บทนำ
"ในเมื่อคุณก็ถูกที่บ้านเร่งรัด และผมก็ต้องการใครสักคน... บ่ายนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยไหมครับ"
บท 1
สายฝนเดือนเมษายนของเมืองหางโจวไม่ได้ตกลงมาอย่างหนักหน่วง หากแต่โปรยปรายเป็นละอองบางเบาราวกับม่านหมอกสีเทาจาง คลี่คลุมผืนน้ำของทะเลสาบซีหู กิ่งหลิวริมตลิ่งเอนลู่ตามลมชื้น พลิ้วไหวระผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่นวงเล็ก ๆ ซ้อนทับกันไม่รู้จบ กลิ่นไอดินเปียกชื้นผสานกับความหอมสดชื่นของใบชาหลงจิ่งคั่วใหม่ที่ลอยตามลมมาจากหมู่บ้านบนเนินเขาด้านหลัง สร้างบรรยากาศสงบร่มเย็นตามแบบฉบับเมืองสายน้ำเจียงหนาน
อวี๋เนี่ยนหุบร่มสีงาช้างเมื่อก้าวเข้ามาใต้ชายคาไม้แกะสลักของร้านน้ำชาอวิ๋นซาน เธอสะบัดหยดน้ำฝนออกจากปลายร่มอย่างระมัดระวังก่อนเสียบลงในถังไม้ไผ่ข้างประตู มือเรียวที่คุ้นชินกับการจับพู่กันขนกระต่ายและมีดกรีดกระดาษยกขึ้นทัดปอยผมที่ชื้นละอองน้ำไว้หลังใบหู วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายผสมลินินสีขาวนวล ทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมสีเขียวหยกอ่อน คู่กับกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเบจดูสุภาพเรียบง่าย
ขณะเปิดกระเป๋าสะพายหนังสีน้ำตาลเข้มเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กข้อความในเวยซิ่น ปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสเข้ากับขอบแข็ง ๆ ของสมุดเล่มหนึ่งที่ซุกอยู่ก้นกระเป๋า
มันคือ… สมุดทะเบียนบ้านของตระกูลอวี๋
อวี๋เนี่ยนลอบถอนหายใจเบา ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าตรู่ที่ร้านชาของครอบครัวผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างเย็น แต่เสียงบ่นของหลินซู่เฟินผู้เป็นแม่กลับร้อนแรงยิ่งกว่าน้ำเดือดในกา
“เนี่ยนเนี่ยน แม่ไม่รู้หรอกนะว่าวันนี้ลูกจะหาข้ออ้างอะไรมาปฏิเสธ นี่เป็นนัดดูตัวครั้งที่สิบเก้าของปีนี้แล้วนะ!” หลินซู่เฟินกระแทกถ้วยชากระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดังกึก ก่อนจะยัดสมุดทะเบียนบ้านปกสีน้ำเงินเข้มใส่มือลูกสาวอย่างมัดมือชก “ลูกอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว เพื่อนรุ่นเดียวกับแม่ในสมาคมผู้ค้าชาเขามีหลานให้อุ้มเดินเล่นรอบทะเลสาบกันหมดแล้ว ส่วนลูกสาวแม่วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ นั่งซ่อมกระดาษเก่า ๆ ที่คนเขียนตายไปตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่งราชวงศ์หมิง ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ลูกได้ขึ้นคานเป็นสาวทึนทึกแห่งหางโจวแน่ ๆ”
“แม่คะ งานของหนูเรียกว่านักอนุรักษ์หนังสือโบราณต่างหาก ไม่ใช่คนนั่งปะกระดาษในห้องใต้ดินสักหน่อย” อวี๋เนี่ยนพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง ทว่าผู้เป็นแม่กลับโบกมือปัดอย่างไม่ไยดี
“จะเรียกอะไรก็ช่างเถอะ! เอาเป็นว่าผู้ชายที่จะไปเจอวันนี้ คุณน้าหวังแม่สื่อเขาการันตีมาเลยนะว่าเป็นหลานชายคนโตของตระกูลถาน แม่เขาเป็นแพทย์แผนจีนที่โรงพยาบาลประจำมณฑล เคยมาซื้อชาหลงจิ่งคัดพิเศษที่ร้านเราตั้งหลายครั้ง โปรไฟล์ดี การงานมั่นคง อายุสามสิบพอดี แถมไม่มีประวัติเสียหาย พกทะเบียนบ้านติดตัวไว้เลยนะ ถ้าคุยกันถูกชะตาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคบกันสามปีห้าปีให้คนอื่นคาบไปกิน บ่ายนี้จูงมือกันไปจดทะเบียนที่สำนักงานกิจการพลเรือนเลยยิ่งดี!”
ขณะนั้น อวี๋เหวินป๋อผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งแกะสลักตราประทับหินอยู่มุมห้อง ได้แต่ส่งยิ้มแหยให้ลูกสาวอย่างเห็นใจ แม้ท่านจะไม่ได้พูดกดดันเหมือนแม่ แต่แววตาก็แฝงความกังวลอยู่ไม่น้อย คนเป็นพ่อแม่ย่อมกลัวว่าเมื่อพวกท่านแก่ตัวลง ลูกสาวคนเดียวที่รักความสงบและพูดน้อยจะต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในโลกที่วุ่นวายใบนี้
เพื่อตัดรำคาญและไม่อยากให้แม่ความดันขึ้นตั้งแต่เช้า อวี๋เนี่ยนจึงจำใจรับสมุดทะเบียนบ้านเล่มนั้นใส่กระเป๋ามาอย่างเสียไม่ได้
หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเมื่อเห็นข้อความแจ้งชื่อห้องรับรองจากแม่สื่อ เธอเดินตามพนักงานต้อนรับในชุดผ้าฝ้ายพื้นเมืองไปตามระเบียงไม้ไผ่ที่ทอดยาวขนาบสระบัว เสียงหยดน้ำฝนจากชายคากระเบื้องดินเผาสีดำตกกระทบใบบัวดังเปาะแปะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ช่วยกลบความจอแจของเมืองใหญ่ภายนอกจนหมดสิ้น
“ห้องชิงเฟิงอยู่ทางนี้ค่ะคุณผู้หญิง แขกอีกท่านเดินทางมาถึงเมื่อประมาณสิบนาทีที่แล้วค่ะ”
พนักงานเลื่อนบานประตูไม้บุกระดาษสาออกอย่างแผ่วเบา อวี๋เนี่ยนค้อมศีรษะขอบคุณเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน
ห้องชิงเฟิงเป็นห้องรับรองขนาดกะทัดรัดที่สร้างยื่นออกไปเหนือผิวน้ำ ผนังด้านหนึ่งเปิดโล่งและมีมู่ลี่ไม้ไผ่ม้วนขึ้นครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นทิวทัศน์สายฝนและต้นหลิวริมทะเลสาบซีหูอย่างชัดเจน กลางห้องมีโต๊ะเตี้ยไม้ชิงชันพร้อมเบาะรองนั่ง ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งทอดสายตามองออกไปด้านนอก
แวบแรกที่เห็น อวี๋เนี่ยนรู้สึกเหมือนกำลังมองภาพวาดพู่กันจีนสีหมึกจาง ๆ ที่มีความสมดุลในทุกสัดส่วน
ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา พับแขนเสื้อขึ้นอย่างเป็นระเบียบจรดข้อศอก เสื้อโค้ตผ้าวูลสีเทาเข้มพาดไว้บนราวไม้ข้างตัว โครงหน้าของเขาคมชัด สันจมูกโด่งรับกับแว่นสายตาไร้กรอบที่ช่วยลดทอนความดุดันของดวงตาเรียวลึกคู่นั้นลงได้กึ่งหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเขาสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความกระสับกระส่ายเหมือนผู้ชายคนอื่น ๆ ที่เธอเคยเจอในการนัดดูตัวสิบแปดครั้งที่ผ่านมา บางคนมาถึงก็เอาแต่กดโทรศัพท์คุยเรื่องหุ้นเสียงดัง บางคนก้มหน้าเล่นเกม หรือบางคนก็จ้องสำรวจรูปร่างหน้าตาเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเสียมารยาท
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ชายหนุ่มจึงหันมาและลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที เขามีรูปร่างสูงโปร่ง น่าจะสูงราว ๆ ร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ท่วงท่ายืนที่สง่าผ่าเผยบ่งบอกถึงการได้รับการอบรมมาอย่างดี
“คุณอวี๋เนี่ยนใช่ไหมครับ” เสียงของเขาทุ้มต่ำ นุ่มนวล และกังวานน่าฟัง ราวกับเสียงเครื่องดนตรีสายที่ถูกตั้งคีย์มาอย่างแม่นยำ “ผมถานซวี่ครับ เชิญนั่งก่อนครับ ข้างนอกฝนตก อากาศค่อนข้างชื้นทีเดียว”
“สวัสดีค่ะคุณถาน ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะคะ” อวี๋เนี่ยนค้อมศีรษะทักทายตามมารยาท เธอเดินไปนั่งลงบนเบาะฝั่งตรงข้าม เว้นระยะห่างอย่างพองาม ทั้งที่เธอมาถึงก่อนเวลานัดหมายถึงสิบห้านาที แต่ดูเหมือนเขาจะมาถึงก่อนเธอเสียอีก
“ผมเพิ่งมาถึงไม่นานครับ พอดีเสร็จจากการตรวจไซต์งานแถวเขตซีหูเร็วกว่ากำหนด เลยแวะมาหลบฝนก่อน” ถานซวี่ตอบพร้อมกับหยิบป้านชาดินเผาจื่อซาขึ้นมา ด้วยความเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและมั่นคง เขารินน้ำร้อนลวกถ้วยชาใบเล็กเพื่ออุ่นถ้วยให้เธอ ก่อนจะใช้ที่คีบไม้คีบถ้วยส่งให้ แล้วจึงรินน้ำชาสีเหลืองอมเขียวใสสะอาดลงไปราวเจ็ดส่วนตามธรรมเนียมต้อนรับแขก “ผมเห็นในข้อมูลที่คุณน้าหวังส่งมาบอกว่าบ้านคุณอวี๋เปิดร้านชาหลงจิ่ง ผมเลยไม่กล้าสั่งชาสุ่มสี่สุ่มห้า จึงให้ทางร้านจัดชาขาวไป๋หาวอิ๋นเจินที่มีรสอ่อนมาแทน หวังว่าจะพอจิบแก้หนาวได้นะครับ”
อวี๋เนี่ยนชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะจุดขึ้นบนมุมปากเป็นครั้งแรกของวัน
ตลอดการนัดดูตัวสิบแปดครั้งที่ผ่านมา คู่ดูตัวส่วนใหญ่พอรู้ว่าบ้านเธอขายชา ถ้าไม่พยายามอวดภูมิเรื่องชาหลงจิ่งแบบผิด ๆ ถูก ๆ เพื่อเอาหน้า ก็มักจะคะยั้นคะยอให้เธอชงชาโชว์ราวกับเป็นพนักงานในร้าน ถานซวี่เป็นคนแรกที่ใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อย เขาเลือกสั่งชาขาวรสละมุนเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกเหมือนต้องมาตรวจสอบคุณภาพสินค้าของบ้านตัวเองในวันพักผ่อน
“ขอบคุณค่ะ คุณถานรอบคอบมากจริง ๆ ปกติเวลาอยู่บ้านฉันได้กลิ่นชาหลงจิ่งทุกวัน พอได้เปลี่ยนมาจิบชาขาวในวันฝนตกแบบนี้ รู้สึกสดชื่นมากเลยค่ะ” เธอรับถ้วยชามาด้วยสองมือ ยกขึ้นจิบเบา ๆ ความอุ่นร้อนของน้ำชาไหลผ่านลำคอ ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บจากละอองฝนออกไปได้อย่างรวดเร็ว
ถานซวี่ยกถ้วยชาของตนเองขึ้นจิบเช่นกัน เมื่อวางถ้วยลง เขาก็ประสานมือไว้บนตัก มองสบตาเธอตรง ๆ ด้วยแววตาที่จริงใจและไร้เล่ห์เหลี่ยม
“คุณอวี๋ครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาของคุณ ผมขออนุญาตพูดคุยอย่างตรงไปตรงมาเลยจะได้ไหมครับ”
“เชิญเลยค่ะ ฉันเองก็ชอบความชัดเจนเหมือนกัน”
“นี่เป็นการนัดดูตัวครั้งที่เก้าของผมในรอบสามเดือนนี้ครับ” ถานซวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังรายงานข้อมูลทางสถิติ แต่ในดวงตาของเขามีความเหนื่อยล้าจาง ๆ พาดผ่าน “คุณย่าของผมอายุเจ็ดสิบแปดปีแล้ว ท่านอยากเห็นผมแต่งงานมีครอบครัวก่อนอายุครบแปดสิบ ส่วนคุณแม่ของผมก็ใช้เครือข่ายคนไข้และเพื่อนร่วมงานที่โรงพยาบาล คัดเลือกโปรไฟล์ผู้หญิงมาให้ผมดูตัวทุกสุดสัปดาห์ ถ้าผมปฏิเสธไม่ยอมมา คุณแม่ก็จะส่งซุปสมุนไพรบำรุงตับและสงบประสาทมาให้ที่สตูดิโอทุกวัน พร้อมกับโทรมาถอนหายใจใส่โทรศัพท์วันละสามเวลา”
อวี๋เนี่ยนที่กำลังฟังอยู่เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา เธอวางถ้วยชาลงบนจานรองไม้ไผ่ ความเกร็งในตอนแรกมลายหายไปเกือบหมดสิ้น
“ดูเหมือนสถานการณ์ของเราจะไม่ต่างกันเท่าไรเลยนะคะ” เธอยอมรับตามตรง “ของฉันวันนี้เป็นครั้งที่สิบเก้าแล้ว คุณแม่ถึงขั้นยื่นคำขาดเมื่อเช้าว่า ถ้ายังหาผู้ชายที่เหมาะสมพากลับไปกินข้าวบ้านไม่ได้ก่อนเทศกาลตวนอู่ ท่านจะปิดร้านครึ่งเดือนแล้วพาฉันไปเข้าคอร์สจับคู่ดูตัวของทางเขตด้วยตัวเองค่ะ”
“สิบเก้าครั้ง...” ถานซวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ทำให้ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาดูอบอุ่นขึ้นทันตา “คุณอวี๋มีความอดทนสูงมากเลยนะครับ สำหรับผม แค่เก้าครั้งนี้ก็กระทบกับเวลาเขียนแบบแปลนงานไปมากโขแล้ว”
“จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้อยากอดทนหรอกค่ะ เพียงแต่ฉันเข้าใจว่าพ่อกับแม่ท่านหวังดีในแบบของท่าน” อวี๋เนี่ยนทอดสายตามองเม็ดฝนที่เกาะพราวอยู่บนใบไผ่นอกหน้าต่าง “ฉันเป็นลูกสาวคนเดียว นิสัยก็ไม่ค่อยชอบเข้าสังคม พอเรียนจบปริญญาโทด้านการอนุรักษ์วัตถุโบราณ ฉันก็เข้าทำงานที่พิพิธภัณฑ์เมืองหางโจวทันที วัน ๆ หนึ่งของฉันหมดไปกับการนั่งอยู่ในห้องควบคุมอุณหภูมิและความชื้น คอยแยกชั้นกระดาษโบราณที่ติดกันเป็นก้อน ใช้พู่กันปัดฝุ่น และซ่อมแซมรอยแหว่งวิ่นของหนังสือเก่า บางวันแทบไม่ได้พูดกับใครเกินสิบประโยคด้วยซ้ำ พ่อกับแม่ก็เลยกลัวว่าฉันจะตัดขาดจากโลกภายนอกไปเสียก่อนค่ะ”
“ผู้ชายที่คุณเจอมาก่อนหน้านี้ คงไม่ค่อยเข้าใจลักษณะงานของคุณใช่ไหมครับ” ถานซวี่ถามขึ้นอย่างตรงจุด
อวี๋เนี่ยนพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ บางคนมองว่างานในพิพิธภัณฑ์เงินเดือนน้อย ไม่ก้าวหน้าเหมือนงานสายการเงินหรืออีคอมเมิร์ซ บางคนก็บอกว่างานของฉันดูน่ากลัว เหมือนคลุกคลีอยู่กับของใช้คนตาย ส่วนบางคนก็อยากให้ฉันลาออกมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวหลังแต่งงาน เพื่อคอยดูแลเขาและพ่อแม่ของเขา ซึ่งฉันทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ ฉันรักงานของฉันมาก การได้ชุบชีวิตหนังสือที่เกือบจะสูญสลายให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง คือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า”
ถานซวี่รับฟังทุกคำพูดของเธอโดยไม่แทรกจังหวะ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบา ๆ ลงบนขอบโต๊ะไม้ตามจังหวะความคิด
“ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีครับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “อาชีพของผมคือสถาปนิกออกแบบระบบอะคูสติกและเสียงในอาคาร คนส่วนใหญ่มักจะมองเห็นแค่ความสวยงามของโครงสร้างภายนอกที่สถาปนิกหลักออกแบบ แต่ไม่ค่อยมีใครสนใจว่าคลื่นเสียงที่สะท้อนอยู่ภายในห้องประชุมหรือโรงละครมันทำงานอย่างไร งานของผมคือการคำนวณองศาของผนัง การเลือกใช้วัสดุซับเสียง เพื่อจัดการกับเสียงรบกวนและสร้างความเงียบที่สมบูรณ์แบบที่สุด ในแง่หนึ่ง... งานของผมกับงานของคุณอวี๋ก็คล้ายกันมากนะครับ”
อวี๋เนี่ยนหันกลับมาสบตาเขาด้วยความสนใจ “คล้ายกันอย่างไรหรือคะ”
“คุณอวี๋ดูแลรักษาความเงียบสงบของกาลเวลาที่อยู่ในหน้ากระดาษ ส่วนผมออกแบบพื้นที่เพื่อปกป้องความเงียบสงบให้ผู้คนในยุคปัจจุบัน” ถานซวี่อธิบายอย่างเรียบง่าย ทว่าถ้อยคำของเขากลับตกกระทบกลางใจคนฟังอย่างจัง “สำหรับผม การที่คนเรามีสิ่งที่รักและทุ่มเทให้มันได้อย่างเต็มที่ คือเสน่ห์ที่น่าชื่นชมที่สุด ผมไม่เคยคิดอยากให้คู่ชีวิตต้องสละความฝันหรือพื้นที่ส่วนตัวเพื่อมาหมุนรอบตัวผมเลยครับ”
หัวใจของอวี๋เนี่ยนกระตุกไหวเบา ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอรู้สึกว่ามีใครสักคนเข้าใจโลกอันเงียบเชียบของเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง โดยที่เธอไม่ต้องพยายามอธิบายหรือแก้ตัวใด ๆ เลย
บทล่าสุด
#37 บทที่ 37 8.2
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#36 บทที่ 36 8.1
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#35 บทที่ 35 7.6
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#34 บทที่ 34 7.5
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#33 บทที่ 33 7.4
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#32 บทที่ 32 7.3
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#31 บทที่ 31 7.2
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#30 บทที่ 30 7.1
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#29 บทที่ 29 6.7
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#28 บทที่ 28 6.6
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026
คุณอาจชอบ 😍
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
Raam’ Crazy เธอคือของตาย
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
เมียเด็กของผู้พันสายดุ
การสูญเสียพ่อผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบในภารกิจลับ ทำให้ชีวิตของ ‘ม่านมุก’ เด็กสาววัยยี่สิบปีต้องพลิกผัน เธอถูกโยนเข้ามาอยู่ในความดูแลของ ‘พันเอก รุจิภาส วงศ์เดชา’ ผู้บังคับการกองพันทหารราบสายดุ ผู้ชายที่พ่อเธอเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาไว้!
เขาคือเสือร้ายแห่งกองทัพ เย่อหยิ่ง บ้าอำนาจ และไร้ซึ่งความอ่อนโยน
เขาต้อนรับเธอด้วย 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ที่ขีดเส้นแบ่งสถานะระหว่าง 'ผู้ปกครอง' และ 'เด็กในความดูแล' อย่างชัดเจน
ทว่า... ภายใต้ใบหน้าที่ถมึงทึงและคำพูดที่เย็นชา กลับซ่อนความรู้สึกหวงแหนที่ลึกล้ำจนน่ากลัว
ยิ่งเธอพยศ เขาก็ยิ่งอยากปราบให้อยู่หมัด
ยิ่งเธอหนี เขาก็ยิ่งอยากกักขังเธอไว้ในกรงทองของเขาตลอดกาล!
แต่เมื่อความจริงในอดีตถูกเปิดเผย พร้อมกับความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้รอยแผลเป็น
สมรภูมิแห่งความรักครั้งนี้... ผู้พันสายดุจะยอมคุกเข่าเพื่อสยบหัวใจเด็กพยศได้อย่างไร?
“จำไว้นะม่านมุก... ใครกล้าแตะต้องเธอ... มันต้องตาย!”
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!













