รู้ว่าร้ายก็ไม่วายจะรัก

เรณุกาถอนหายใจเนือยๆ เมื่อถูกรชัฎรบเร้าหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ให้เธอบอกบิดาว่ากำลังคบหากับเขาในฐานะคนรัก แต่เธอไม่พร้อมเพราะไม่รู้จะอธิบายกับบิดาอย่างไร ในเมื่อบิดากำชับเรื่องความรักระหว่างการศึกษา และเธอตระหนักถึงความปรารถนาดีของบิดา ที่ต้องการให้เธอซึ่งเป็นบุตรสาวคนเดียวได้พบกับคนที่มีความเพียบพร้อม ฐานะมั่นคงในวัยที่เหมาะสม มากกว่าการมีคนรักที่ยังอยู่ในวัยศึกษา วัยที่ต้องก่อร่างสร้างตัวอีกยาวนานจึงจะสามารถสร้างฐานะมั่นคงในภายภาคหน้า

“เรียนจบแล้วเรย์จะหางานประจำทำเลยไหม เรามีญาติทำงานอยู่ฝ่ายบุคคล ในบริษัทออกแบบเฟอร์นิเจอร์ส่งออกที่หนึ่ง เขาพอจะฝากงานให้เรย์ได้นะ”

เรณุกาส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างหนักใจ “ยังไม่รู้เลยชัฎ เรย์คงต้องปรึกษาพ่อดูก่อน พ่ออยากให้เรย์ไปเรียนต่อเมืองนอกน่ะ”

“เรียนต่อเมืองนอก...” รชัฎชักสีหน้า กระแทกเสียงเอ่ยอย่างไม่พอใจ “แต่ชัฎว่าน่าทำงานสักปีสองปี เรียนรู้งานให้มีประสบการณ์เอาไว้ก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องไปเรียนต่อนะ ถึงพ่อเรย์จะมีฐานะดี ส่งเสียให้เรียนได้เลยก็เถอะ แต่ชัฎว่าประสบการณ์การทำงานก็สำคัญ”

รชัฎหงุดหงิดกับฐานะที่ค่อนข้างแตกต่างกันของตนกับคนรัก ฐานะทางบ้านของเธอค่อนข้างดีกว่าทางบ้านของเขามาก ทำให้เขารู้สึกต่ำต้อยกว่าเธอในระดับหนึ่ง ยิ่งถ้าเธอไปศึกษาต่อเมืองนอกก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นรอง รชัฎจึงพยายามโน้มน้าวไม่ให้เรณุกาไปเรียนต่อ

“เรย์ยังไม่ได้คุยกับพ่อเลย...ถ้าพ่อไม่บังคับก็คงไม่เรียนตอนนี้หรอกชัฎ คงหางานทำหาประสบการณ์การทำงานก่อนอย่างชัฎว่านั่นแหละ”

“เรย์โตแล้วนะ จนจะจบปริญญาตรีอยู่วันสองวันนี้ เรย์ควรตัดสินใจเลือกอนาคตตัวเองได้โดยไม่ต้องให้พ่อบงการไม่ใช่เหรอ ชัฎว่าเรย์ไม่ต้องฟังคำสั่งพ่อทุกเรื่องก็ได้” รชัฎเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“ชัฎ! พ่อเรย์ไม่เคยบงการชีวิตเรย์นะ พ่อแค่ให้คำแนะนำแต่สิทธิ์การตัดสินใจยังเป็นของเรย์” เธอเม้มปากมองคนรักอย่างไม่พอใจ

“อย่างนั้นก็ดี ชัฎหวังว่าถ้าพ่อเรย์ไม่ชอบขี้หน้าชัฎขึ้นมา เขาคงไม่แนะนำเรย์ให้เลิกกับชัฎหรอกนะ เพราะชัฎชักจะไม่แน่ใจว่าถ้าเกิดกรณีนั้นขึ้นมาจริง เรย์จะเชื่อพ่อ บอกเลิกกับชัฎเลยหรือเปล่า” รชัฎเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ

รชัฎมีปมในใจเรื่องฐานะที่แตกต่างกัน ตลอดสี่ปีที่คบกันในฐานะคนรักเรณุกาเป็นฝ่ายเอาใจ ลงให้เขาทุกเรื่อง เว้นแต่เรื่องที่รชัฎคิดมากอยู่ขณะนี้ เธอไม่สามารถให้ความสบายใจกับเขาได้ ได้แต่ใช้ความเงียบกับการปลอบประโลมเป็นคำตอบ

“ชัฎคิดมากเกินไปแล้ว ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรทำให้พ่อเรย์ไม่ชอบชัฎ ในเมื่อชัฎเป็นคนเรียนเก่ง ใครก็มองออกว่าชัฎต้องมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน”

“หึ...ก็ไอ้อนาคตที่มันยังอยู่อีกไกลนั่นแหละ ชัฎไม่มีเงินถุง เงินถัง พ่อเรย์อาจจะไม่สนใจอนาคตที่มันยังมาไม่ถึงก็ได้ รอชัฎทำงานหาเงิน กว่าจะเก็บจนรวย ก็เหมือนหวังน้ำบ่อหน้านั่นแหละ ใครจะมาการันตีว่ามันจะเป็นไปได้ แล้วจะเอาอะไรมาคู่ควรกับลูกสาวคนเดียวของเขาได้ล่ะ”

เรณุกาถอนใจเหนื่อยหน่ายที่ต้องโต้เถียงกับคนเอาแต่ใจ ช่างประชดประชันของรชัฎ ทำให้เธออดคิดนึกถึงจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ตัดสินใจคบหาเขาในฐานะคนรักขึ้นมาไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะบุคลิก กับนิสัยบางอย่างของรชัฎค่อนข้างคล้ายกับบิดาและเขาเข้ามาในจังหวะที่เธออ่อนไหว โหยหาความใกล้ชิดบิดา เธอจึงเปิดใจยอมรับ ตกลงเป็นแฟนกับเขาได้ง่ายดาย

“เรย์ว่าเราอย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้ดีกว่า ตอนนี้คิดเรื่องธีสิสก็ปวดหัวจะแย่ละ เรื่องพ่อเรย์เอาไว้เจอท่านพร้อมกันแล้วค่อยช่วยกันคิดอีกทีดีไหม”

รชัฎไม่ทันตอบเมื่อเพื่อนกลุ่มใหญ่ของทั้งคู่เดินเข้ามา หญิงสาวจึงฉวยโอกาสตัดบท ลุกขึ้น เดินไปทักทายเพื่อนๆ แม้จะยังหนักใจ ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาโน้มน้าวรชัฎให้เลิกใช้อารมณ์ แล้วช่วยกันคิดหาทางออก ไม่ใช่พอเกิดปัญหาก็ไม่เคยใช้วิธีบัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่นกับเธอ ใช้แต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และตัดสินใจอย่างเอาแต่ใจตลอด แต่ถึงแม้นิสัยหลายอย่างของรชัฎจะทำให้เธอเหนื่อยใจ สิ่งหนึ่งที่เธอสัมผัสได้ คือความรักที่เขามีให้เธออย่างจริงจัง สม่ำเสมอ เธอจึงเลือกมองข้ามเรื่องอื่นๆ ไปโดยปริยาย

“เรย์ อาจารย์ถามหาแกอยู่แนะ เห็นว่าจะให้ไปช่วยทำอะไรสักอย่างนี่แหละ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้น

“อ้าวเหรอ แล้วตอนนี้อาจารย์อยู่ไหนล่ะ”

“ยังอยู่ในสวนนู่น เห็นนั่งคุยอยู่กับคุณยาย ท่าทางใจดีคนนั้น ที่แกคุยด้วยเมื่อตอนมาถึงกันนั่นแหละ”

“อ้อ...รู้แล้ว ขอบใจนะ” เธอยิ้มให้เพื่อนและหันไปบอกคนรัก “เดี๋ยวเรย์ไปหาอาจารย์ก่อนนะชัฎ” เรณุกาเดินแยกออกจากกลุ่มไปอย่างเร็วและรีบเดินเข้าไปหาอาจารย์สาวที่กวักมือและร้องเรียก

“มานั่งตรงนี้มาเรณุกา”