บทนำ
จนกระทั่งโชคชะตานำพาให้เธอได้พบกับ 'เอเวล' นักธุรกิจหนุ่มหล่อไฟแรงแสนเจ้าเล่ห์ ราวกับกามเทพแผลงฤทธิ์เมื่อหัวใจที่แสนบอบช้ำเริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังจากที่เหงาหงอยมานาน
แต่กามเทพช่างเล่นตลกร้าย! เมื่อผู้ชายที่เคยทิ้งไปโดยไร้คำอธิบายแต่ยังบอกว่ารักเสมอ...กับ...ผู้ชายที่เข้ามาด้วยเหตุผลบางอย่างแต่ไม่เคยทิ้งกันไปไหน พวกเขามายืนตรงหน้าเธอพร้อมๆกันทั้งสองคน รักครั้งนี้จะไม่ยุ่งยากเลยถ้าเธอไม่ใช่คนที่ต้องตัดสินใจ!
ระหว่างรักครั้งแรกที่ยังไม่ลืม...กับ...รักครั้งนี้ที่ยังโหยหา ไม่ว่ารักครั้งไหนๆก็อันตรายพอกัน! เธอจะห้ามใจที่สับสนนี้ได้อย่างไรกัน เมื่อถึงเวลาที่เธอเป็นฝ่ายต้องเลือก แต่ไม่ว่าต่อจากนี้หรืออะไรก็ตามแต่... เธอก็ยังจะเลือกเขา...คนที่...
บท 1
ตึก… ตึก… ตึก…
รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นถนนที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ หญิงสาวผมสลวยสีน้ำตาลเดินคนเดียวท่ามกลางผู้คนมากมายที่ไม่รู้จักมักคุ้น หลังจากเพิ่งลงเครื่องที่สนามบิน ที่นี่คงเป็นที่แรกที่อยากมา...หลังจากที่ไม่ได้มาเป็นเวลาเกือบปีแล้ว…
ขาเรียวสวยก้าวเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนท้องฟ้าค่อยๆ มืดจางไป ผู้คนบางตาลงเรื่อยๆ ไปทีละคน...ทีละคน จนตอนนี้...เหลือฉันเพียงคนเดียว มีเพียงความมืดมิดของท้องฟ้ากับแสงสว่างสลัวๆ จากดวงไฟข้างทางอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้น
และตอนนั้นเองมีบางอย่างทำให้ฉันหยุดเดินไปชั่วขณะ ขาแทบจะไม่แรงก้าวเดินต่อ สายตานั้นจับจ้องไปที่แผ่นหลังของใครบางคน...คนที่ทำให้ใจดวงนี้สั่นไหวอีกครั้ง ไม่รอช้า ฉันรีบวิ่งตามเขาไปแม้ขาแทบจะพยุงตัวไม่อยู่ แต่น่าเสียดายเมื่อชายผู้นั้นหายไปในความมืด ทำได้เพียงหลุบตาต่ำ รู้สึกเศร้าในใจ
แต่แล้วเหมือนสวรรค์จะเมตตา เมื่อสายตาไปสะดุดที่เขาพอดี ชายคนนั้นยืนห่างจากฉันไม่ไกลนัก รอยยิ้มบางๆ เกิดขึ้นบนใบหน้าเมื่อความหวังที่จะได้พบกันอีกครั้งเป็นจริง จึงเดินเข้าใกล้และไม่ลังเลที่จะจับมือรั้งเขาไว้
“มะ…เอ่อ...ขอโทษค่ะ”
ความหวังนั้นจบสิ้นลงไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เคยเปื้อนใบหน้า...ทว่าไม่ใช่เขาคนนั้นที่ฉันรู้จัก ถึงจะรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ในใจ แต่ก็ก้าวเดินต่อไปตามท้องถนน
“นานมากแล้วสินะ ที่ฉันไม่ได้มาที่นี่”
ฉันทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ที่อยู่ริมทางเดิน แววตาเศร้าทอดมองท้องฟ้าที่ตอนนี้มืดสนิทไปแล้ว มีเพียงแสงดาวริบหรี่เพียงไม่กี่ดวงเท่านั้นที่ทอแสงในนภา ดาวพวกนี้ก็ทำให้นึกถึงเรื่องของใครบางคนขึ้นมา เขามักจะพามาเดินเล่นและดูดาวที่นี่ด้วยกันบ่อยๆ ตอนที่เรา…ยังรักกัน และที่นี่ก็เป็นที่สุดท้ายที่เขาบอกเลิกฉัน ในวันนั้น…ฉันยังจำมันได้ดี…
เมื่อหลายเดือนก่อน
“คีย์เซีย”
ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาเรียกชื่อหญิงสาวที่กอดอกยืนเหม่อลอย แขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง ใบหน้าคมวางบนบ่าของเธอเบาๆ อย่างออดอ้อนซึ่งนั่นทำให้หญิงสาวรับรู้ถึงความผิดปกติของเขา
“มีอะไรเหรอคะ ทำไมวันนี้มาแปลกจัง” ฉันหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับชายที่กอดซะแน่น ปกติเขาจะไม่แสดงท่าทีแบบนี้ในที่สาธารณะและยิ่งคนเยอะๆ แบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่
“เอ่อ…คือ” เขาอ้ำอึ้งที่จะพูดบางอย่างออกมา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเรียกความกล้าแล้วเผชิญหน้ากันอีกครั้ง มือทั้งสองข้างจับใบหน้านวลอย่างแผ่วเบา ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานจนกระทั่งกล้าพอที่จะบอกบางสิ่ง
“มาสไม่สามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคีย์เซียได้อีกแล้ว…มาส…ขอโทษ...”
มือของเขาค่อยๆ เลื่อนออกจากใบหน้าขาวซีด ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินจากไป...ไปจากชีวิตของฉันตลอดกาล
“ไหนมาสบอกว่าจะดูแลกันตลอดไปไง มาสลืมแล้วเหรอ…สัญญาที่มาสพูดไว้น่ะ” สายน้ำแห่งความเสียใจเอ่อล้นเปียกชุ่มแก้มทั้งสองข้าง
ร่างกายที่เคยได้รับกอดที่แสนอบอุ่นหมุนตัวหันมาพูด
“มาสไม่ลืมหรอก...แต่มาสทำไม่ได้อีกแล้ว” น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบและเย็นชา มันทำให้ใจรู้สึกเจ็บเหมือนถูกบีบไว้
“ทำไม...บอกเหตุผลหน่อยได้ไหมว่าฉันทำอะไรผิดไป...” มือเรียวปาดน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าจนหมดสิ้นและรอฟังคำตอบอย่างคาดหวัง....คาดหวังว่าเขาคงมีเหตุผลที่ดีกว่านี้...หวังว่าเขายังรักเหมือนในวันวาน...
“...ขอร้อง...อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม...” มีเพียงคำขอเดียวเท่านั้นที่จะขอเขา
“ไม่ว่ามาสจะมีเหตุผลอะไร...ฉันขอแค่อยู่กับฉันเถอะนะ...”
ผู้คนเดินผ่านไปมามากมายท่ามกลางความเงียบของคนทั้งสอง แม้จะยืนห่างกันไม่ไกลนัก...แต่สำหรับเรามันชั่งไกลออกไปเรื่อยๆ
...ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง...
“มาสมีเหตุผลของมาส...ขอโทษจริงๆ”
ชายหนุ่มหันหลังเดินจากไปเพียงไม่กี่ก้าวได้หยุดเท้าลง เขาเบี่ยงหน้ากลับมาทางคนที่ฟูมฟายตรงที่เดิม เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า...
“ยังไงก็จะรักเสมอนะ...คีย์เซีย”
และคำพูดนี้คือสิ่งที่ฉันมีความสุขทุกๆ ครั้งที่เขาเอ่ยเอื้อนให้ฟัง...แต่มันไม่ใช่สำหรับครั้งนี้ มันไม่มีความสุขเลยสักนิด
เพราะสุดท้ายเขาก็จากไป… ทิ้งให้ฉันเจ็บปวดกับคำพูดของเขาอยู่คนเดียว
‘เพียงแค่สัญญาและคำบอกรักของใครบางคน มันก็ทำให้คนคนหนึ่งแทบเป็นบ้าได้เลย’
สุดท้ายเป็นยังไงน่ะเหรอ ฉันก็ต้องร้องไห้และปลอบใจตัวเองอยู่คนเดียวไง
ฉันดรอปเรียนแล้วไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศได้ราวๆ เกือบ 1 ปี เวลาที่ได้ใช้ไปนั้นมันไม่คุ้มค่าเลยสักนิด ใช้ชีวิตไปวันๆ ในต่างประเทศ หมกมุ่นอยู่กับตัวเองว่าทำอะไรผิดไปหรือเปล่า...
‘ยังไงก็จะรักเสมอนะ...คีย์เซีย’ เสียงของเขายังก้องอยู่ในหูของฉัน ฉันควรทำยังไง ทั้งที่รู้ว่าต้องลืมได้แล้ว แต่ทำไม...ทำไมยังจำคำบอกรักจอมปลอมนั่นได้อีก จนถึงวันนี้ก็ยังไม่ลืมเขาสักที ความทรงจำดีๆ ที่เคยอยู่ด้วยกันมันมีมากกว่าที่เขาทำให้ร้องไห้ ต้องยอมรับว่ายังคงคิดถึงเขาทุกครั้งที่นึกถึงวันเก่าๆ ที่มีร่วมกัน
แต่เวลาที่ผ่านไปกับใจที่บอบช้ำนี้มันก็ทำให้ความรักจางหายไปได้เช่นกัน...เหมือนโซนสมองส่วนลึกบอกกับว่า...
‘โลกใบนี้ไม่ได้มีผู้ชายคนเดียวที่หล่อนจะต้องจมปลักนะยะ! ยังมีผู้ชายอีกหลายล้านคนที่รอหล่อนอยู่นะยัยคีย์เซีย! อย่าทำตัวเป็นนางเอกลืมรักครั้งแรกไม่ได้ไปหน่อยเลย! นังผู้หญิงโลกสวยงงงวยกับชีวิตอันวิบัติ!’
และเหมือนตัวเองก็จะได้ยินเสียงเรียกร้องที่ดูเหมือนจะด่าทอของสมองส่วนลึกบอกอยู่เร่าๆ เนื่องจากห่อเหี่ยวมานานจึงเกิดอาการฮึกเหิมอย่างแปลกประหลาด
แต่ก็จริง...ฉันควรเปิดใจรับคนใหม่ๆ เข้ามาในชีวิตได้แล้ว ต่อจากนี้ฉันจะไม่ปิดกั้นตัวเองให้จมอยู่กับอดีตอีกต่อไป คีย์เซียคนเดิมกับชีวิตแบบใหม่กำลังจะเกิดขึ้นแล้วล่ะ
“หลังจากวันนี้ไปฉันจะกลับไปเป็นคนเดิมที่เคยยิ้มได้...ฉันต้องทำให้ได้” พูดเบาๆ กับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากที่ตรงนั้น...
ในที่แห่งเดียวกันนั้น หญิงสาวจะรู้ไหม...ว่ามีใครเฝ้ามองเธอตลอดตั้งแต่ที่เธอมาที่นี่แล้ว...
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าด้วยชุดสูทที่เจ้าตัวมักใส่เป็นประจำ หลังจากที่คุยธุระทางโทรศัพท์เสร็จ เขายังคงจับจ้องหญิงสาวที่นั่งอยู่เก้าอี้ริมทางเดินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้พบกันอีก
“สิ่งที่เคยทำถูกแล้วใช่ไหม...” สายตายังคงไม่ละไปจากหญิงสาว
“ขอโทษนะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง” ชายหนุ่มหลุบตาต่ำก่อนจะพูดคำสุดท้ายออกมาด้วยเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน “ขอโทษ...”
บทล่าสุด
#76 บทที่ 76 บทส่งท้าย (The End)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#75 บทที่ 75 บทที่ 34 คนฉวยโอกาส (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#74 บทที่ 74 บทที่ 34 คนฉวยโอกาส (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#73 บทที่ 73 บทที่ 33 เลิกรอได้แล้ว (3)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#72 บทที่ 72 บทที่ 33 เลิกรอได้แล้ว (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#71 บทที่ 71 บทที่ 33 เลิกรอได้แล้ว (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#70 บทที่ 70 บทที่ 32 เจ้าหญิงจอมเย็นชา (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#69 บทที่ 69 บทที่ 32 เจ้าหญิงจอมเย็นชา (1)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#68 บทที่ 68 บทที่ 31 เจ้าหญิงและเจ้าชาย (3)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025#67 บทที่ 67 บทที่ 31 เจ้าหญิงและเจ้าชาย (2)
อัปเดตล่าสุด: 10/26/2025
คุณอาจชอบ 😍
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
ทะลุมิติมาเป็นสตรีแดนเถื่อน
ซูจิ่วหนิง อดีตนักกีฬายิงปืนระดับชาติ ไม่คิดยอมก้มหัวให้โชคชะตา เธอจะใช้ฝีมือยิงปืน ไหวพริบทางการค้า และสองมือของตัวเอง พลิกโรงเตี๊ยมซอมซ่อให้กลายเป็นกิจการที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำง่าย ๆ ต่อให้ต้องเผชิญเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล หนี้สินที่เต็มไปด้วยข้อกังขา หรือเกมสกปรกจากคนที่คิดว่าตนมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด!
แต่สิ่งที่รับมือยากที่สุดกลับไม่ใช่ศัตรู หากเป็นจ้านถิงเซียว เจ้าพ่อเหมืองทองผู้เย็นชาและคุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และความสามารถจะมอบทุกอย่างให้เธอได้…ยกเว้นการบังคับให้เธอรักเขา
เมื่อหญิงสาวไม่ยอมเป็นสมบัติของใคร และชายผู้เคยคิดว่าทุกอย่างซื้อได้ต้องเรียนรู้ที่จะรักโดยไม่ครอบครอง เรื่องราวของหนี้แค้น ธุรกิจ และหัวใจจึงเริ่มต้นขึ้น
เพราะตำแหน่งนายหญิงแห่งแดนเถื่อน ไม่ได้ได้มาจากการยืนข้างเจ้าพ่อ แต่ได้มาจากการสร้างอาณาจักรด้วยมือของตัวเอง!
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!













