พิษรักนายวิศวะ

ในวันเรียนจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมของเหล่าหนุ่มๆทั้ง 5 คนที่เป็นเพื่อนสนิทกันอย่างมากนั้นทุกคนต่างยิ้มดีใจกับความสำเร็จของตัวเอง

จนเวลาผ่านมาเนิ่นนานทุกคนก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่เสมอ เพราะอะไรนะเหรอ เพราะว่าทุกคนดันเรียนที่มหาลัยเดียวกันนะสิ โลกจะกลมไปไหนทั้งที่ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ดันมาสอบติดที่เดียวกันสาขาวิชา ไม่อย่างนั้นละก็ได้บรรลัยกันไปข้างหนึ่งแน่ เพราะต่างคนก็เรียนเก่งไปซะทุกคนทั้งที่หน้าตาและนิสัยไม่น่าจะเป็นไปได้เลย

มาพูดถึงหนุ่มหล่อคนแรกกันเลย....

-แบดซ์ชายหนุ่มรูปหล่อ พ่อรวย กรวยใหญ่ตอนนี้เรียนอยู่ปี3 สาขาวิชา วิศวะอินเตอร์ ภายนอกดูเย็นชากับคนที่ไม่รู้จัก แต่ภายในนั้นปากหมาปากร้าย เป็นคนจิตใจดี รักนะแต่ไม่แสดงออก กับคนที่เขารักเขาจะเเสนดี กับคนอื่นเขาจะห้าวตีน

ไต้ฝุ่น : วิศวกรรมเครื่องกล ปี 3 หล่อ รวย สายเปย์ เรียนเก่ง สถานะโสด แต่เยผู้หญิงบ้างนานๆ ครั้ง นิสัยเย็นชา เป็นคนปากร้ายแต่ใจดี เรื่องเพื่อนถึงไหนถึงกัน

โจ : นักศึกษาคณะวิศวะเครื่องกลปี 3 เรียนเก่งตัวท็อป กวนประสาท ขี้หึง

เสือ : วิศวกรรมโยธา ปี 3 หล่อ เรียนเก่ง เเต่ชอบทำตัวบ่าวบ้าน ชอบกินลาบ ชอบขับรถปาดเบาะ บ้านรวยมากเป็นเศรษฐีบ้านนอก เจ้าชู้ ไม่กินเหยื่อซ้ำ

ภูเขา : วิศวะโยธาปี 3 ข้างนอกดูเซอร์ๆแต่บ้านรวย ทายาทเศรษฐีพันล้าน เรียนเก่ง มีผู้หญิงเข้าหาเยอะ ไม่ค่อยดื่มเหล้าแต่เข้าสังคมเก่ง

เรียกได้ว่าอะไรที่ดี ๆ ก็มาตกที่หนุ่ม ๆ พวกนี้เสียหมด ยิ่งถ้าตอนที่พวกเข้ารวมตัวตอนที่เข้าชมรมด้วยกันและครบทั้ง 5 คนนั้นทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่ถึงกับกรี๊ดกร๊าดเป็นอย่างมาก

แสนดีหญิงสาวหน้าตาดีที่มาจาก ตจว. เธอเป็นลูกเศรษฐีบ้านนอกก็ว่าได้ แต่ว่าเธอไม่เคยอวดอ้างหรือว่าเหยียดใครเลยสักนิด แต่เพราะว่าเธอเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงเกินไปเลยทำให้มีเรื่องกับเพื่อน ๆ ที่มหาลัยเก่าและย้ายจนไม่มีที่จะย้ายยังไงแล้ว กระทั่งพ่อแม่เลยให้ย้ายมาอยู่ กทม. ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากย้ายอีกกี่ที่ก็เอาที่สบายใจเลย

“วันนี้เรามีเพื่อนใหม่นะ”

อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยบอกกับนักศึกษาภายในคลาสเรียน และนั่นทำเอาทั้งห้องฮือฮากันเป็นอย่างมาก เพราะมันจะมีน้อยมากที่จะย้ายมากลางเทอมแบบนี้

และแน่นอนทุกคนคิดไปในทางเดียวกันว่าเด็กที่ย้ายมานั้นต้อง ร้าย เกเร นิสัยไม่ดี และนั่นทำเอาทุกคนมองแสนดีแปลกไปตั้งแต่วันแรกที่เจอ

“แม่งสวยหวะ น่านัก น่าเอาชะมัด”

เสียงผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังคุยกัน แต่ก็ทำให้คนที่เข้ามาใหม่ได้ยิน เพียงแต่ไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนพูด

“แนะนำตัวเอง แล้วไปหาที่นั่งที่ว่างแล้วนั่งซะ แล้วตั้งใจเรียนด้วยละ อย่าลืมว่าเรามากลางเทอมตั้งใจฟังดีๆ เพราะอาจารย์ก็ไม่รู้ว่าเธอเรียนเร็วไปหรือว่าช้าไปนะ”

อาจารย์ที่ปรึกษาบอกกับแสนดี หญิงสาวหันมามองอาจารย์ของเธอพร้อมกับยกมือไหว้ แล้วรีบแนะนำตัวต่อหน้าเพื่อน ๆ ทุกคน

“สวัสดีค่ะทุกคน เราชื่อแสนดีนะคะ” แสนดีแนะนะตัวแต่ว่าทุกคนในห้องเงียบกริบเหมือนกันกับว่าเธอไม่มีตัวตนเลยด้วยซ้ำ

“เอาละไปหาที่นั่งปะ”

อาจารย์บอกพร้อมกับชี้ให้แสนดีไปนั่ง แต่เพราะเป็นทั้งห้องมีคนนั่งอยู่แล้วที่เดียวที่ว่างก็คือด้านหลังสุดของห้อง และดันมีที่ว่างแค่ตำแหน่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือนั่งข้าง ๆ ผู้ชายผมเทาคนนั้น

แสนดีมองไปยังที่นั่งที่ว่างก่อนเดินไปอย่างช้า ๆ ในตอนที่เดินไปนั้นมีแต่คนมอง เสียงกระซิบน่าจะนินทาแหละแต่เธอก็ไม่ได้สนใจที่จะฟังมัน เมื่อเดินไปถึงก็เห็นว่ามีกระเป๋าวางอยู่ตรงนั้น แสนดีมองซ้ายมองขวา เลยพูดขึ้นมาลอย ๆ

“นี่กระเป๋าใคร? เอามันออกไปได้ไหมฉันต้องนั่งที่นี่”

เงียบ…ไม่มีเสียงตอบรับแสนดีถึงกับถอนหายใจออกกมาและถามมันอีกครั้งหนึ่ง

“ฉันถามว่ากระเป๋าเป้ใบนี้ของใคร ทำไมไม่มีใครตอบหรือว่าไม่มีเจ้าของ” เมื่อถามออกไปก็ยังเงียบ ไม่มีคำตอบออกมาจากผู้คนที่นั่งข้าง ๆ

“ได้ถ้าไม่มีใครตอบหรือว่าไม่มีของใคร ก็ได้” แสนดีตอบออกมาเบา ๆ กระทั่งอาจารย์หันมาเห็นเธอที่ยังยืนอยู่ก็ตะโกนถามขึ้นมา

“เธอที่มาใหม่ยังหาที่นั่งไม่ได้อีกหรือยังไงกัน”

“ได้แล้วค่ะ” แสนดีตอบออกมาเบา ๆ แต่ก็ทำให้ทั้งคลาสได้ยินก่อนที่เธอจะหันมาหยิบกระเป๋าเป้ใบนั้นที่ไม่มีคนตอบ และไม่มีคนแสดงตัวเป็นเจ้าของออกมา

และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่ออยู่ ๆ แสนดีก็คว้ากระเป๋าใบนั้นแล้วโยนมันไปด้านหลังห้องในทันที

เท่านั้นแหละชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของกระเป๋าถึงกับมองหน้าและหันมาตวาด

“นี่เธอ!!”

คราวนี้มีเสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างดัง ทำเอาทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวกัน

"เธอมีสิทธิ์อะไรถึงเอากระเป๋าคนอื่นไปทิ้งแบบนั้น" เสียงที่เอ่ยถามพร้อมกับมือที่กระชากแขนของแสนดีอย่างแรงทำเอาแสนดีถึงกับเซ

แสนดีมองหน้าอย่างเอาเรื่องไม่ต่างกัน และพยายามสะบัดแขนออกแต่ก็ไม่หลุดเพราะมันแน่นเกินไป

"ก็ตอนที่ฉันถามว่านั่นมันของใครทำไมนายไม่ตอบ แล้วกระเป๋าใบแค่นั้นทำไมไม่เอาไว้ที่ตัวเอง มาวางกันคนอื่นทำไม"

แสนดีเถียงออกมาอย่างเอาเรื่องไม่ต่างกัน ก่อนที่เสียงอาจารย์จะดังขึ้นมาเสียก่อน

"สองคนนั่นนะ ที่ทะเลาะกันออกไปนอกห้องเลย จะมาทะเลาะกันเสียงดังทำไม ไม่อายเพื่อนหรือยังไง"

สิ้นเสียงอาจารย์ที่ตะโกนด่าชายหนุ่มคนนั้นก็กระชากแขนแสนดีออกมา แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง

หน้าห้อง

"ปล่อยนะไอ้บ้าจะพาฉันไปไหน" แสนดีร้องออมา

"หุบปาก !! ขืนพูดมากกว่านี้เดี๋ยวจับคอ ...ยัดปากแน่ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ"

ได้ยินดังนั้นแสนดีถึงกับเงียบไปในทันที ก่อนจะมาถึงมุมตึกด้านหลัง แล้วผลักหญิงสาวอย่างแรงจนเกือบล้ม

"โอ๊ยย ไอ้บ้าฉันเจ็บนะมีสิทธิ์อะไรมาทำคนอื่นแบบนี้"

"ก็แล้วเธอมีสิทธิ์อะไร มาโยนกระเป๋าคนอื่นทิ้งแบบนั้น"

"ก็ถามแล้วทำไมไม่ตอบล่ะ"

"ก็ไม่แหกตาดูล่ะ ว่ามันมีกระเป๋าก็ต้องมีคนนั่ง ไม่ก็มีคนจอง ทำไมไม่ออกไปเอาเก้าอี้ข้างนอกมาล่ะ"

"อ่อ ที่สุดก็ยอมรับแล้วว่าจองให้คนอื่นสินะ อีกอย่างนะฉันไมมีทางออกไปลากเก้าอี้มาแน่นอน ใครที่มันมาช้าก็ให้มันออกไปเอาเองสิ ดูซีรีย์มากไปหรือเปล่าถึงคิดว่าฉันจะออกไปเอา ฉันไม่ได้อ่อนขนาดนั้น"

เรียวปากสีแสนดีอ่อนๆ อ้าปากเถียงพะงาบๆ ทำเอาคนที่ยืนมองถึงกับทนไม่ไหว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้

มือหนึ่งกระชากแขนเข้ามาก่อนจะรวบมันเอาไว้เหนือศีรษะ แล้วประกบปากแสนดีในทันที

..... ” อืออ.....”