เมียเด็กคุณอา

“เบญ...นั่นจะไปมหาวิทยาลัยแล้วหรือ?”

เสียงที่ดังขึ้นทำให้ เบญญา เด็กสาววัยสิบแปดในชุดนักศึกษาซึ่งกำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้าผ้าใบสีขาวหน้าระเบียงบ้านไม้หลังใหญ่ต้องรีบเงยหน้าขึ้นและเห็นร่างสูงสง่ายืนเอามือไพล่หลังจ้องมองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว เบญญาขยับนั่งหลังตรงและตอบว่า

“ค่ะ...อาเผ่า...เบญกำลังจะไปมหาวิทยาลัย”

“วันนี้เปิดเทอมวันแรกสินะ เป็นยังไงบ้าง คงตื่นเต้นมากล่ะสิ”

“ก็ต้องตื่นเต้นสิคะ วันนี้จะมีการรับน้องด้วย เบญยังไม่ค่อยรู้จักใครเลยอ่ะค่ะ”

“เดี๋ยวก็คงได้รู้จักเองนั่นล่ะ เปิดเทอมใหม่ ๆ ก็ต้องตื่นเต้นแบบนี้แหละ”

“สมัยอาเผ่าเรียนมหาวิทยาลัยมีการรับน้องหรือเปล่าคะ ถ้ามีเขารับแบบไหนเหรอคะ”

“ก็มีนะ รับกันแบบอบอุ่น เลี้ยงเหล้า พูดคุย ไม่ได้มีอะไรรุนแรงเหมือนอย่างบางที่เขาทำกันหรอก”

เผ่าเพชร หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบตอบเบญญา สาววัยใสซึ่งเป็นเด็กในอุปการะของเขามาตั้งแต่หล่อนอายุไม่ถึงสิบห้า ตอนนั้นนายบุญ เคยเป็นคนเฝ้าสวนเก่าแก่ตั้งแต่สมัยที่พ่อของเผ่าเพชรทำเหมืองแร่ขนาดใหญ่พาเด็กอายุสิบสามมาหาและฝากฝังให้เขาช่วยรับเลี้ยงเพราะทางบ้านของเบญญาประสบปัญหา พ่อแม่ของหล่อนแยกกันและหนีหายไปคนละทิศละทางเหลือแต่หลานสาวให้นายบุญที่อยู่ตัวคนเดียวดูแล คนแก่วัยเกือบเจ็ดสิบฐานะทางบ้านก็ย่ำแย่อยู่แล้วทำให้เป็นห่วงหลานสาวคนเดียว กลัวถูกล่อลวงและหมดอนาคตเลยหอบหิ้วพามาหาเขาถึงบ้านไร่ปลูกชาที่เชียงใหม่และเผ่าเพชรเองไม่ได้ปฏิเสธที่จะรับเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้

“คุณเผ่า...ขอความกรุณารับนังหนูเบญไว้ด้วยเถิดครับ นึกว่าทำบุญลูกนกลูกกาไม่มีที่ไป ช่วยให้ที่อยู่อาศัย ให้มันมีข้าวกิน ไม่ต้องถึงขนาดให้มันอยู่ดี แค่ให้มันมีที่ซุกหัวนอน จะใช้ให้มันทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน ให้มันเป็นคนรับใช้ก็สุดแท้แต่คุณเผ่าเถิดนะครับ”

นายบุญบอกเช่นนั้น แต่เขาไม่ได้ให้เธอเป็นคนใช้หรือให้เป็นคนงานในไร่ชา หนุ่มใหญ่เจ้าของไร่ชาที่คนงานรู้ดีว่าเขาเข้มงวดและเด็ดขาดขนาดไหนไม่ได้ได้นึกอะไรมากไปกว่าการช่วยเหลือและเป็นที่พึ่งพาของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เพราะเห็นว่านายบุญเคยเป็นคนเก่าแก่ของพ่อแม่ที่เคยช่วยค้ำจุนกันมาก่อนทำให้เขารับเบญญาไว้ตั้งแต่หล่อนอายุได้สิบสามปี จากเด็กสาวใส่เสื้อผ้าสีมอๆ หน้าตาธรรมดาอย่างเด็กที่เพิ่งโตทั่วไป เผ่าเพชรเมตตาให้หล่อนเรียนต่อกระทั่งจบชั้นมัธยมปลาย เบญญากลายเป็นสาวเต็มตัว หล่อนหน้าตาหวานใสและสวยสะพรั่งเหมือนดอกไม้กลางแสงแดด โดยปกติเผ่าเพชรแทบไม่ค่อยได้พูดคุยกับเด็กสาวที่เขารับอุปการะเป็นผู้ปกครองจำเป็น แต่วันนี้ วันที่หล่อนสวมชุดนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยที่สอบเข้าเรียนได้ทำให้เขากลับเห็นชัด ๆ ว่าเบญญาโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง ทรวดทรงองเอวของหล่อนไม่ใช่เด็กน้อยตัวเล็กอีกต่อไป สักครู่หล่อนก็พูดขึ้นว่า

“ว๊าว! ดีจังเลยนะคะอาเผ่า แสดงว่าสมัยของอาเผ่ารุ่นพี่มีความเป็นผู้ใหญ่ เอ็นดูน้อง ๆ และให้การต้อนรับอบอุ่น ไม่เหมือนสมัยนี้ เบญกลัวว่าจะมีการรับน้องแบบแปลกๆ บางทีก็มีข่าวว่ารับน้องจนอาการหนักเลยนะคะ”

“อาว่าคงไม่มีการรับน้องอะไรแบบนั้นแล้วล่ะ โลกไปถึงไหนแล้ว ถ้ายังรับน้องแบบป่าเถื่อนก็คงต้องถูกสอบสวนหนักแล้วล่ะ”

“อาเผ่า...เบญอยากขอบคุณคุณอานะคะ”

เบญญาลุกขึ้นและเดินเข้ามาใกล้พร้อมทั้งยกมือไหว้บนแขนหนาแข็งแกร่งของร่างสูงที่ชอบสวมเสื้อยืดอวดกล้ามเนื้อหน้าอกกำยำและสวมกางเกงยีนส์เก่าขาดแต่ชวนมองเป็นบ้า การกระทำนั้นทำให้เผ่าเพชรกระตุกเล็กน้อยเพราะขณะที่เด็กในปกครองโน้มหน้าของหล่อนเข้ามาใกล้ก็ได้กลิ่นแชมพูหอมอวลไอแตะจมูก เด็กสาวเลยหน้าขึ้นเขาจึงถามว่า

“ขอบคุณอาเรื่องอะไร?”

“ก็ขอบคุณอาเผ่าที่เมตตาเบญมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่ตาบุญพาเบญมาฝากฝังให้อยู่ที่นี่ อาเผ่าไม่ได้ให้เบญเป็นคนรับใช้แต่ส่งเสียให้เบญเรียนจนถึงระดับมหาวิทยาลัย เบญซาบซึ้งบุญคุณของอาเผ่ามากจริงๆ ค่ะ”

“อย่าคิดอะไรมากเลย ฉันก็ทำตามหน้าที่ของฉัน เพราะครั้งหนึ่งตาบุญก็ช่วยงานพ่อกับแม่เรื่องดูแลเหมืองมากเหมือนกัน คิดว่าช่วยเหลือกันนั่นล่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะอาเผ่า ถ้าอย่างนั้นเบญไปมหาลัยก่อนนะคะ”

บทที่ 2

“เบญ...เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรเหรอคะอาเผ่า...”

เบญญาไม่ทันถามจบประโยคร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาถึงตัวหล่อน เขาหยุดตรงหน้าเด็กสาวที่ยืนชะงักนิ่งเพราะเผ่าเพชรยืนอยู่ใกล้มาก ใกล้จนหล่อนรับรู้ถึงลมหายใจของเขาเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของคุณอาหนุ่มใหญ่โน้มลงมาหาก่อนแขนทรงพลังทั้งสองจะโอบไปด้านหลังของหล่อน เบญญารู้สึกว่ามือของเผ่าเพชรยุกยิกอยู่ด้านหลังตรงท้ายทอยสักครู่เล็ก ๆ แต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นทำเอาหัวใจของหล่อนไหวหวั่น เพราะมันเหมือนหล่อนกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่รอมร่อ และทุกครั้งที่อยู่

ใกล้ผู้ปกครองของหล่อนก็จะรู้สึกอย่างนี้ มันทำให้เบญญาเกิดอาการปั่นป่วนขึ้นมาข้างใน ร้อนรุ่มในกายแปลก ๆ เลือดสาวสูบฉีดพล่านแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้เพราะหล่อนจะให้เขารู้ไม่ได้ว่ามันน่าตื่นเต้นขนาดไหน เผ่าเพชรทำให้หัวใจของหล่อนเต้นระริกทุกครั้ง ก็ทั้งที่เขาอายุขนาดนี้ สี่สิบกว่า ๆ สำหรับผู้ชายแล้วก็ยังเป็นวัยฉกรรจ์