรืออยู่ในเงามืด ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้กินข้าวร่วมกับครอบครัว ตอนเด็กๆ ฉันต้องรอให้พวกเขาเข้านอนก่อน ถึงจะแอบไปขโมยอาหารในครัวได้ ตอนนี้ฉันมีงานทำแล้ว ก็เลยซื้อของที่จำเป็นเองได้

ห้องนอนของฉันอยู่ในห้องใต้หลังคา ฉันมีแค่ฟูกนอน ผ้าห่มหนึ่งผืน กับหมอนหนึ่งใบ ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ หนึ่งหลังสำหรับเสื้อผ้าไม่กี่ตัวที่มี หลายปีที่ผ่านมา พวกเขาเอาของเก่าๆ ที่ไม่ใช้แล้วมาทิ้งไว้ที่นี่ ฉันก็เลยเก็บของที่พอใช้ได้มาแต่งเติมห้องไปเรื่อยๆ

ฉันเรียนโรงเรียนเดียวกับสมาชิกคนอื่นๆ ในฝูง ฉันแทบจะไม่มีตัวตน ยกเว้นตอนที่พี่ลิลลี่อยากจะอวดเพื่อนหยิ่งๆ ของเธอ พวกเราอายุครบ 19 ปีเมื่อเดือนที่แล้ว

ฉันเก็บเรื่องเกรดเป็นความลับจากครอบครัว ฉันอยู่ชั้น ม.5 เพราะพี่สาวสอบตกชั้น ม.3 แม่ให้ฉันกับพี่สาวเรียนซ้ำชั้น ม.3 แม่บอกทุกคนว่าฉันโง่เกินไปจนสอบไม่ผ่าน ส่วนพี่ลิลลี่ นางฟ้านางสวรรค์ของแม่ อุตส่าห์ยอมเรียนซ้ำเป็นเพื่อนฉัน

ฉันกำลังจะเรียนจบพร้อมพวกรุ่นพี่ ม.6 ฉันเรียนหลักสูตรล่วงหน้าโดยมีอาจารย์บางท่านช่วย ฉันเรียนวิชาพื้นฐานสำหรับเข้ามหาวิทยาลัยครบหมดแล้ว ฉันอยากเป็นหมอ

ทันทีที่เรียนจบ ฉันจะไปจากที่นี่ ฉันมีเงินเก็บจากงานที่ทำมากพอแล้ว ฉันต้องซ่อนเงินนี่ไว้ให้ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นพี่ลิลลี่ต้องหามันเจอแน่ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอจะเอาเงินไปทำอะไร ฉันทำงานงกๆ ทำความสะอาดห้องพักโรงแรมเพื่อหาเงินทุกบาททุกสตางค์ แค่คิดว่าเธอจะได้เงินนั้นไปก็รู้สึกขยะแขยงจนขนลุกแล้ว

พี่ลิลลี่ได้เงินสามร้อยดอลลาร์ต่อเดือนไว้ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ไม่นับรวมว่าเธอไม่ต้องจ่ายค่าเสื้อผ้าหรือค่าน้ำมันรถคันใหม่ของตัวเองเลย ฉันรู้ว่าฟังดูเหมือนอิจฉา ก็นิดหน่อยล่ะมั้ง ก็เพราะเธอได้ความรักความสนใจไปหมด ในขณะที่ฉันไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่จะใช้ประตูหน้าบ้านด้วยซ้ำ

พูดถึงเรื่องนี้ก็นึกขึ้นได้ "คุณตาคุณยาย" จะมาทานอาหารเย็นที่บ้านคืนนี้ แต่ยังไงก็ช่างเถอะ วันนี้วันศุกร์ ฉันรับกะพิเศษที่โรงแรมพอดี ฉันอยากจะบอกว่าอย่างน้อยที่ทำงานก็ทำให้ฉันมีเพื่อนคุยบ้าง แต่มันไม่ใช่เลย มีแค่ฉันกับรถเข็นทำความสะอาดเท่านั้น

ทุกๆ วัน ฉันบอกตัวเองว่า อีกไม่นาน มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันพอจะคุ้นเคยอยู่บ้าง เธอเป็นโอเมก้าและค่อนข้างจะไร้ตัวตนเหมือนฉัน เราเคยคุยกันเกือบทุกวัน แต่เธอเพิ่งหายตัวไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันพยายามมองหาและถามสมาชิกฝูงสองสามคนดูแล้ว แต่ฉันไม่อยากหรือไม่ต้องการเป็นจุดสนใจเพิ่ม ฉันแค่หวังว่าเธอจะสบายดี

ขอบคุณเทพีสำหรับเพื่อนแท้เพียงหนึ่งเดียวของฉัน อาร์ทิมิส หมาป่าของฉัน เธอสวยมาก เป็นหมาป่าสีขาวปลอด มีสีดำแต้มที่ปลายอุ้งเท้า ดวงตาของเธอยิ่งเข้มกว่าตาของฉันเสียอีก เธอเร็ว เร็วมาก เธอช่วยให้ฉันรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้ตอนโตขึ้นมา และเป็นแรงผลักดันให้ฉันในเวลาที่บางครั้งรู้สึกอยากยอมแพ้

และนี่คือฉัน กำลังเข็นรถทำความสะอาดไปตามห้องต่างๆ คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าคนเราจะสกปรกและน่ารังเกียจได้แค่ไหนจนกว่าจะได้ทำงานเป็นแม่บ้านในโรงแรม มันทำให้ฉันสงสัยจริงๆ ว่าบ้านของพวกเขาจะหน้าตาเป็นอย่างไร ฉันเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบ ฉันจึงเคาะดังขึ้นอีกหน่อย เงียบ ฉันใช้กุญแจไขแล้วแง้มประตูเข้าไปนิดหน่อยพร้อมกับพูดว่า "แม่บ้านค่ะ มีใครอยู่ไหมคะ" ก็ยังเงียบเหมือนเดิม ฉันจึงหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดบางอย่างแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ห้องน้ำอยู่ทางซ้ายมือห้องแรก ฉันจึงเริ่มจากที่นั่น ฉันเปิดไฟ กะว่าจะเจอสภาพเละเทะตามปกติ แต่กลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่ามันเรียบร้อยดี ฉันทำความสะอาดทุกอย่างและเติมของใช้สำรอง จากนั้นก็เปิดไฟห้องหลัก แล้วฉันก็ต้องอ้าปากค้าง มีชายเปลือยกายนอนอยู่บนพื้นตรงนั้น ฉันคิดว่าเขาสลบไปแล้ว ฉันถอนหายใจ เฮ้อ เอาอีกแล้วสิ ไอ้ขี้เมาอีกคน

ฉันหยิบผ้าขนหนูจากรถเข็นมาปิดส่วนสงวนของเขาไว้ แล้วก้มลงไปเขย่าไหล่เขา ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นเลือดไหลอาบใบหน้าเขาอยู่ โอ พระเจ้า เขาบาดเจ็บนี่! ฉันเขย่าเขาเบาๆ อีกครั้ง เขาก็ครางออกมา

"คุณคะ ได้ยินฉันไหม" เขาร้องครางอีก คราวนี้เริ่มขยับตัว เขาพลิกตัวนอนหงาย ฉันกำลังคิดจะไปขอความช่วยเหลือที่แผนกต้อนรับ แต่ฉันไม่มีปัญญาซื้อโทรศัพท์ เลยโทรไม่ได้

เขาเป็นคนตัวใหญ่ สูงมาก หุ่นดี ผิวสีแทน ผมสีเข้ม ตอนที่เขาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นช่างแปลกประหลาด เป็นสีทองสว่างที่ดูราวกับมีชีวิตชีวาในตัวเอง กลิ่นกายของเขาหอมเย้ายวน เป็นส่วนผสมของป่าลึกและสายฝน ฉันบอกได้เลยว่าหมาป่าในตัวเขาก็มองฉันกลับมาเหมือนกัน ฉันถอยห่างออกมาเล็กน้อย

"ขอโทษนะคะถ้าเข้ามาใกล้เกินไป คุณหมดสติอยู่ ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวฉันเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาเช็ดหน้าผากให้"

ดันแคน

ผมตื่นขึ้นเพราะเสียงที่หวานที่สุด ผมเกือบคิดว่ายังฝันอยู่ แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่ามาลงเอยด้วยการนอนเปลือยกายบนพื้นได้ยังไง อพอลโล หมาป่าของผม ยืนยันกับผมว่าผมกำลังฟื้นตัว ไม่ต้องกังวลอะไร

ตอนนั้นเองที่เธอกลับมาพร้อมผ้าชุบน้ำเย็น มันช่วยบรรเทาความแสบจากแผล และกลิ่นของเธอก็ปะทะเข้าจมูกผม มันเป็นส่วนผสมที่แปลกประหลาดของกุหลาบและเปปเปอร์มินต์ เธอสวยมาก เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ทั้งผมและหมาป่าของผมพูดออกมาพร้อมกัน "เมท!"

ในขณะเดียวกัน สีหน้าหวาดกลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเธอ แล้วเธอก็พุ่งพรวดออกจากประตูไป ผมยังได้ยินเสียงเธอตะโกนขณะวิ่งหนี "ไม่! ได้โปรด อย่าเป็นตอนนี้เลย" โดยไม่ทันคิด ผมวิ่งตามเธอไป ผมคว้าตัวเธอไว้ได้ทันตอนที่เธอกำลังจะถึงประตูหลัง ผมโอบแขนรัดรอบตัวเธอ เธอก็เริ่มตื่นตระหนก

"ชู่ว์ ลูกหมาป่าน้อย ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก"

เธอหยุดเคลื่อนไหวและนิ่งเงียบ ผมอุ้มเธอพาดบ่ากลับไปที่ห้อง ผมสังเกตว่าเธอตัวเล็กนิดเดียวและแทบไม่มีน้ำหนักเลย ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเธอ มันยังเร็วอยู่แต่ก็ค่อยๆ สงบลง

สแปร์

ฉันได้เห็นบั้นท้ายสวยได้รูปของเขาชัดเจน อาร์ทิมิสกำลังคลั่งอยู่ในหัวฉัน มันหงุดหงิดจนฉันอยากจะตบมันสักที "หยุดนะ ยัยตัวแสบ นี่มันทำให้ทุกอย่างพังหมด"

"เขาคือเมทของเรานะ! เขาช่วยเราได้ ลองดมกลิ่นเขาสิ เขาไม่ได้มาจากแพ็คของเรา"

เขาเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ล็อกกลอนตามหลัง เขาค่อยๆ วางฉันลงบนเตียงแล้วเดินไปหยิบกางเกงยีนส์มาใส่ พอเขากำลังติดกระดุมกางเกง ฉันก็พุ่งไปที่ประตูอีกครั้ง คราวนี้เขาคว้าตัวฉันไว้ได้เร็วกว่าเดิม เขานั่งลงโดยมีฉันอยู่บนตัก

"บอกผมสิ ลูกหมาป่าน้อย ทำไมคุณถึงกลัวนัก"

"ได้โปรด" ฉันพูดเสียงสะอื้น "คุณต้องปล่อยฉันไป ฉันอยู่ที่แพ็คนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว คุณจะทำลายแผนของฉันหมด"

"ใจเย็นๆ ลูกหมาป่าน้อย แล้วดมกลิ่นผมอีกครั้ง"

มุมมองบุคคลที่สาม

สแปร์มองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วสูดดมกลิ่นของเขาอีกครั้ง มันเหมือนเดิม แต่ก็มีบางอย่างเพิ่มเข้ามา "โอเอ็มจี คุณไม่ได้มาจากแพ็คนี้" เขายิ้มให้เธอ มองสำรวจเธอทั้งหมด อพอลโล หมาป่าของเขากำลังหมุนตัวอย่างมีความสุขอยู่ในหัว ส่วนอาร์ทิมิสที่กำลังลำพองใจก็พูดซ้ำๆ ในหัวของเธอว่า "ฉันบอกแล้วไง"

"คุณชื่ออะไร ลูกหมาป่าน้อยของผม"

"เอ่อ... ชื่อฉันเหรอคะ"

เขาหัวเราะเบาๆ แล้วถามเธออีกครั้ง "ใช่ ลูกหมาป่าน้อย ชื่อของคุณ"

เธอก้มหน้าลงอย่างอับอาย แล้วกระซิบว่า "ฉันชื่อสแปร์ค่ะ"

สมองของเขายังประมวลผลไม่ทัน ชื่ออะไรคือสแปร์

"หมายถึง... เหมือนยางอะไหล่? สแปร์แบบนั้นน่ะเหรอ?"

"ค่ะ แบบนั้นเลย"

เห็นได้ชัดว่าเธออาย เขาจึงตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน "ผมชื่อดันแคน แม็คเคนนี จากแพ็คสตอร์มโครว์มูน" สแปร์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแพ็คสตอร์มโครว์มูนมากนัก รู้แค่ว่าเป็นแพ็คลึกลับและเก็บตัวที่จ้าวหมาป่าจ้างวานให้ตามล่าอาชญากรและพวกนอกคอก

"ชื่อเต็มของฉันคือ สแปร์ วิลเลียมส์ จากแพ็คไรซิ่งมูนค่ะ" ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีทองแดงเมื่อเธอเอ่ยชื่อออกมา เสียงของเขาแฝงไปด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ตอนที่ถามว่า "วิลเลียมส์ หมายถึง ไมเคิล กับ เอริค วิลเลียมส์?"

"ค่ะ พ่อฉันคือเอริค"

"ผมเคยเจอลูกสาวของเอริค ลิลลี่ ไม่เห็นมีการพูดถึงลูกสาวอีกคนเลย"

"ลิลลี่เป็นน้องสาวฝาแฝดของฉันค่ะ ที่ไม่มีใครพูดถึงฉันก็เพราะฉันเป็นตัวสำรอง ฉันไม่มีตัวตนสำหรับพวกเขา เว้นแต่ว่าพวกเขาอยากจะระบายอารมณ์หรือต้องการเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเอง" หัวใจเขาแทบสลายที่เห็นเธอยักไหล่ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ มีคำถามมากมายเหลือเกินแต่เวลากลับมีน้อยนิดที่จะได้คำตอบ เธอคงไม่ชอบสิ่งที่จะต้องบอกเธอต่อไปแน่ๆ