บทนำ
เพราะคำสัญญาของผู้ใหญ่ ทำให้ “อิงดาว” ต้องแต่งงานกับ “คิมหันต์” ท่านประธานหนุ่มผู้เย็นชา และไม่เคยเชื่อว่าความรักจะนำสิ่งดีงามมาให้ชีวิตตั้งแต่วันแรกที่พบกัน เขาก็บอกเธออย่างชัดเจนว่า
“ผมไม่ได้รักคุณ และผมก็ไม่คิดว่าจะรัก”
ชีวิตแต่งงานจึงเริ่มต้นด้วย สัญญาหนึ่งปีอยู่ร่วมกันา เมื่อครบกำหนดต่างคนต่างคืนอิสระให้กัน ไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพัน และไม่มีใครมีสิทธิ์เรียกร้องหัวใจจากอีกฝ่าย
อิงดาวคิดว่ามันคงไม่ยากนักแค่หนึ่งปีเท่านั้น...
แต่ผู้ชายที่ปากบอกว่าไม่รัก กลับเป็นคนรอเธอกลับบ้านเป็นคนอุ้มเธอไปโรงพยาบาลเป็นคนยืนข้างเธอในวันที่ทุกคนกล่าวหาเป็นคนหึงโดยไม่ยอมรับและเป็นคนกอดเธอแน่นที่สุดในวันที่เกือบสูญเสียเธอไปการกระทำของเขาทำให้เธอเผลอมีความหวังครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ทุกครั้งที่หัวใจกำลังเชื่อว่าเขาอาจรัก...คำพูดของเขากลับเป็นคนทำลายความหวังนั้นด้วยตัวเอง
ยิ่งเมื่อหญิงสาวอีกคนซึ่งเชื่อว่าตัวเอง “เหมาะสมกว่า” เริ่มสร้างภาพ บิดเบือนความจริง ปล่อยข่าว และใช้เอกสารปลอมค่อย ๆ แทรกเข้ามาระหว่างชีวิตคู่ ความรักที่ไม่เคยถูกพูดให้ชัดจึงยิ่งเปราะบาง
จนในวันที่อิงดาวรวบรวมความกล้าถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า“ถ้าฉันไม่อยากหย่าล่ะคะ”สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นประโยคที่ทำให้หัวใจแตกสลาย
“อย่าทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากเลยครับ”
บท 1
ตอนที่ 1
เจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการ
สิบห้านาทีเข็มยาวบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือเรือนหรูเคลื่อนผ่านเวลานัดหมายมาแล้วสิบห้านาทีเต็ม และนั่นก็มากพอที่จะทำให้อารมณ์ของคิมหันต์ ซึ่งปกติก็ไม่ได้อยู่ในระดับที่เรียกว่าเป็นมิตรกับเพื่อนมนุษย์อยู่แล้ว ลดต่ำลงไปอีกหลายระดับ
ชายหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่ แสงแดดยามสายส่องผ่านกระจกบานกว้างจนเห็นเมืองเบื้องล่างทอดยาวสุดสายตา ทุกอย่างรอบตัวสะท้อนความเป็นระเบียบ เคร่งขรึม และเย็นเยียบไม่ต่างจากเจ้าของห้องบนโต๊ะตรงหน้ามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่เพียงแฟ้มเดียวเอกสารที่เขาไม่คิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะต้องเสียเวลาอ่านข้อตกลงก่อนการสมรสนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะช้า ๆ สามครั้ง ก่อนเจ้าของมือจะเหลือบมองนาฬิกาอีกหน สีหน้าคมเข้มไม่มีร่องรอยความกระวนกระวาย มีเพียงความไม่พอใจซึ่งเพิ่มขึ้นตามจำนวนนาทีที่ผ่านไป
การประชุมซึ่งมีมูลค่าหลายร้อยล้านยังไม่เคยมีใครกล้าปล่อยให้เขารอนานถึงสิบห้านาทีแต่ผู้หญิงที่กำลังจะถูกจับมาเป็นภรรยาของเขา กลับทำมันตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงานกันเสียด้วยซ้ำ
คิมหันต์ไม่แน่ใจว่านี่คือโชคร้ายหรือคำเตือนจากชีวิตกันแน่เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ก่อนบานประตูจะเปิดออกอย่างรีบร้อน พร้อมหญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่แทบจะพุ่งเข้ามาในห้องทั้งที่ยังหอบหายใจ ใบหน้าขาวนวลมีเหงื่อบาง ๆ ตรงไรผม กระเป๋าสะพายไหลลงมาคล้องข้อศอกอย่างไม่เป็นระเบียบ และเส้นผมยาวบางส่วนหลุดจากที่รวบไว้จนตกลงข้างแก้มแต่สิ่งแรกที่คิมหันต์สังเกตเห็นกลับไม่ใช่ความสวยเป็นรอยยิ้มผู้หญิงคนนี้มาสายสิบห้านาที วิ่งจนหน้าแดง หอบจนต้องยกมือแตะหน้าอก แต่ยังยิ้มได้
“สวัสดีค่ะ ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะที่มาช้า ฉันรู้ว่าการปล่อยให้คนอื่นรอเป็นเรื่องเสียมารยาทมาก แล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเริ่มต้นการพบกันครั้งแรกของเราด้วยการทำให้คุณอยากไล่ฉันออกจากห้องตั้งแต่นาทีแรก แต่ระหว่างทางมันมีเหตุฉุกเฉินนิดหน่อยค่ะ”
อิงดาวกล่าวรวดเดียวด้วยน้ำเสียงที่ยังหอบเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นปาดเหงื่อบริเวณขมับแล้วส่งรอยยิ้มขอโทษให้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจริงใจ
คิมหันต์ไม่เชิญให้นั่ง เขาเพียงปรายตามองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งอย่างจงใจ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าเต็มตา สวย นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องยอมรับอย่างไม่เต็มใจนัก ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้มีความสวยเฉียบคมแบบที่พบเห็นได้ทั่วไปตามงานสังคม แต่มีใบหน้าหวาน ดวงตากลมใส และรอยยิ้มซึ่งดูเหมือนจะเกิดขึ้นง่ายเสียจนเขารู้สึกสงสัยว่าโลกนี้มีเรื่องให้น่ายิ้มมากขนาดนั้นเชียวหรือ
“ถ้าคุณคิดว่าการกำลังจะเป็นภรรยาของผมทำให้คุณมีสิทธิ์ปล่อยให้คนอื่นนั่งรอโดยไม่เห็นคุณค่าของเวลา คุณควรเปลี่ยนความคิดเสียตั้งแต่วันนี้ เพราะผมให้ความสำคัญกับเวลา และผมไม่คิดว่าคำว่า ‘มีเหตุฉุกเฉินนิดหน่อย’ จะทำให้สิบห้านาทีที่เสียไปกลับคืนมาได้”
คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบไร้อารมณ์ ทว่าสายตาที่มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าบอกชัดว่าเขากำลังประเมินและไม่ประทับใจในสิ่งที่เห็นนักอิงดาวที่เพิ่งดึงเก้าอี้ออกชะงักไปนิดหนึ่ง
คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ
เธอเคยได้ยินจากผู้ใหญ่มาก่อนแล้วว่าคิมหันต์เป็นคนพูดน้อย เย็นชา และเข้าถึงยาก แต่ไม่มีใครบอกสักคนว่าเขาสามารถพูดประโยคยาว ๆ เพื่อทำให้คนฟังอยากเอากระเป๋าฟาดหน้าได้เก่งขนาดนี้
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นชั่วครู่ก่อนจะนั่งลงโดยไม่รอคำเชิญอีกต่อไป
“ถ้าคุณมีเวลามองนาฬิกาถึงสองครั้ง มีเวลาบอกฉันละเอียดขนาดนี้ว่าคุณให้ความสำคัญกับเวลามากแค่ไหน ฉันคิดว่าคุณก็น่าจะมีเวลาอีกสักครึ่งนาทีเพื่อถามก่อนนะคะว่าเหตุฉุกเฉินที่ทำให้ฉันมาสายคืออะไร เพราะถ้าฉันมาสายเพราะแวะซื้อกาแฟ ฉันยินดีให้คุณตำหนิเต็มที่เลยค่ะ แต่ฉันมาสายเพราะมีเด็กผู้หญิงอายุประมาณห้าขวบยืนร้องไห้อยู่หน้าห้าง เธอพลัดกับแม่ ฉันคงเดินผ่านไปเฉย ๆ ไม่ได้เพียงเพราะกลัวว่าท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่จะต้องรอฉันสิบห้านาทีหรอกค่ะ”
อิงดาวตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แววตาเป็นประกายท้าทายอย่างเห็นได้ชัด ก่อนวางกระเป๋าลงบนตักและสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับอาการหอบของตัวเอง
ความเงียบตกลงกลางห้องทันที
คิมหันต์มองเธอนิ่งอิงดาวก็มองกลับไม่มีใครหลบสายตาก่อนสิบวินาทีแรกของการปะทะกันทำให้หญิงสาวได้ข้อสรุปเกี่ยวกับว่าที่สามีอย่างรวดเร็วว่า ผู้ชายคนนี้หล่อก็จริง หล่อมากเสียด้วย ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาลึก จมูกโด่ง และบุคลิกสุขุมชนิดที่ถ้าเดินเข้าไปในงานเลี้ยงคงทำให้ผู้หญิงครึ่งงานหันมามองน่าเสียดายที่ปากเสีย
ส่วนคิมหันต์เองก็กำลังได้ข้อสรุปเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าว่า เธอสวยก็จริง แต่พูดมาก ช่างเถียง และดูเหมือนจะไม่มีความเกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย
น่ารำคาญ
“ผมยังไม่ได้ถามเพราะต่อให้เหตุผลของคุณฟังดูดีแค่ไหน ความจริงก็ยังเหมือนเดิมว่าคุณมาสาย และผมคิดว่าคนที่เป็นผู้ใหญ่ควรบริหารเวลาเผื่อเหตุไม่คาดคิดไว้ ไม่ใช่เกิดปัญหาแล้วค่อยเอาเหตุผลมาอธิบายทีหลัง” คิมหันต์กล่าวต่อด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ราวกับกำลังคุยเรื่องธุรกิจมากกว่าพูดกับผู้หญิงที่กำลังจะกลายมาเป็นภรรยา
อิงดาวหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่เพิ่งโดนตำหนิเสียงหัวเราะนั้นทำให้หว่างคิ้วของคิมหันต์ขยับเข้าหากัน
“คุณหัวเราะอะไร” เขาถามด้วยน้ำเสียงต่ำลงเล็กน้อย ขณะที่ดวงตาคมจับอยู่บนใบหน้าหวานเหมือนต้องการค้นหาว่าเธอกำลังประชดเขาหรือไม่
“ฉันแค่คิดว่าคุณเก่งดีค่ะ คุณสามารถทำให้เรื่องช่วยเด็กหลงแม่กลายเป็นความผิดด้านการบริหารเวลาของฉันได้ด้วย ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงเป็นท่านประธานตั้งแต่อายุยังไม่มาก เพราะคนอื่นคงเถียงคุณจนเหนื่อยแล้วลาออกกันไปเองหมด” อิงดาวตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส ราวกับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับสีหน้าที่เย็นลงของชายหนุ่มแม้แต่น้อย
คิมหันต์หรี่ตามองคนตรงหน้า“ถ้าคุณตั้งใจจะใช้วิธีพูดเล่นทุกครั้งที่กำลังถูกตำหนิ ผมคงต้องบอกไว้ล่วงหน้าว่ามันใช้กับผมไม่ได้ ผมไม่ใช่คนที่จะลืมปัญหาเพียงเพราะอีกฝ่ายยิ้มเก่งหรือพูดให้เป็นเรื่องตลก” เขากล่าวชัดถ้อยชัดคำ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อยคราวนี้รอยยิ้มบนใบหน้าอิงดาวนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีคำพูดนั้นเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใต้
เขาไม่ได้เพียงไม่ชอบคนพูดเล่นเขาดูเหมือนไม่เชื่อว่าความร่าเริงของคนอื่นจะจริงเสียด้วยซ้ำแต่หญิงสาวเลือกเก็บข้อสังเกตนั้นไว้ก่อน
“ดีเลยค่ะ เพราะฉันเองก็ไม่ได้ต้องการให้คุณลืมปัญหาด้วยรอยยิ้มของฉัน ฉันแค่เชื่อว่าปัญหาก็คือปัญหา เราแก้ส่วนที่แก้ได้ ส่วนที่แก้ไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องทำหน้าบึ้งใส่มันทั้งวัน เพราะสุดท้ายปัญหาก็ยังอยู่เหมือนเดิม แต่คนที่เหนื่อยเพิ่มขึ้นคือเราเอง” อิงดาวพูดอย่างจริงจังกว่าเดิม รอยยิ้มของเธอยังคงมีอยู่ เพียงอ่อนลงจนไม่เหลือความกวนเหมือนก่อนหน้า
คิมหันต์มองเธออีกครั้งเพียงไม่กี่นาที เขาก็เริ่มรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้พูดมากเพราะไม่มีสาระ
เธอมีความคิดเป็นของตัวเองและนั่นอาจสร้างปัญหามากกว่าการไม่มีความคิดเสียอีก
“ผมไม่เคยมองโลกด้วยวิธีนั้น และผมก็ไม่คิดว่าหลังจากเราแต่งงานกันแล้ว คุณจะสามารถเปลี่ยนวิธีคิดของผมได้ ดังนั้นถ้าผู้ใหญ่ทำให้คุณเข้าใจผิดว่าคุณมีหน้าที่เข้ามาเติมสีสันหรือเปลี่ยนแปลงชีวิตของผม คุณควรเลิกคิดเสียตั้งแต่ตอนนี้”
คิมหันต์กล่าวพร้อมดึงแฟ้มสีน้ำตาลตรงหน้าเข้าหาตัว น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นเยียบจนเหมือนบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยทำให้เกิดความสั่นไหวใด ๆ
อิงดาวก้มมองแฟ้มตรงหน้า ก่อนเงยกลับไปสบตาเขา
“เดี๋ยวนะคะ ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะเปลี่ยนคุณ แล้วคุณรีบกลัวอะไรขนาดนั้น หรือความจริงคุณรู้อยู่แล้วว่าตัวเองมีอะไรต้องแก้เยอะจนเห็นหน้าฉันครั้งแรกก็เริ่มตั้งกำแพงป้องกันไว้ก่อนเลย” เธอถามหน้าตาย แววตากลับมามีประกายขบขันอีกครั้ง
กรามของคิมหันต์ขยับเล็กน้อยถ้าเป็นพนักงานในบริษัท เขาคงจบบทสนทนาไปนานแล้วแต่ปัญหาคือผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่พนักงานอีกเจ็ดวัน เธออาจกลายเป็นภรรยาของเขาความคิดนั้นยิ่งทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มขุ่นมัวกว่าเดิม
“คุณพูดมากแบบนี้กับทุกคนหรือเฉพาะกับคนที่คุณเพิ่งเจอไม่ถึงสิบนาที” คิมหันต์ถาม สีหน้าของเขาแสดงชัดเจนว่าความอดทนกำลังถูกทดสอบอย่างหนัก
“พูดกับทุกคนค่ะ แต่ถ้าเจอคนพูดน้อยฉันก็จะพูดเผื่อ เพราะฉันกลัวบรรยากาศเงียบเกินไปแล้วคนจะคิดว่าเราทะเลาะกัน ส่วนคุณไม่ต้องห่วงนะคะ เท่าที่คุยมา ฉันคิดว่าต่อให้ฉันเงียบ เราก็น่าจะดูเหมือนทะเลาะกันอยู่ดี เพราะหน้าคุณเหมือนโกรธโลกมาตั้งแต่เกิด” อิงดาวตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนใช้ปลายนิ้วแตะมุมปากตัวเองเหมือนเตือนให้ชายหนุ่มลองยิ้มดูบ้าง
“อิงดาว” คิมหันต์เรียกชื่อเธอเต็ม ๆ เป็นครั้งแรก น้ำเสียงหนักแน่นจนคนทั่วไปคงรีบสงบเสงี่ยมทันทีเจ้าของชื่อกลับยิ้มกว้างขึ้น
“ค่ะ อย่างน้อยคุณก็จำชื่อว่าที่เจ้าสาวได้แล้ว ถือเป็นสัญญาณเริ่มต้นที่ดีมากเลยนะคะ” เธอตอบด้วยท่าทางพอใจเสียจนคิมหันต์ต้องสูดหายใจลึกผ่านจมูกอย่างพยายามควบคุมอารมณ์บางทีหนึ่งปีอาจยาวนานกว่าที่เขาคิด
ชายหนุ่มเปิดแฟ้มตรงหน้าแล้วเลื่อนเอกสารไปหาเธอ
“ผมจะเข้าเรื่องเลยแล้วกัน เพราะผมมีประชุมต่อ และผมคิดว่าคุณกับผมควรรู้เงื่อนไขทุกอย่างก่อนงานแต่งจะถูกประกาศอย่างเป็นทางการ ผมไม่ต้องการให้คุณมาอ้างทีหลังว่าไม่มีใครบอกหรือคุณเข้าใจว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นอย่างอื่น” คิมหันต์กล่าวพร้อมประสานมือไว้บนโต๊ะ สีหน้าจริงจังจนบรรยากาศเปลี่ยนไปทันที
อิงดาวก้มมองกระดาษบรรทัดแรกทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางลงเล็กน้อยข้อตกลงการสมรสระยะเวลาหนึ่งปีหญิงสาวอ่านประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้น
“หนึ่งปีเหรอคะ” เธอถามช้าลง แม้จะพยายามรักษาอารมณ์ให้เบาเหมือนเดิม แต่ดวงตากลับจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ใช่ หนึ่งปี หลังจากครบกำหนด ถ้าคุณกับผมยังไม่มีเหตุผลที่จะดำเนินชีวิตคู่ต่อ เราจะหย่ากันโดยไม่มีฝ่ายใดเรียกร้องทรัพย์สินหรือผลประโยชน์เพิ่มเติมจากอีกฝ่าย ส่วนเรื่องธุรกิจของครอบครัวคุณจะถูกจัดการแยกจากการหย่า เพราะผมไม่ต้องการให้คุณคิดว่าผมใช้ปัญหาครอบครัวคุณบังคับให้คุณอยู่ในชีวิตแต่งงานนี้” คิมหันต์อธิบายอย่างเป็นระบบ เขามองหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย
คำว่า ธุรกิจของครอบครัวคุณ ทำให้อิงดาวกำมือบนตักโดยไม่รู้ตัวตรงนั้นเองคือแผลที่เธอไม่อยากให้ใครแตะที่สุดธุรกิจของครอบครัวกำลังเผชิญปัญหาอย่างหนักจากหุ้นส่วนเก่าที่ทิ้งหนี้และปัญหาสัญญาเอาไว้ หากไม่ได้รับความช่วยเหลือในเวลาอันใกล้ สิ่งที่พ่อกับแม่สร้างมาทั้งชีวิตอาจสูญหายและครอบครัวคิมหันต์สามารถช่วยได้แต่สิ่งที่อิงดาวเกลียดที่สุด คือการถูกมองว่าเธอยอมแต่งงานเพื่อแลกกับเงิน
“คุณพูดเรื่องธุรกิจของครอบครัวฉันบ่อยจังนะคะ หรือคุณคิดจริง ๆ ว่าฉันดีใจมากที่กำลังจะได้แต่งงานกับคุณ เพราะมันหมายถึงบ้านฉันจะรอด” อิงดาวถามตรง ๆ คราวนี้รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแล้ว เหลือเพียงแววตานิ่งซึ่งทำให้คิมหันต์รู้ว่าเขาแตะเรื่องที่เธอไม่ยอมให้เล่นด้วย
บทล่าสุด
#22 บทที่ 22 ตอนที่ 22 คนพูดเก่งที่เริ่มเงียบลง
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#21 บทที่ 21 ตอนที่21 ห้องนอนกลับเข้าสู่ความเงียบ
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#20 บทที่ 20 ตอนที่ 20 คืนที่กำแพงน้ำแข็งพังลงครั้งแรก
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#19 บทที่ 19 ตอนที่19 วันนี้มีเรื่องเยอะเกินไป
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#18 บทที่ 18 ตอนที่ 18 วันที่เขาเลือกยืนข้างเธอ
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#17 บทที่ 17 ตอนที่ 17 หึงแต่ไม่ยอมรับ
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#16 บทที่ 16 ตอนที่ 16 ภรรยาที่ล้มลงต่อหน้าเขา
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#15 บทที่ 15 ตอนที่ 15 คืนฝนตก
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#14 บทที่ 14 ตอนที่ 14 คืนแรกที่เธอรอเขา
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#13 บทที่ 13 ตอนที่13 ตามกฎข้อเจ็ด
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026
คุณอาจชอบ 😍
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ล้วงรักมาเฟีย
โทษทัณฑ์ที่เธอจะได้รับจากการหักหลังคนอย่างเขา มันต้องสาสม..จนลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













