เกิดใหม่ไปเป็นลูกสาวนายพล(ยุค70)

“เจเจ้ ครีมล็อตใหม่จะมาเมื่อไรเนี่ย ลูกค้าถามกันใหญ่แล้วของขาดตลาดมากเกินไปแล้วนะ” จูดี้ พนักงานสาวสองของร้านขายส่ง ที่มีชื่อว่าไออุ่น ปลีก-ส่ง สวนเจเจ้ที่สาวน้อยจูดี้พุดถึงนั้นคือ ไออุ่นอายุ40ปีเจ้าของขายส่งสินค้าขนาดใหญ่แห่งนี้

และเมื่อไม่นานมานี้เธอมีแบรนด์ครีมผิวขาวและหน้าใสสูตรต่างๆ ขึ้นมา ใช้เวลาอยู่หลายปีกว่าจะประสบความสำเร็จ

“ของมาส่งพรุ่งนี้แหละ อ้อพรุ่งนี้พาเด็กๆ มาทำงานพิเศษสักสามสี่คนนะ เพราะพี่สั่งของเข้าร้านล็อตใหญ่มาด้วย เราคงทำกันไม่ไหว” ไออุ่นหันไปตอบจูดี้ ไออุ่นกับจูดี้นั้นค่อนข้างสนิทกันมากเพราะทั้งสองคนมาจากสถานที่เดียวกัน จูดี้ออกทำงานกับเธอหลังจากที่เปิดร้านนี้ปีแรกเลย

“รับทราบค่ะเจ้หนุ่มๆ อยากทำงานอยู่พอดี” ตอนนี้จูดี้กำลังเรียนมหาลัยปีที่สี่แล้วเลยมีเพื่อนๆ อยู่มากทั้งหญิงทั้งชาย

“วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อยนะเจ้ว่าจะออกไปดูช่างมากทำลานจอดรถเพิ่มสักหน่อย”

เดิมทีไออุ่นเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาจากบ้านเด็กกำพร้าอุ่นรักตั้งแต่ตัวยังแดงๆ โดนวางเอาไว้ที่หน้าโรงเรียนไม่มีเอกสารอะไรติดตัวมานอกจากห่อผ้าเก่าๆ เพียงเท่านั้นครูใหญ่ตั้งชื่อให้เธอว่าไออุ่น

พออายุ18 ปีไออุ่นก็ออกมาหางานทำหลังจากที่จบมัธยมปลาย หลังจากได้งานและการเงินของตัวเองมั่นคงขึ้นไออุ่นก็สมัครเรียนภาพพิเศษที่เรียนเฉพาะวันอาทิตย์ ไออุ่นสู้จนสามารถเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ตอนอายุ 28 ปี ไออุ่นทำงานเก็บเงินอยู่สิบปีเก็บเงินได้หนึ่งก้อนเธอเลยซื้อที่ดินผืนหนึ่งที่โดนขายทอดตลาด ถึงแม้ว่าที่ผืนนั้นจะเป็นพื้นที่ต่างจังหวัด แต่ทำเลของมันก็ค่อนข้างดี แถมเธอยังได้มาในราคาที่ไม่สูงมากด้วย พอได้ที่ดินมาแล้วไออุ่นก็จัดการเปิดร้านขายส่งสินค้าขึ้นมาตามความฝัน เป็นร้านขายส่งให้กับร้านโชห่วยตามหมู่บ้านอีกที

ไออุ่นใช้เวลาสองปีในการสร้าง ที่ต้องใช้เวลานานนั้นเพราะเธอต้องเก็บเล็กผสมน้อยอยู่สองปี ดีที่เจ้านายสองเธอเล่นหุ้นเธอเลยสามารถเก็บเงินได้เร็วขึ้น เธอใช้ความรู้ในการทำงานมากกว่าสิบปีของตัวเองติดต่อสั่งซื้อสินค้าตามบริษัทต่างๆ เป็นจำนวนที่มากเพื่อมาลงขายในร้านตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นของกินของใช้ ขนม สินค้าอุปโภค บริโภค ข้าวสารอาหารแห้ง หรือแม้กระทั่งอาหารสัตว์เธอก็เอามาลงขาย เพราะว่าตัวเธอนั้นเลี้ยงสุนัขสายพันธุ์อเมริกันพิทบูลสองตัว และจูดี้ก็เลี้ยงแมวอีกหลายตัว ดีที่สุนัขของเธอนั้นเชื่องไม่ดุร้ายโดยไม่มีเหตุผลทั้งยังเป็นกันเองกับลูกค้าของเธอมากๆ เธอยังเคยพาลูกลากของที่ไม่หนักมากไปส่งให้ลูกค้าใกล้ บ้านด้วย

“เจเจ้พรุ่งนี้วันพระไปวัดกันเถอะ”

“อืมก็ดีเหมือนกัน เราไม่ค่อยได้ไปทำบุญกันเลยพรุ่งนี้ตื่นมาทำขนมใส่บาตรกันแต่เช้าดีกว่า”

“หม้อแกงได้ไหมน้องอยากกินจังเลยย” จูดี้เดินมากอดแขนอ้อนคนที่เปรียบเสมือนพี่สาวของตน

“โอเค จูดี้ไปเตรียมของเอาไว้ให้เจ้ด้วยนะ”

“ค่า”

จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันทำงานในส่วนของตัวเองให้เสร็จ จริงๆ ร้านนี้มีพนักงานชายอยู่อีกสองคน เอาไว้ขนของ หรือส่งของให้ลูกค้า ทางไออุ่นพอจัดการงานของตัวเองเสร็จก็ขับรถไปหมู่บ้านข้างเคียงเพื่อจ้างคนมาทำลานจอดรถเพิ่ม

“น้าซุงอยู่ไหมคะ” พอถึงที่หมายไออุ่นก็ลงไปเรียกช่างประจำทันที

“อยู่ๆ อ้าวไออุ่นมีงานอะไรให้น้าทำอีกล่ะ” ซุงถามไออุ่นอย่างเป็นกันเองเพราะไออุ่นมักจะมาว่าจ้างตนไปก่อสร้างนั่นนี่ตลอดตั้งแต่เริ่มสร้างร้านค้าแห่งนี้แล้ว

“ฉันจะสร้างลานจอดรถหน่อยน่ะค่ะ น้าว่างไหมคะ”

“ว่างสิเดี๋ยวพรุ่งนี้น้าไปวัดพื้นที่แล้วก็คำนวณอุปกรณ์ให้”

“ไปช่วงบ่ายก็ได้นะคะพรุ่งนี้ฉันกับจูดี้จะไปวัดค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“ไออุ่นรอก่อนๆ เดี๋ยวน้าตักกับข้าวให้วันนี้น้าทำแกงขี้เหล็กใส่หมูสามชั้นของโปรดเธอเยอะเลย รอเดี๋ยวๆ” น้าจันทร์ ภรรยาน้าซุงรั้งไออุ่นเพื่อห่อกับข้าวให้

“อยากกินพอดีเลยหนูไม่เกรงใจนะคะ”

พอได้แกงขี้เหล็กจากน้าจันทร์แล้วไออุ่นก็เดินทางกลับบ้าน บ้านของไออุ่นอยู่ด้านหลังร้าน อยู่กับจูดี้สองคน และสุนัขลูกรักอีกสองตัว บ้านที่เธอสร้างเป็นบ้านหลังเล็กๆ สองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำและห้องครัวต่อออกด้านข้าง เพราะเธอคิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีครอบครัวแล้วละ อายุก็ปาไป40แล้ว เอาไว้จูดี้เรียนจบเธอจะรับเด็กที่บ้านอุ่นรักมาเลี้ยงสักคนตอนแก่จะได้ไม่เหงาจนเกินไป เพราะตอนนี้เงินเก็บของเธอก็มีมากพอแล้ว

“จูดี้ทำกับข้าวหรือยังเจ้ได้แกงขี้เหล็กจากน้าจันทร์มาเยอะเลย”

“ยังเลยค่ะเจเจ้หนูพึ่งจะหุงข้าวเอง ดีจังวันนี้ได้กินของอร่อย”

“อะนี่ยังร้อนๆ อยู่เลย เจ้ไปอาบน้ำก่อนนะ”

เช้ามืดของวันถัดมาไออุ่นตื่นขึ้นมาทำอาหารแต่เช้า เพื่อทำหม้อแกงไปทำบุญที่วัดส่วนจูดี้เป็นคนหุงข้าวทำกับข้าว พอเตรียมทุกอย่างจนเสร็จไออุ่นก็ขับรถพาจูดี้ไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน ที่เธอและน้องมาบ่อยๆ เลยคุ้นเคยกับกลุ่มชาวบ้านที่มาวัดนี้พอสมควร พอตักบาตรฟังพระเทศเสร็จทั้งสองก็เก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน ขณะที่กำลังจะขึ้นรถก็มีพระรูปหนึ่งทักทั้งสองเอาไว้ก่อน

“ใกล้จะถึงเวลาแล้วนะโยมไออุ่น เตรียมตัวดีๆ ล่ะถึงเวลาที่จะต้องกลับไปที่ที่ตัวเองควรอยู่แล้ว หมั่นทำบุญเอาไว้ล่ะ” หลวงพ่อพูดเสร็จก็เดินกลับไปทางกุฏิในทันที ทำเอาสองสาวงงงวยในคำพูดของหลวงพ่อ แต่ไออุ่นที่อายุมากแล้วพอจะเข้าใจความหมายที่หลวงพ่อพูดได้ นั่นหมายความว่าเธออาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน

“เจเจ้หลวงพ่อหมายความว่ายังไงอะ”