ตั้งครรภ์

ทำไมใครๆถึงบอกว่าความรักคือการให้ล่ะ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเมื่อเรารักใครสักคนแล้วทำไมแค่เห็นเขามีความสุขแล้วเราก็มีความสุขแค่นั้นมันเพียงพอแล้วเหรอ ถ้าเราได้รักและครอบครองเค้าเราจะมีความสุขมากกว่าไม่ใช่เหรอ...
เช่นกันถ้าฉันรักเขา ... เขาก็จะต้องเป็นของฉัน
และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขา... รักฉันให้ได้ :)
ตัวละครหลัก....
ปลาวาฬ....
ก็ฉันรักเขามาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ฉันก็ยังรักเขา จะให้ถวายตัวให้เล...

“ตรง ๆ เลยนะคะ ฉันอยากได้สเปิร์มของคุณหมอ”
“อะไรนะครับ!!”
“ฉันมาขอซื้อสเปิร์มคุณหมอค่ะ คุณหมอจะขายราคาเท่าไหร่คะ”

ความหลังฝังใจสมัยม.ปลายที่โดนเพื่อนกับคู่หมั้นหักหลัง ทำให้คลื่นคิดเอาคืนริกกี้ด้วยการวางยาผู้หญิงของริกกี้
ทว่าโชคชะตากลับเล่นกลด้วยการส่งผู้หญิงอีกคนมาให้
...ผู้หญิงที่ไม่เคยยอมอะไรง่ายๆ และพร้อมเอาคืนเขาร้อยเท่าพันเท่า

"ก็เอาสิ อยากร้องให้คนช่วยไม่ใช่เหรอ ร้องเลย"
"....."
"หึ! เงียบทำไมหรือกลัวคนจะรู้ว่าหน้าหมวยๆ ซื่อๆ อย่างเธอร่านขนาดไหนเวลาโดนใส่เข้าไป"
"เออ! แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน ...

เพราะเป็นคำสั่งของพ่อ เขาจึงต้องแต่งงานกับคู่หมั้นที่ครอบครัวหมั้นหมายไว้ให้ตั้งแต่เด็กๆ ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เต็มใจเลย เพราะแบบนั้นเขาจึงร้ายกับเธอสารพัด เพราะไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก แต่ที่ทำก็เพราะคำสั่งจากผู้เป็นพ่อ

พ่อของเธอเป็นหนี้นับล้าน และครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายที่เธอจะตอบแทนหนี้บุญคุณที่ให้เธอลืมตาเกิดมา
ระหว่างเธอและเขา สถานะเธอคือเมียขัดดอก เป็นได้เพียงนางบำเรอ พอครบสัญญาเธอก็จะได้เลือกทางเดินของตัวเองสักที

“อย่าเล่นกับไฟถ้าไม่อยากถูกเผาตาย” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้น มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
“เธียร….” เด็กสาวได้แต่ยืนจ้องมองใบหน้าหล่อคม เคร่งขรึมเย็นชาของคนตรงหน้า
“ไสหัวไปไกล ๆ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก”
“เธียร เธียร อยากอยู่กับพี่” เธอรวบรวมความกล้าพูดทุกอย่างออกไป
“ฮึ...ใจง่าย” ชายหนุ่มหันกลับมามองใบหน้าหวานพร้อมแสยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน
พาร์ท ปรมินทร์ โชติฐิติเมธานนท์ ชายหนุ่ม...

ผู้หญิงคนนั้นก็มีค่าเหมือนชื่อของเธอนั่นล่ะ ปกติผมกินอาหารหรูแต่ไม่ได้หมายความว่าจะติดดินไม่เป็น อาหารธรรมดาอย่าง " ข้าวแกง" ผมก็เคยกิน แต่พอได้กินแล้วก็ขอกินแค่ครั้งเดียวว่ะ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วเพราะข้าวแกงที่ผมกิน...มันสกปรกเกินไป

หญิงสาวพบชายหนุ่มในคืนที่ฝนพรำเธอเจอเขานอนจมกองเลือดอยู่ที่ริมแม่น้ำข้างพงหญ้าในขณะที่เธอกลับมาจากการซื้อวัตถุดิบมาทำขนมขายหลังจากที่เธอช่วยพาเขาส่งโรงพยาบาลเธอเองก็หมั่นคอยไปเยี่ยมเยียนตลอดเป็นเวลาเกือบอาทิตย์กว่าชายหนุ่มจะฟื้นขึ้นหญิงสาวคิดไว้ว่าเมื่อเขาฟื้นขึ้นเมื่อไรเธอจะได้หมดธุระที่ต้องมาดูแลเขาเสียที

เหตุการณ์มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเพราะชายหนุ่มกลับจำอะไรไม่ได้เสียอย่างนั้นเลยทำให้ทั้งสอ...

ในเมื่อเธอเป็นเมียที่ได้มาจากการทรยศ

ความรู้สึกเดียวที่เธอจะได้รับจากเขาก็มีแค่ ความชัง เท่านั้น

อย่างหวังว่า เขาจะเลิกชัง

อย่าหวังว่า เขาเหลียวแล

อย่าหวังว่า จะได้แม้แต่เศษเสี้ยวความรักของเขา

นภัทรบอกตัวเองเช่นนั้น อย่างหนักแน่นอยู่เสมอ
แต่ความเกลียดชังโกรธแค้นของเขามันน้อยลงตั้งแต่เมื่อไหร่
หรือเป็นเพราะนัยน์ตาเศร้าๆ ซื่อๆ ของเด็กคนนั้น
ที่มันค่อยๆ เขย่าความเย็นชาในหัวใจเขา ให้กลายเป็นความร...

ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ผมกำลังชอบ
ผู้หญิงอีกคนคือรักแรกแล้วก็อยู่ในใจมาตลอด
ส่วนผู้หญิงคนนี้คือ...ของเล่นคั่นเวลา

“ออกไปให้พ้น!”
มือหนาคว้าร่างนุ่มนิ่มที่นอนอยู่ ให้ลุกขึ้นมาพูดกับเขา แม้จะออกแรงขัดขืน แต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้ ศาสวรรษเห็นรอยที่เขาฝากไว้บนตัวเธอแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ ราวกับมันเป็นภาพประติมากรรมฝาผนัง
“เธอไล่ผัวตัวเองเหรอมลุลี”
“หยุดหยาบคายสักที คนเลวๆ อย่างคุณไม่เหมาะสมจะเป็นผัวใครทั้งนั้น!”
“เสียใจด้วย เพราะฉันเป็นผัวเธอแล้ว... คนแรกเสียด้วย”
“แต่ไม่ใช่คนสุดท้าย!”

กลิ่นหอมที่ตราตรึงใจในวันที่เจ็บปวด ทำให้เขาออกตามหาเจ้าของกลิ่นจนแทบพลิกแผ่นดินหา จะมีไหม โอกาสที่เขาได้พบเจอเธอเพื่อที่จะได้เอ่ยขอบคุณ
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก เป็นเรื่องราวของ กัลป์ หญิงสาวที่มีน้องชายอยู่เป็นครอบครัว ค่อยข้างติสและโลกส่วนตัวสูง เปิดร้านขายก้านไม้หอมที่มีขายทั้งหน้าร้านและขายออนไลน์ มีธุระกิจที่พักที่เปิดให้เช่า และอีกมากมายที่สามารถทำเงินได้

พระเอกคือ คริสติน พ่อหนุ่มลูกครึ...

ความรักที่เริ่มต้นจากการโกหก...หัวใจที่ซ่อนอยู่ในเงาของใครอีกคน
เพราะรักเขาหมดหัวใจ “ขวัญเอย” จำต้องโกหกเขาว่าเธอคือผู้หญิง แม้ความจริงแล้วเธอเป็นผู้ชาย เมื่อเขาขอเธอแต่งงาน โดยมีข้อแม้จากครอบครัวว่าต้องมีทายาทสืบสกุลโดยทันที ขวัญเอยไม่อยากเสียเขาไป เธอจึงขอร้องให้ “ขวัญมา” น้องสาวฝาแฝดเข้ามาสวมรอยเพื่อทำหน้าที่ท้องแทนเธอ!

ชีวิตที่พลิกผันจากนักศึกษาสาวที่เพิ่งจะเรียนจบก้าวเข้าสู่เมียอุ้มบุญให้กับพ่อเลี้ยงที่เป็นเจ้าของไร่ชาใหญ่ที่แม้ว่าตอนนี้อายุอานามของเขาจะปาเข้าไปสามสิบห้าปีแต่ทว่าเขายังไม่มีเมียและลูกเคียงข้างกาย นายหญิงใหญ่แม่ของชายหนุ่มที่อยากมีหลานจนตัวสั่นเลยตัดสินใจทำบางอย่างหาคนมาอุ้มลูกให้กับลูกชาย โดยไม่เอาน้ำเชื้อ ไม่ทำการฝากไข่ ไม่ทำเด็กหลอดแก้ว แต่ให้คนทั้งสองทำกันเองตามวิธีทำธรรมชาติ และคนที่จะมาอุ้ม...

จะมาถามหาความรับผิดชอบอะไร เธอนอนครางทั้งคืน คนนอนคราง เขาไม่เรียกว่าโดนข่มขืนหรอก เธออย่าหวังว่าจะมาเรียกร้องความรับผิดชอบอะไรจากฉันนะ หน้าตาอย่างเธอ ตำแหน่งนางบำเรอก็ไม่มีสิทธิ์ได้เป็น

“เอามือโสโครกของคุณออกจากเอวฉัน!!”

“ทำไม...จำผัวคนแรกไม่ได้แล้วหรอ?”

“หุบปากเน่าๆ ของคุณซะ!!”

“หยิ่งยะโส เสียจริงนะ!”

“จากเด็กแจกไพ่...ได้ดีจนทุกวันนี้! เหลือเชื่อจริงๆ!”

“หยุดคิดสารเลวได้แล้ว...”

“ทำไม!! ฉันจะพูด!! ใช้อะไรไต่ขึ้นมาล่ะ!!”

“ฉันบอกให้หยุดพูดไง!!! ฉึก!!”

"คุณปล่อยนะ!"ร่างบางดิ้นหนี เมื่อถูกกอดรัดจากด้านหลัง มือเรียวแกะแขนเขาออกจากเอว รู้สึกโมโหและเขินอายในเวลาเดียวกัน เขาไม่มีสิทธิ์มาทำกับเธอแบบนี้
"ปล่อย! ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย"ลันลดาขู่
"ไม่ปล่อยครับ เฮียจะไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง"อาคมตอบกลับ พร้อมกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น มีแรงดิ้นก็ดิ้นไปเขาจะรัดเธอไว้อย่างนี้
"คุยอะไรคะ ฉันบอกคุณไปหมดแล้ว ปล่อย!"บอกอย่างแสนงอน เมื่ออยู่ๆก็น้อยใจเขาข...

“เธอคิดเหรอ ว่าทำแบบนี้แล้ว จะทำให้เธอมีคุณค่าขึ้นมา ไม่มีวัน เธอมันก็แค่ขยะสกปรกชิ้นหนึ่งเท่านั้นสำหรับฉัน” นายแพทย์หนุ่มกล่าวออกมา ด้วยถ้อยคำที่แสนร้ายกาจ จนหญิงสาวสะอึกน้ำตาคลอ แสดงความอ่อนแอออกมา
“ถ้าฉันมันเป็นแค่ขยะ ก็อย่ามายุ่งกับฉัน ออกไป” หญิงสาวชี้ไปที่ประตูมือไม้สั่น หยาดน้ำใสไหลรินออกมาเป็นสายน้ำ ด้วยความน้อยใจปนความเจ็บปวด

สำหรับเขาผู้หญิงก็เป็นได้แค่ที่ระบายความใคร่ เขาไม่เคยมีความรักไม่เคยรักใคร แต่พอได้มาเจอเธอ เพื่อนของน้องสาวเขา ใจที่ด้านชากลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง…

"คะ คนโปรดยอมแล้ว ยะ อย่า...ทำอะไรหนูเลยนะคะ" น้ำตาร่วงแหมะลงบนหลังมืออีริค "คะ คนโปรดจะรับใช้คุณท่าน จะรับใช้ด้วยชีวิต"
"หึหึ" อีริคคลายฝ่ามือออกจากคอระหง "ก็อยู่เป็นนี่" เขายืนขึ้นแล้วปรายตามองหญิงสาวด้วยสายตาเหยียดหยาม คนโปรดรีบกอดขาเขาไว้แน่น เพราะเป็นทางเดียวที่เธอจะรอด "แต่ของไร้ค่าแบบนี้ ฉันไม่ต้องการ"
"ให้คนโปรดทำอะไรก็ได้ แต่อย่าส่งคนโปรดกลับไปที่นั่นนะคะ"
"เธอควรจะรู้ไว้อย่างนะสาวน้อย" ...