เทพนักรบแห่งเมือง

นวนิยายจีน

"หยางเฉิน ทุกหลักฐานชี้ว่านายล่วงละเมิดผู้เสียหาย รีบเซ็นใบรับสารภาพซะ"

"คุณตำรวจครับ ผมบอกคุณไปหลายรอบแล้วนะ ผมไม่ได้ทำอะไรผู้หญิงคนนั้น..." หยางเฉินมองตำรวจหนุ่มอายุราวยี่สิบปีที่นั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าจนปัญญา

"เรียกฉันว่าคุณตำรวจ! ต่อให้เรียกฉันว่าเจ้าชีวิตก็ไม่มีประโยชน์" ตำรวจฟาดโต๊ะ "หลักฐานของฉันชัดเจน จะปฏิเสธก็เปล่าประโยชน์"

หยางเฉินรู้สึกหงุดหงิด ตัวเขาเป็นเพียงพนักงานเสิร์ฟในผับแห่งหนึ่ง เมื่อวานตอนที่กำลังทำความสะอาดห้องวีไอพี เขาเห็นสาวสวยคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนโซฟาพอดี หยางเฉินที่นานๆ ทีจะได้ทำความดีสักครั้งเกิดจิตสำนึกขึ้นมา เขากำลังจะถอดเสื้อคลุมของตัวเองไปห่มให้เธอเพื่อกันหนาว แต่ไม่ทันไร หญิงสาวก็ตื่นขึ้นมาทันที เธอไม่พูดอะไรสักคำ คว้าโทรศัพท์แล้วโทรแจ้งตำรวจว่าเขาพยายามล่วงเกินเธอ...

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน หยางเฉินรู้สึกจนใจ ถ้าเขาจริงๆ แล้วทำอะไรไม่ดีกับผู้หญิงคนนั้น เขาก็คงไม่มีอะไรจะพูด แต่นี่... เขาถูกใส่ร้าย พระเจ้าช่วย! พี่ถูกใส่ร้ายจริงๆ นะ!

พี่แค่อยากทำดีสักครั้ง...

ตำรวจโกรธจนตัวสั่นกับท่าทีไม่ให้ความร่วมมือของเขา ตำรวจกระชากประตูห้องสอบสวนเปิด แล้วสาวสวยคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

หยางเฉินมีรสนิยมเรื่องผู้หญิงระดับเทพ และผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ:

เสื้อเชิ้ตสีขาวทำให้ชุดชั้นในข้างในเห็นเป็นเงาๆ ยิ่งขับให้อกอิ่มของเธอดูโดดเด่น กระโปรงสั้นสีดำเนื้อลื่น เท้าสวมรองเท้าส้นสูงสีดำเงางาม ใบหน้าดูประณีตงดงามท่ามกลางเรือนผมยาวสลวย การแต่งตัวแบบนี้ ทำให้หยางเฉินแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะพุ่งเข้าไปหา

'สาวระดับเอสเอสเลยนะ' ตำรวจพึมพำ จากนั้นก็ยิ้มแบบที่คิดว่าหล่อแต่จริงๆ แล้วดูลามก ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ "เชิญนั่งครับคุณสวย คุณคือเฉินจื่อฉิงใช่ไหมครับ?"

หญิงสาวสูงราว 170 เซนติเมตร พอนั่งลงแล้วดูสูงโปร่ง "อืม"

"ผมชื่อหลี่เฟิง รับผิดชอบคดีล่วงละเมิดที่คุณแจ้งความ คุณวางใจได้ ผมจะนำตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้ ให้เขาได้รับผลกรรมอย่างสาสม เพื่อความยุติธรรมของคุณ แต่ว่าผู้ต้องหาหยางเฉินยังไม่ยอมรับผิด เรื่องนี้ต้องให้คุณในฐานะผู้เสียหายมาให้ปากคำเพื่อเอาผิดเขา" หลี่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ ทำท่าขึงขัง

สีหน้าของหยางเฉินเปลี่ยนจากจนใจเป็นทุกข์ทรมาน "คุณตำรวจครับ ผมขอสาบานต่อฟ้าดิน ผมไม่ได้ล่วงเกินเธอจริงๆ ตอนนั้นมันเป็นแบบนี้..."

หยางเฉินเล่าเรื่องที่เขาเล่าซ้ำไปแล้วพันครั้งอีกรอบ

"ตอนเช้าที่ตื่นมาในห้องวีไอพีมีแค่คุณคนเดียว แล้วตอนนั้นคุณกำลังถอดเสื้อผ้าพอดี ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร?" เฉินจื่อฉิงโกรธจัด หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ เธอทะเลาะกับหยางเฉินมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยครั้ง

เฉินจื่อฉิงรู้สึกหมดคำพูด หยางเฉินคนนี้เหมือนก้อนหินในส้วม พูดเหตุผลด้วยก็ไม่ได้ ส่งสัญญาณให้ก็ไม่รับ! ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านอายัดบัญชีเธอไว้ แล้วยังโดนขโมยกระเป๋าอีก เธอจะไม่มีวันใช้วิธีแบบนี้เพื่อหนีค่าเหล้า แต่ถึงขนาดมาถึงสถานีตำรวจแล้ว ทำไมไอ้หมอนี่ยังไม่เสนอให้ยอมความกันล่ะ?

ในความทรงจำของหยางเฉิน ผู้หญิงทั่วไปเวลาถูกล่วงเกินมักจะเงียบไม่พูดอะไร เพราะถ้าเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป ต่อไปตัวเองก็ไม่กล้าเจอหน้าใคร

แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นข้อยกเว้น ดูเหมือนว่าถ้าไม่ได้เฉือนเนื้อเขาไปสักชิ้น เธอก็จะไม่ยอมเลิกรา

หยางเฉินพูดอย่างจนใจ "คุณสวยครับ ผมยอมรับว่าผมเห็นอะไรบางอย่างบนตัวคุณ แต่นั่นไม่ได้พิสูจน์ว่าผมทำอะไรคุณ"

"นาย..." เฉินจื่อฉิงยกมือขวาขึ้น กำลังจะตบลงมา แต่ข้อมือถูกหยางเฉินจับไว้ กลิ่นความเป็นชายของหยางเฉินโชยมา เฉินจื่อฉิงรู้สึกอ่อนระทวยในใจทันที เธอหนีบต้นขาแน่น หายใจถี่เล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนแปลกๆ เฉินจื่อฉิงมองหยางเฉินด้วยสายตาพร่าเลือน ลิ้นน้อยๆ สีชมพูอ่อนเลียริมฝีปากสีแดงสดอย่างไม่รู้ตัว

"ไอ้ลามก ปล่อยเดี๋ยวนี้"

รู้ฤทธิ์แล้วใช่ไหม คิดว่าฉันจริงๆ แล้วต้องแอบล่วงเกินเธอหรือไง? หยางเฉินหัวเราะเบาๆ "จื่อฉิง..."

เฉินจื่อฉิงตัวสั่นเทา เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ โอ๊ย เป็นอะไรไป ทำไมกลิ่นตัวเขาถึงได้หอมขนาดนี้ อยากสูดอีกสักหน่อย เฉินจื่อฉิงอดใจไม่ไหวกอดหยางเฉินแน่น

"อย่าเรียกสนิทแบบนั้น... น่ารังเกียจ" แม้จะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับฟังดูเหมือนกำลังออดอ้อน

"คุณสวย ผมเห็นว่าคุณอายุยังน้อย คงยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม พอดีผมก็ยังไม่มีครอบครัว อย่างนั้นเรามาแต่งงานกันไหม ผมหยางเฉินขอมอบความสุขครึ่งชีวิตที่เหลือให้คุณ ถือเป็นค่าชดเชยเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมได้เห็นเนื้อตัวคุณ คุณว่ายังไงครับ?"

แต่งงาน!? เฉินจื่อฉิงสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกไฟช็อต เธอได้สติ โกรธจนหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าหยางเฉินด้วยมือที่สั่นเทา พูดไม่ออกอยู่นาน "นาย... นาย... ไอ้คนไร้ยางอาย ใครจะเอาครึ่งชีวิตที่เหลือของนาย ต่อให้ผู้ชายทั้งโลกตายหมด ฉันยอมโกนหัวบวชชีดีกว่าแต่งกับนาย ฉันเกิดมาจนป่านนี้ ไม่เคยเจอคนหน้าด้านแบบนาย... ไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ เลย"

อีกแล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นอะไร ทำไมพอเข้าใกล้เขา ก็เหมือนจะถูกเขาพิชิตได้ง่ายๆ อดใจไม่ไหวอยากได้ตัวเขา เฉินจื่อฉิง ความสงวนท่าทีของเธอหายไปไหน?

เผชิญกับคำด่าของเฉินจื่อฉิง หยางเฉินไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด กลับยิ้มกริ่ม "ทำไมผมถึงไม่ใช่ผู้ชายล่ะ?"

เฉินจื่อฉิงชี้หน้าเขาด้วยความโกรธ "นายชัดเจนว่าอยากทำเรื่องไม่ดีกับฉัน แต่กลับไม่มีความกล้าที่จะยอมรับ... แค่ความกล้าแค่นี้ยังไม่มี นายยังจะนับเป็นผู้ชายได้ยังไง หา?"

หยางเฉินทำหน้าไร้เดียงสา "ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมรับ แต่คุณกำลังบิดเบือนความจริงนะ โดยเฉพาะคุณเป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ยังเอาแต่ยึดติดกับเรื่องนี้ไม่ปล่อย ถ้าเรื่องนี้ถึงศาล... พอแพร่ออกไป ต่อไปคุณจะแต่งงานกับใครได้ล่ะ"

"นาย... พูดแบบนี้แปลว่านายทำให้ฉันเสียความบริสุทธิ์ แล้วฉันยังจะฟ้องนายไม่ได้อีกเหรอ หา!!"

"ผมจะดูแลคุณดีๆ ไปตลอดชีวิต"

"ใครต้องการให้นายดูแลกัน... ไอ้ลามก..." เฉินจื่อฉิงโกรธจนตัวสั่น สุดท้ายเงยหน้าหายใจลึกๆ น้ำตาสองสายไหลลงมา ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หยางเฉินเห็นเฉินจื่อฉิงร้องไห้ เด็กสาวที่ภายนอกดูเปรี้ยวแกร่งคนนี้ร้องไห้ด้วยความโกรธจริงๆ แค่อยากแกล้งเรียกเงินสักหน่อย ทำไมถึงได้ยากนักนะ!

หยางเฉินเงียบ

ถ้ามีใครสังเกตอย่างละเอียด จะพบว่าแววตาของหยางเฉินในชั่วขณะนั้นแสดงความเศร้าสลด แต่ความเศร้านั้นวูบหายไปในพริบตา

ดาร์วินขั้นสุดยอด นี่คือชื่อพลังพิเศษที่กลุ่มวิจัยพลังลับมังกรตั้งให้เขา พลังของหยางเฉินไม่เพียงปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมสุดขั้วในธรรมชาติได้อย่างรวดเร็ว แต่ยังปรับตัวเข้ากับสังคมทุกรูปแบบได้ด้วย ผีเสื้อกลางคืนจักรพรรดิ นี่คือรูปแบบหนึ่งของพลังหยางเฉิน ผีเสื้อกลางคืนใช้กลิ่นในการดึงดูดเพศตรงข้าม หยางเฉินก็มีความสามารถนี้ เมื่อเขารู้สึกสนใจผู้หญิง เขาจะปล่อยกลิ่นหอมพิเศษที่กระตุ้นให้ผู้หญิงปรารถนาตัวเขา

ในฐานะชายหนุ่มปกติ การไม่รู้สึกอะไรกับสาวสวยเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นตลอดมาหยางเฉินจึงใช้พลังนักรบระดับสูงของเขาควบคุมการเปลี่ยนแปลงนี้ แต่น่าเสียดายที่ช่วงนี้ร่างกายของหยางเฉินมีปัญหาใหญ่ เขาไม่สามารถควบคุมสภาวะนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ได้แต่ภาวนาว่าช่วงนี้จะเจอเรื่องรักๆ ใคร่ๆ น้อยลง เพราะการทำให้ผู้หญิงร้องไห้เป็นสิ่งที่หยางเฉินทนไม่ได้ที่สุด

"หยางเฉิน ฉันจำนายได้แล้ว ฉันจะทำให้นายต้องเสียใจแน่" เฉินจื่อฉิงไม่กล้าเข้าใกล้หยางเฉินอีก เธอกัดฟันพูดประโยคแรงๆ ไม่กี่คำ แล้วร้องไห้วิ่งออกจากห้องไป

หลี่เฟิงรู้สึกว่าตัวเองงงไปหมด ปฏิกิริยาของเฉินจื่อฉิงแปลกมาก ถ้าไม่ใช่เพราะคนสองคนนี้ไม่เหมือนนักแสดง เขาคงคิดว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่มาแกล้งเขาเล่น แต่คนสองคนนี้กอดกันในห้องสอบสวนโดยไม่สนใจคนรอบข้าง แถมเฉินจื่อฉิงยังเป็นสาวสวยขนาดนั้น ไอ้หยางเฉินนี่ช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน ไม่ได้ ฉันต้องสั่งสอนมันให้ได้

"หยางเฉิน!!! ไอ้ลามกแบบนายนี่ไม่ใช่คน อาศัยความอายของผู้หญิง ล่วงเกินผู้หญิง ไอ้คนเลว วันนี้ฉันจะสั่งสอนนายให้ได้!" หลี่เฟิงฟาดโต๊ะอย่างแรง คว้ากระบองตำรวจฟาดใส่หยางเฉินอย่างแรง

"ปั๊บ!"

หยางเฉินยื่นมือขวาออกไปอย่างเฉยๆ ไม่เห็นว่าเขาจะมีท่าทางตื่นตระหนกอะไร แต่มือขวาของเขากลับจับกระบองที่หลี่เฟิงฟาดลงมาได้แน่น ไม่ว่าหลี่เฟิงจะดึงอย่างไรก็ดึงไม่ออก

"อืม..." หลี่เฟิงพยายามดึงสองสามครั้ง จนหน้าแดงก่ำ ร่างกายร้อนผ่าว

หยางเฉินชี้ไปที่กล้องวงจรปิดบนเพดานอย่างไม่ใส่ใจ "ทุกการกระทำของคุณถูกบันทึกไว้หมด อย่าใช้วิธีรุนแรงเองดีกว่า ไม่งั้นเครื่องแบบตำรวจบนตัวคุณอาจรักษาไว้ไม่ได้ ไม่แน่อาจต้องไปอยู่ในคุกสักพัก"

หลี่เฟิงหยุดชะงัก เขาเกือบลืมไปว่าที่นี่มีกล้อง การทำร้ายผู้ต้องหาถือเป็นการรู้กฎหมายแล้วฝ่าฝืน โทษจะเพิ่มขึ้นอีก

หยางเฉินยิ้มเยาะ แล้วเดินออกจากห้องสอบสวน ทิ้งให้หลี่เฟิงโกรธจนตัวสั่น

แม้หลี่เฟิงจะโกรธจนแทบระเบิด ร่างกายแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ แต่เมื่อเฉินจื่อฉิงผู้เสียหายไม่ติดใจเอาความอีกต่อไป เขาก็ทำอะไรหยางเฉินไม่ได้ "ไอ้พวกเลวๆ ถ้าวันหลังให้ฉันจับได้ว่าทำผิด ดูฉันไม่ฆ่าแกให้ตาย!!!"

"หลี่เฟิง"

ขณะที่หลี่เฟิงกำลังโกรธจนแทบระเบิด ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้ามา อายุราวสามสิบปี สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว

"หัวหน้าหวัง ทำไมคุณถึงมาล่ะครับ?" เมื่อเห็นชายคนนั้น หลี่เฟิงแสดงท่าทีนอบน้อม หัวหน้าหวังคือหัวหน้าหน่วยสืบสวนของสำนักงานตำรวจเมืองชิงโจว เขาเป็นคนเด็ดขาดในเมืองชิงโจว สืบคดียากๆ มาแล้วนับไม่ถ้วน คดีที่หวังไห่รับมาไม่เคยมีคดีไหนที่ไม่จบ แม้แต่คณะกรรมการเมืองและรัฐบาลเมืองยังให้ความเคารพเขา

หวังไห่พูด "ชายหนุ่มเมื่อกี้ ไม่ธรรมดานะ"

หลี่เฟิงพูดอย่างดูแคลน "ไม่ธรรมดาตรงไหน ก็แค่ไอ้ปากหวาน ชอบล่วงเกินผู้หญิง ไอ้เจ้าชู้"

หวังไห่พูดเสียงหนักแน่น "เธอดูคนตื้นเกินไป สิงโตล่าเหยื่อ ย่อมซ่อนร่องรอย สัตว์ร้ายที่เปิดเผยตัวยังพอรับมือได้ แต่การฆ่าที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้าต่างหากที่อันตรายที่สุด หยางเฉินคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนราชาสัตว์ร้ายที่เก็บเล็บซ่อนเขี้ยว"

"เธอด่าเขา ตีเขา... เขายิ้มแย้ม แต่แววตาของเขากลับเย็นชา ไม่มีความรู้สึกใดๆ คนแบบนี้ ไม่ใช่คนที่เธอจะจัดการได้ วันนี้ยังดีที่เธอไม่ได้ทำอะไรไป ไม่งั้นผลลัพธ์อาจร้ายแรง"

พอได้ยินหวังไห่พูดแบบนี้ แล้วนึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่ หลี่เฟิงรู้สึกขนลุกซู่ "หัวหน้าหวัง แล้วตอนนี้เรา