ทะลุมิติมาเลี้ยงลูกกับระบบฟาร์ม

"ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง"

"ระบบกำลังรีสตาร์ต โปรดอย่าหยุดกลางคัน..."

"ขออภัย อากาศหนาวเย็นเกินไป ระบบไม่สามารถรีสตาร์ตได้..."

"โปรดเพิ่มความร้อน..."

"โปรดเพิ่มความร้อน..."

……

"ปริมาณความร้อนไม่พอ ระบบปิดชั่วคราว"

หลี่อวิ้นตื่นเพราะถูกรบกวน ในสมองมีสิ่งหนึ่งกำลังเรียกวิ้ง ๆ เธอกลับไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้สึกเพียงเสียงดังมาก ต่อมาจู่ ๆ ก็ “ตึง” แล้วเงียบไป...(เป็นการเตือนจากระบบพกพา เธอไม่ได้สังเกต)

หลี่อวิ้นค่อย ๆ ลืมตาและย้อนคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เธอขับรถมาเซราตีคันหนึ่งเที่ยวในตอนกลางคืน กลับเพราะเปิดไฟกระพริบ คิดไม่ถึงตรงหน้ามีรถบรรทุกชนเข้ามาโดยตรง คนทั้งคนถูกชนกระเด็นออกนอกรถ...

หลังรถชน เธอควรจะตายแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังมีความรู้สึก หลี่อวิ้นขยับแขน รู้สึกหนาวไปทั้งตัว หนาวชนิดที่แข็งตายได้

ค่อย ๆ ลืมตา ต่างจากใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาคู่นี้ค่อนข้างคมชัดและว่องไว ลูกตากลิ้งหมุนราวกับจะดึงดูดวิญญาณของคนไปได้

เตียงกระดานพัง ๆ มีแต่ผนังอิฐดินที่เข้าสู่สายตา ยังมีลมหนาวกลางคืนที่ผ่านหลังคามา "พระแม่มารีย์ นี่ฉันมาถึงสถานที่ทุรกันดารอะไร? หรือว่าถูกคนเก็บขายมาในหุบเขา?

"ที่นี่ที่ไหนกัน?" เธอสบถด้วยความโกรธ เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอไม่เคยมาสถานที่แห่งนี่มาก่อน

เด็กน้อยยืนอยู่หน้าประตูห้องในเวลานี้ อายุประมาณสี่ ห้าขวบ ดูแล้วเป็นแฝดชายหญิง ได้ยินเสียงสบถข้างใน ร่างกายเล็กสั่นไปทั้งตัว

"พี่ชาย ท่านแม่จะลุกมาตีพวกเราหรือ? ข้าไม่อยากเข้าไป” คนตัวสูงหน่อยคือน้องสาวคนหนึ่ง จับประตูอย่างขี้ขลาด มือเล็กเต็มไปด้วยบาดแผลจากความหนาวเย็น

"ไม่ต้องกลัว ท่านแม่หลับอยู่ ไม่ตีพวกเราแน่" คนตัวเตี้ยกว่าเป็นพี่ชาย ดวงตากลมโตแต่แวววาว ปกป้องน้องสาวอยู่

"แต่ว่า เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านแม่ตื่นแล้ว เหมือนท่านกำลังโกรธ" ดวงตาสาวน้อยสั่นไหว อยากเข้าไปแต่ก็กลัว

เด็กชายลังเลพักหนึ่ง เดินไปข้างหน้าสองก้าว "ข้าเข้าไปดูก่อน ข้าสารภาพและอธิบาย พวกเราไม่ได้ขโมยอาหาร ท่านแม่ต้องยกโทษให้พวกเราแน่ และจะให้พวกเรากลับเข้าไปในห้อง"

“พี่ชาย ข้าไปพร้อมกับพี่ ข้ากลัวอยู่ข้างนอกคนเดียว"

"ได้"

หลี่อวิ้นลงจากเตียง กอดผ้าห่มที่อุณหภูมิเย็นกว่าร่างกาย คลุมหรือไม่คลุมผ้าห่มต่างกันตรงไหน ยังมีเสื้อผ้าบนตัว มันอะไรกัน เห็นชัดว่ามันคล้ายชุดราชวงศ์ชิงหรือหมิง

ในฐานะที่เธอเป็นนักออกแบบชุดแนวจีนมืออาชีพ เข้าใจต่อเสื้อผ้าตามยุคสมัยอย่างทะลุปรุโปร่ง พูดให้ถูกเสื้อผ้าบนตัวเธอก็ไม่นับว่าเป็นเสื้อผ้าดั้งเดิม ลูบเนื้อผ้าค่อนข้างหยาบ ต้องเป็นการตัดเย็บด้วยตัวเองแน่ ๆ แม้แต่แป้งก็ไม่ลง เห็นได้ว่าเป็นครอบครัวยากจนมาก

เธอกำลังจะเดินออกห้อง กลับเห็นเด็กน่ารักคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างประตู ดวงตาขี้ขลาดและน่าสงสารมองมาที่เธอ

เห็นหลี่อวิ้นเดินออกมา พวกเขาสองคนเรียกพร้อมกันว่า "ท่านแม่"

"หา?" หลี่อวิ้นยืนอึ้งอยู่กับที่

"ท่านแม่ ซาลาเปาในหม้อที่ห้องครัวไม่ใช่พวกเราสองคนขโมยกิน พวกเราแค่หิวจนปวดท้องไปดื่มน้ำเล็กน้อย ไม่ได้ขโมยกินซาลาเปาจริง ๆ ท่านแม่ ท่านตีฝ่ามือพวกเราแล้ว ก็อย่าทำโทษให้พวกเรายืนอีกเลย น้องสาวหนาวแข็งจนจะร้องไห้แล้ว"

หลี่อวิ้นในตอนนี้มึนงงอยู่ เธออยู่โลกปัจจุบันก็เป็นสาววัยยี่สิบกว่า ยุ่งกับการทำงาน แม้แต่แฟนหนุ่มยังไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมีเซ็กส์และคลอดลูก ตอนนี้ดีแล้ว สวรรค์สงสารเธอโสดหลายปีไม่มีคู่หรือ? จู่ ๆ ข้ามมิติแล้วหรือ?

"ข้าเป็นท่านแม่ของพวกเจ้าหรือ? พวกเจ้าแน่ใจหรือ?" หลี่อวิ้นรู้สึกตัวเองกำลังจะร้องไห้แล้ว

ตุ๊กตาตัวเล็กสองคนพยักหน้า

เด็กชายผอมบางมองหลี่อวิ้นพูดว่า "ท่านพ่อไปล่าสัตว์บนภูเขาแล้ว ท่านแม่ว่า หากท่านพ่อยังไม่ออกไป พวกเราทั้งครอบครัวจะอดตาย"

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กทั้งสองคนแดงเพราะความเย็น ยืนอยู่ข้างประตูตัวลีบ ๆ ไม่ยอมเข้ามา

หลี่อวิ้นจู่ ๆ ก็รู้ตัว เธอข้ามมิติแล้ว? อีกทั้งยังมีลูกสองคน สามีหนึ่งคน ดูจากตอนนี้ อาชีพของสามีน่าจะเป็นอาชีพล่าสัตว์

เด็กสองคนที่แต่งตัวเหมือนเศษผ้าคือลูกชายและลูกสาวของเธอ

มองเด็กน่าสงสารสองคนยืนชิดขอบเตียง ตัวสั่นไม่กล้าเข้าใกล้ ท่าทางนั้นดูน่าสงสารมาก ๆ

เดิมหลี่อวิ้นอยากหาเสื้อผ้าสองตัวให้พวกเด็ก ๆ ค้นกล่องเทตู้ก็หาไม่เจอ กลับหาได้หนังสัตว์ไม่กี่แผ่นออกมา

หลี่อวิ้นหยิบหนังใช้กรรไกรตัดออกอย่างคล่องแคล่ว ดีที่นายหญิงคนเดิมของบ้านนี้ไม่ขี้เกียจ เข็มด้ายมีครบคัน ชาติก่อนเธอก็เป็นนักออกแบบเสื้อผ้า ชำนาญการตัดเย็บ การลงมือทำรวดเร็ว ครึ่งชั่วยามก็เย็บเสื้อกั๊กหนังสัตว์เรียบง่ายสองตัวเสร็จแล้ว

"พวกเจ้าสองคนสวมเสื้อกั๊กสองตัวนี้ก่อน ดูพวกเจ้าหนาวแข็ง หลังจากสวมเสร็จอยู่ในบ้านรอ ข้าออกไปห้องครัวดูว่าจะก่อไฟต้มน้ำได้ไหม"

"ท่านแม่ ท่านบอกว่าหนังพวกนี้จะเอาไปแลกเงินในเมืองไม่ใช่หรือ ยังไม่ยอมให้ข้ากับน้องสาวจับ" เด็กชายยื่นมือให้หลี่อวิ้นช่วยเขาสวมเสื้อกั๊ก ใบหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ

"คนหนาวใกล้ตายอยู่แล้ว แลกเงินอะไร มีชีวิตรอดค่อยว่ากัน จริงด้วย พ่อพวกเจ้าเรียกพวกเจ้าว่าอะไร?" วุ่นวายอยู่ครึ่งค่อนวัน หลี่อวิ้นพบว่าเธอยังไม่รู้จักชื่อเด็กสองคนนี้เลย

สาวน้อยมองหลี่อวิ้นพูดอย่างขี้อายว่า "ท่านแม่ พี่ชายชื่อเสี่ยวหนาน ข้าชื่อเสี่ยวเป่ย"

"หนาน(ใต้)เป่ย(เหนือ)หรือ? ในบ้านยังมีคนชื่อตง(ออก)ซี(ตก)ไหม?" หลี่อวิ้นยิ้มล้อเลียน (*มุมทิศเหนือใต้ออกตก)

สาวน้อยดวงตากลมโตขมวดคิ้วมองหลี่อวิ้น ไม่ค่อยเข้าใจความหมายในคำพูดของนาง

"อะแฮ่ม พวกเจ้าสองคนนั่งบนเตียงอบอุ่นไปก่อน ข้าไปดูข้างนอกมีอะไรกินได้บ้าง"

......

เกล็ดหิมะข้างนอกโบยบินไปทั่วทุกสารทิศ ลมหนาวพัดจนหลี่อวิ้นปวดหู

ห้องครัวอยู่ข้างบ้านมุงหญ้าคา ตอนออกไปต้องเดินผ่านถนนเส้นหนึ่ง พูดว่าถนนก็แค่ถนนดินเส้นหนึ่ง เธอมองหิมะขาวเต็มลานบ้าน เห็นภูเขาหิมะไกล ๆ นี่พวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหน อยู่ในภูเขาแห้งแล้งหรือ?

หลี่หยุนเดินรอบลานบ้านหนึ่งรอบ พบว่าที่แห่งนี้มีแค่ครอบครัวพวกเขาครอบครัวเดียวจริง ๆ ทรุดลงทันที!

ผู้ชายในครอบครัวยังไม่กลับมาอีก เธอรู้สึกพวกเขาสามคนต้องอดตายอยู่ที่นี่แน่

บ้านเรียบง่ายเป็นรู หลังคารั่ว ปกคลุมด้วยหิมะ ก้าวเดินยากลำบาก พวกเขาอยู่บนภูเขา ในบ้านไม้จะมีชีวิตรอดต่อไปอย่างไร? ต้องอดตายอยู่ที่นี่จริงหรือ?

ไม่ได้ เธอต้องไปหาของกิน

ลานบ้านกว้างใหญ่ ล้อมรั้วด้วยไม้ ก็ไม่รู้กั้นอะไรได้ หลี่อวิ้นส่ายหน้าเข้าห้องครัวอย่างหมดคำพูด หลังจากถึงห้องครัว เบื้องหน้าสีดำ เธอเกือบจะร้องไห้แล้ว

ข้าวสารไม่มี น้ำในถังเก็บน้ำก็เห็นก้นแล้ว บนเตาและหม้อเต็มไปด้วยกองหิมะ ก็ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมสองสามวันนี้อยู่บ้านทำอะไรบ้าง?

มีฟืนกองเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ เตา หลี่อวิ้นยื่นมือไปลูบ ยังดีเบามาก นี่ก็แสดงว่ากิ่งไม้เผาได้แล้ว

เธอพยายามยกฝาหม้อขึ้น ในกระทะเป็นน้ำแข็งแล้ว เธอหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยความโกรธ คิดถึงในบ้านยังมีเด็กกำลังหนาวอยู่ ถึงไม่ใช่ลูกของตัวเอง ก็ยังต้องดูแลให้ดี! ต้มน้ำร้อนก่อนแล้วกัน!

เธอยันมุมกำแพง หยิบหญ้าแห้งไปจุดไฟ กลับพบว่าใต้หญ้ามุมกำแพงซ่อนมันฝรั่งอยู่เจ็ดแปดลูก ขนาดประมาณกำปั้นของผู้ใหญ่คนหนึ่ง หลี่อวิ้นรู้สึกรอดแล้ว ในที่สุดก็รอดแล้ว!

เธอหยิบมันฝรั่งขึ้นสามลูก ตักน้ำในถังน้ำ ล้างดินที่เปลือกนอกออก หามีดทำครัวหั่นเป็นชิ้น ๆ บนเขียง กระทะถูกเธอล้างจนสะอาดแล้ว ตักน้ำเพิ่มสองกระบวย เดิมคิดจะต้มน้ำร้อนง่าย ๆ คิดไม่ถึงจะหามันฝรั่งเจอ หลี่อวิ้นตักเพิ่มอีกสามกระบวย ทัพพียุคนี้ยังใช้น้ำเต้าตัดเป็นกระบวย ตักน้ำครั้งหนึ่งได้ไม่มาก หลี่อวิ้นเติมน้ำมากน้อย

"ต้มแบบนี้ก็สามารถกินของอุ่น ๆ ได้แล้ว" หลังจากเธอตื่นมา ท้องก็ร้องไม่หยุด ตอนนี้หิวจนชิน ท้องก็ขี้เกียจร้องแล้ว!

เธอจุดไฟอยู่ด้านใน อุณหภูมิในห้องสูงขึ้น บนหลังคานอกห้องครัวถล่มลงมา ในภูเขาใหญ่ จู่ ๆ มีควันเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น ทำให้คนหลงทางในป่าลึกหาทิศทางเจอ

"เสี่ยวหนาน เสี่ยวเป่ย พวกเจ้าตื่นเร็ว ข้าต้มมันฝรั่งมาให้พวกเจ้ากิน รีบกินเร็ว" ความจริงแล้วมันฝรั่งไม่ได้อร่อยขนาดนั้น แต่พวกเขาหิวมากจริง ๆ กลิ่นของต้มยั่วน้ำลายจนตื่นขึ้น

"ท่านแม่ ของที่ท่านต้มพวกนี้ให้พวกเรากินหรือ?" สาวน้อยเสี่ยวเป่ย มองและถามหลี่อวิ้นอย่างไม่แน่ใจ เกือบสองวันแล้วที่พวกเราไม่ได้กินอาหาร หิวมากจริง ๆ!