บทนำ
ในขณะที่การแข่งขันในบริษัทเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จีจึงต้องพิสูจน์ทั้งความสามารถและหัวใจของตัวเอง ว่าสุดท้ายแล้ว เธอจะคว้าความสำเร็จ… พร้อมกับความรักที่ตามหามาตลอดได้หรือไม่
บท 1
"ไตรมาสนี้ผมขอยกความดีความชอบให้กับคุณจี ที่ได้ทำยอดขายทะลุเป้าจนยอดขายของบริษัทของเราเพิ่มขึ้นเกือบสิบเปอร์เซนต์เพราะฉะนั้นโบนัสในครั้งนี้ของทีมของคุณจีคือไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัวของทางบริษัทสามวันสามคืน พร้อมบริการพิเศษจากทางโรงแรมเรา"
"อร๊ายยยยยย"
"เย่ๆๆๆๆๆ"
"คือมันดีมากจริงๆ กรี๊ดดดดด"
รอร่าที่ตอนนี้หน้าตาหงุดหงิดเป็นอย่างมากเพียงแค่ยอดขายเธอน้อยกว่าหล่อนแค่ไม่มากเท่านั้นกลับทำให้ยัยจีได้หน้าไปเฉยแต่มันไม่ได้ทำให้หล่อนแพ้เธอหรอก คอยดูเถอะหล่อนจะต้องเอาคืนให้ได้!!!
"ใจเย็นๆก่อนครับทุกคน เรื่องไปพักผ่อนมันแค่เรื่องที่ทุกคนตั้งใจทำงานและควรจะได้รับมัน แต่ในสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ก็คือ...."
จีและรอร่าทั้งสองคนรอฟังว่าบอสของพวกเธอจะพูดอะไรมันจะมีอะไรที่สำคัญกว่าเรื่องที่ยอดทะลุอีกเหรอ
"คือ.. อะไรคะบอส"
จีเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นไม่รู้ว่ามันจะมีเรื่องอะไรแต่เธอจะเตรียมพร้อมเสมอกับทุกๆสิ่งที่เข้ามา เธอกับรอร่าเป็นคู่แข่งในบริษัทที่แข่งขันยอดขายกันมาโดยตลอดทั้งสองคนทำงานที่โรงแรมฟิวชั่นเนรี่ในตำแหน่ง Marketing Executive โดยทั้งสองคนจะมีทีมของตัวเองในการหาลูกค้าจัดโปรโมชั่นสำหรับห้องพักของแขก กรุ๊ปสัมมนา แม้กระทั่งจัดงานต่างๆทั้งสองคนก็แข่งขันกันอย่างดุเดือดไม่มีใครยอมใคร
"Marketing Director คนปัจจุบันเธอจะลาออกเนื่องจากอายุเธอเพิ่มขึ้นและเธอต้องการจะไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวที่เมืองนอก "
จีและรอร่าหันมามองหน้ากันเหมือนทั้งสองคนจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าประโยคที่บอสจะพูดคืออะไร
"คุณสองคนจะได้รับการพิจารณาเลื่อนตำแหน่งเป็น Marketing Director แต่จะต้องเป็นคนใดคนหนึ่งเท่านั้น เพราะฉะนั้นหลังจากนี้ทั้งสองคนจะต้องแข่งขันกันทำผลงานตามเงื่อนไขที่ทางบริษัทตั้งให้และสิ้นเดือนหน้าที่จะมาถึงจะต้องเอาแฟ้มผลงานมาสัมภาษณ์งานในตำแหน่งนี้ในวันนั้นและใครที่ไม่มาในวันนั้นถือว่าสละสิทธิ์"
รอร่่าหันไปมองหน้าจีที่เป็นคู่แข่งของเธอ ตำแหน่งนี้เธอรอมานานและเธอจะไม่ยอมให้ยัยจีได้เชิดหน้าชูตารับตำแหน่งนี้เด็ดขาด
"หมายความว่าอีกคนที่มาจะได้ตำแหน่งนั้นทันทีใช่มั้ยคะ"
"ถ้าผลงานเข้าตาเหมาะสมกับตำแหน่งก็จะได้เลื่อนตำแหน่งทันทีเพราะฉะนั้นผมขอให้พวกคุณตั้งใจทำมันให้ออกมาดีที่สุด คุณรู้ใช่มั้ยว่าตำแหน่งนี้มีสิทธิพิเศษมากมายขนาดไหน"
จีนิ่งเงียบนึกไปถึงตำแหน่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดตั้งแต่มาทำงานที่นี่ เธอพยายามทำทุกอย่างก็เพราะพิสูจน์ตัวเองกับครอบครัวเธอจะต้องได้ตำแหน่งนี้มาเป็นของตัวเองเธอจะต้องทำได้!!
"เอาละผมจะให้เลขาส่งเมลรายละเอียดให้พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า พวกคุณสามารถเริ่มทำผลงานได้และเราจะเจอกันอีกทีตอนสิ้นเดือนหน้า ผมหวังว่าคุณทั้งสองคนจะพยายามกับตำแหน่งนี้นะครับ"
บอสของทั้งสองคนหรือคุณเจ เจ้าของบริษัทฟิวชั่นเนรี่กรุ๊ปจำกัด มีโรงแรมในเครือทั่วประเทศอีก เป็นเศรษฐีระดับต้นๆเลย
"จีจะพยายามเต็มที่ค่ะบอส"
"รอร่าก็จะพยายามเต็มที่ค่ะบอส"
คุณเจมองทั้งสองคนก่อนจะพยักหน้ายิ้มๆแล้วเดินออกไป ส่วนรอร่ากับจียืนอยู่ในห้องด้วยกันจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร
"แกอย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้นะนังจี ตำแหน่ง Marketing Director ต้องเป็นของฉัน!!!"
"เก่งนักก็พยายามด้วยความสามารถของตัวเองเอาแล้วกัน เพราะฉันก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เธอเหมือนกัน :)"
"ได้!! เรามาสู้กันให้รู้กันไปเลยว่าใครจะเก่งกว่าใคร แล้วจะได้เห็นดีกันยัยจี"
จียักไหล่เล็กน้อยก่อนจะหอบไอแพตสมุดโน๊ตเดินออกไปเลย เธอชอบที่จะแข่งขันแต่กับยัยรอร่าหล่อนมันเหมือนหมาลอบกัดมากกว่า ถ้าจะให้สู้ซึ่งๆหน้าเธอคิดว่ายัยรอร่าคงจะไม่ทำแน่นอน ตัวเธอเองทำได้เพียงแค่ระวังอย่าให้หมาบ้าแบบยับนั้นไม่มาลอบกัดเท่านั้น
แอ๊ดดดดดดดดดด
"เจ๊จี!! เป็นยังไงบ้างคะทีมของเราชนะรึเปล่า"
จีหุบยิ้มมองลูกทีมของเธอก่อนจะทำให้คนอื่นๆใจแป้วไปตามๆกัน
"เราแพ้ทีมพี่รอร่าเหรอ.."
"ไม่น่าจะเป็นไปได้นะหรือว่าพวกนั้นโกงเราอีกแล้ว"
จีหลุดขำออกมาก่อนจะยิ้มกว้างให้กับพวกเขา
"เราชนะจ๊ะแล้วก็ได้ไปพักผ่อนที่เกาะส่วนตัวของทางบริษัทเป็นของขวัญอีก สามวันสามคืนไปเลย"
"กรี๊ดดดดดดดดด!!!"
"อร๊ายยยยย ไปซื้อชุดว่ายน้ำด่วน!!!!"
"ไชโย่!!!!"
จีมองทีมงานของเธอทุกคนก่อนจะยิ้มออกมาบางๆอย่างมีความสุข ที่เธอทำทุกอย่างนอกจากพิสูจน์ความสามารถของตัวเองแล้วเธอยังทำเพื่อลูกน้องคนอื่นๆของเธออีกด้วย
"เอาล่ะๆ วันนี้เจอกันที่ผับSA เวลาหนึ่งทุ่มนะจ๊ะ วันนี้เจ๊จีคนสวยจะเลี้ยงเอง "
"อร๊ายยยยย ไปค่ะ!!"
"เยส!!! แม่จีสายเปย์โว๊ยยย ป่ะพวกเราเก็บของๆ"
"ฮ่าๆๆ จัดไป"
จีส่ายหน้าอย่างปลงๆกับความติ้งต๊องของลูกน้องของเธอ เธอเริ่มทำงานที่นี่ตั้งแต่อายุ24ปี จนตอนนี้28ปี 4ปีที่ผ่านมาเธอตั้งใจทำงานจนเธอมีทุกวันนี้มีคนเคารพนับหน้าถือตายอมรับความสามารถของเธอได้ 28ปีที่เธอใช้ชีวิตด้วยการตั้งใจเรียนและทำงานไม่เคยมีแฟนไม่เคยมีความรักเธอไม่เคยรู้ถึงความสุขแบบนั้นเลยเพราะชีวิตของเธออยู่แต่กับงาน เธอก็อยากจะมีความรักอย่างคนอื่นเขาบ้างนะแต่เอาแต่ทำงานทั้งวันแบบเธอคงไม่มีใครเอาอ่ะ -_-
"งั้นเจ๊กลับก่อนนะทุกคน เย็นนี้เจอกันจ้า"
"โอเคจ้าเจ๊เจอกันๆ วันนี้ขอเซ็กซี่ๆน้า คิิกคิก"
"เสื้อยืดกางเกงยีนส์ก็พอแล้วมั่ง"
"ไม่ได้ค่ะเจ๊ ต้องสายเดี่ยวเอวลอยจัดไปหนักๆเลยจ้าแม่จี "
"ยะ!! ไปละ ไร้สาระจริงๆ"
"ขอสวยๆนะครับเจ๊คืนนี้ผมจะรอดูน้า"
จีถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆก่อนจะเดินออกมาจากบริษัท นี่มันก็บ่ายกว่าแล้วงานก็ไม่มีอะไรแล้ว อีกอย่าทีมของเธอเป็นทีม Marketing ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเข่างานออกงานเหมือนพนักงานออฟฟิตทั่วไป แค่มียอดขายที่ทะลุเป้าและมีลูกค้ามากมายเธอก็ถือว่าประสบผลสำเร็จแล้ว
บทล่าสุด
#64 บทที่ 64 Spacial Vl END
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#63 บทที่ 63 Spacial V
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#62 บทที่ 62 Spacial lV
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#61 บทที่ 61 Spacial lll
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#60 บทที่ 60 Spacial ll
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#59 บทที่ 59 Spacial l
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#58 บทที่ 58 Chapter 58 END
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#57 บทที่ 57 Chapter 57
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#56 บทที่ 56 Chapter 56
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#55 บทที่ 55 Chapter 55
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง













