ร่วมสมัย

“ฉันขอร้องนะคุณโนอา อย่าเอาลูกไปจากฉันเลย เขาเป็นทุกอย่างสำหรับฉัน แต่คุณยังมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นๆได้อีก คุณปล่อยฉันกับลูกไปเถอะ ฉันขอร้อง”
“ใช่ผมยังมีลูกได้อีก แต่อย่าลืมสิว่าเขาก็เป็นลูกของผมเหมือนกัน ผมควรจะได้ดูแลเขาในฐานะพ่อบ้าง อีกอย่างคุณก็มีหนุ่มล้อมหน้าล้อมหลังแบบนี้มีลูกใหม่ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก ลูกคนนี้ก็ยกให้ผมดูแลก็แล้วกัน เพราะถ้าคุณมีสามีใหม่ผมก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะรักและดูแลลูกของผมได้แค...

“จำใส่หัวของเธอเอาไว้ ฉันไม่เคยรักเธอเลย แม้แต่คิดก็ยังไม่เคย สิ่งที่ฉันทำ ลงไปทั้งหมดมันเป็นแผนการของฉันเอง แผนที่จะทำให้เธอรักเธอหลงฉันจนโงหัวไม่ขึ้น แล้วต่อจากนั้นฉันก็จะเขี่ยเธอออกไปจากชีวิตของฉัน เหมือนกับที่เธอเคยทำกับผู้ชาย หลายคนยังไงล่ะ ให้เธอเจ็บเจียนตาย ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำเอาไว้” คำพูดประโยคไร้ซึ่งความใยดีของเขา มันมีอานุภาพความเจ็บที่รุนแรงโหมซัด มันทิ่มแทงทะลุผิวเนื้อชั้นนอกแทรกซอน...

เขามีภารกิจที่ต้องทำตามหน้าที่และเธอก็เป็นอีกภ่รกิจหนึ่งที่เขาต้องทำให้สำเร็จเพราะเธอคือผู้หญิงที่เขารักและอยากครอบครองตลอดไป
เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นภาระกิจรักของเขาแต่เพราะรักจึงยินยอมจบภาระกิจของเขาด้วยความรัก

โปรดปราณ : ไอ้เด็กเอ๋อ มึงนี่ตัวภาระจริงๆ จะไปไหนก็ไปรำคาญ!

หลง (ปอรัก) : หลงไม่ใช่เด็กเอ๋อ คุณแหละคนนิสัยไม่ดีไปเลยไป๊ ชิ๊วๆ หลงจะฟ้องหลวงตา!

จะรักจนกว่าลมหายใจสุดท้าย จากปอรักถึงโปรดปราณ

หลังจากถูกแฟนหักหลัง ฉันก็รีบไปหาเพื่อนของเขา ซึ่งเป็นซีอีโอที่หล่อเหลาและร่ำรวย แล้วนอนกับเขาทันที
ตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแบบหุนหันพลันแล่น แต่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าซีอีโอคนนี้จะหลงใหลฉันมานาน
เขาเข้ามาหาแฟนฉันเพียงเพราะฉัน...

วาเลเรีย บราวน์ เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลบราวน์ ซึ่งค่อนข้างร่ํารวย
แต่เพื่อนซี้ของเธอ แอชลีย์ และแม่ของแอชลีย์ วางแผนที่จะเอาทุกอย่างไปจากเธอ
นอกจากนี้เมสันซึ่งเดทกับวาเลเรียเป็นเวลาสี่ปีนอกใจเธอ
วาเลเรียจับได้ว่าเมสันมีอะไรกับแอชลีย์ในรถ
แต่แอชลีย์ไม่เคยรู้สึกละอายใจ แต่เธอวางยาวาเลเรียและขอให้แมงดารับความบริสุทธิ์ของเธอ
คนแปลกหน้าเห็นผ่านทั้งหมดนี้และไล่แมงดาออกไป
วาเลเรียตื่นขึ้นมาและพบคนแปลก...

คนหนึ่งยึดมั่นในคำสัญญา แต่กาลเวลาพาให้อีกคนเฉยชาไป
...
ทุกคนคงเคยมีรักแรกทั้งนั้น แล้วทุกวันนี้คุณยังจำรักแรกของตัวเองได้ไหม ผมเองก็มีไม่ต่างกันและยังจดจำฝังมันเอาไว้ให้อยู่เหนือกาลเวลา เป็น.."ความความทรงจำที่งดงามและมีคุณค่า" ตราตรึงอยู่ในหัวใจตลอดไป
-อิงน่าน ปริยากรโสภณ

วันเวลาทำให้เรื่องบางเรื่องของใครบางคนที่เคยผูกพันกันในวัยเยาว์รางเลือนจางหายไป และผมเลือกจะเก็บเรื่องราวเหล่านั้นเอาไว้เป็น ...

เพียงแค่สบตาเมื่อแรกเจอ ผมก็ตกหลุมอยู่ในห้วงของความรักและพร้อมมอบใจภักดีอยู่กับคนคนนี้จนไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว

“สบายดีไหมขอบฟ้าชีวิตที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างได้เจอความรักที่ดีบ้างหรือเปล่า”
-มหาสมุทร ศิริณรงค์ฤทธิ์

“ผมสบายดี กาลเวลามีข้อดีของมันคือยิ่งโตมากเท่าไหร่ยิ่งทำให้ผมเข้าใจในความหมายของคำว่ารักมากขึ้น และเพราะเข้าใจผมถึงเลือกจะรักอย่างคนฉลาดที่ต้องรักตัวเองที่สุด”
-ขอบฟ้า วรโชติอนันต์

แอชเชอร์ เบนเน็ตต์ปรารถนาการเริ่มต้นใหม่—แต่กลับพบเจอฝันร้ายที่แสนสาหัส

เขาหลีกหนีจากอดีตที่เต็มไปด้วยการหักหลังมายังเมืองคาสเตลลาโน ด้วยความหวังว่าจะสามารถสร้างชีวิตขึ้นมาใหม่ผ่านการทำงานและมิตรภาพได้ แต่เพียงคืนเดียวก็เพียงพอที่จะผลักเขาให้ตกอยู่ในเงื้อมมือของโดมินิก คาสเตลลาโน บุรุษผู้ปกครองเมืองดุจราชันผู้โหดเหี้ยมบนบัลลังก์แห่งความโกลาหล

โดมินิกไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของเมืองคาสเตลลาโน—เขาพร้อม...

เพียงข้ามคืน กับชีวิตที่ต้องเปลี่ยนไป กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บของเจ้าแฝดสุดแสบ

เพราะการแต่งงานไม่ใช่จุดจบแต่เป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายในชีวิตต่างหาก พบกับความยุ่งเหยิงในชีวิตของมินตราคุณแม่ลูกสามที่ต้องรับมือกับสามีหมอตุลย์และความแสบของลูกทั้งสามในภาคต่อจากเรื่อง “ก็แค่ตัวแทน”

“ตอนนี้ยังคิดว่าตัวเองเป็น “ก็แค่ตัวแทน” อยู่ไหม หัวใจเล็ก ๆ ดวงนี้ยังเชื่ออย่างมั่นคงหรือเปล่าว่าหนูมินเป็นตัวจริงของพี่เพียงคนเดียว และจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป”
-ตุลย์

“หัวใจดวงนี้มันมั่นคงอยู่กับค...

“อืมม..” มัทนาครางเบาๆทำเอาร่างใหญ่ขนลุกก่อนจะก้มมองหญิงสาวตาไม่กระพริบใบหน้าหล่อห่างไม่ถึงสองคืบแล้วหญิงสาวก็ลืมตาขึ้นกระพริบตาปริบๆมองเห็นใบหน้าหล่อลอยอยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม
“ไม่ใช่เราต้องฝันไปแน่ๆ” มัทนามองใบหน้าหล่อแล้วพูดกับตัวเองก่อนจะหลับตาอีกครั้งแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ว่าเธอฝันไปจริงหรือเปล่า
“นี่ครูมัทตื่นมาแล้วก็ลืมตาสิ” เสียงห้าวดังขึ้นทำให้มัทนาลืมตาขึ้นมาทันทีแล้วยังเห็นหน้าหล่อของอช...

“แกท้องได้ก็แท้งได้เหมือนกันนังเฟย์” ทิพพากัดฟันพูดมองท้องของเภตราที่ยังแบนราบไม่เหมือนคนท้องเลยสักนิด “หรือว่าแกไม่ได้ท้องจริง” ทิพพานั่งลงบนโซฟายกขาไขว้กันมองเภตราอย่างดูถูกเหยียดหยามที่เอาตัวเข้าแลก
“ก็แล้วแต่พี่ปิ๋มจะคิด ที่ดั้นด้นมาหาเฟย์มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ”
“ฉันมาดูหน้าผู้หญิงหน้าด้านที่แย่งผัวฉัน” ทิพพาพูดเสียงดังมองเภตราตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูถูก
“พี่ปิ๋มช่างกล้าพูดนะคะว่าพี่ปราบเ...

“ดัดจริตใครบอกให้เรียกคุณ ขึ้นมาเร็วๆเหยียบที่พักเท้าแล้วนั่งซ้อนหลังพี่.” ชายหนุ่มพูดเสียงขุ่นด้วยความไม่พอใจยัยเด็กนี่ดเรียกเขาว่าคุณทั้งที่เรียกพี่ทัพพ์มาตลอดแค่ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไหร่กลับดัดจริตเรียกคุณมันน่ามั้ยล่ะ

“นี่..” ใบพลูกำลังจะอ้าปากพูดแต่ทวิภาคชี้หน้าเธอบอกให้ซ้อนท้ายเขา

“ขึ้นมาเดี๋ยวนี้.” เสียงห้าวพูดดังขึ้นกว่าเดิม

“ก็ได้ อยากให้ซ้อนใบพลูจัดให้” ร่างเพรียวเหยียบที่พักเท้าแล้วย...

หลังจากเธอเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า ด้วยความสิ้นหวังและการทรยศหักหลัง มหาเศรษฐีที่เคยอาฆาตแค้นก็คุกเข่าลงอ้อนวอนขอการให้อภัย เธอเป็นภรรยาของเขามาสามปีแล้ว แต่กลับไม่สามารถเทียบเทียมความรักที่เขามีต่อผู้หญิงคนอื่นตลอดสิบปีได้

เมื่อถึงเวลาที่บุพเพฯ อาละวาด อะไรก็ฉุดไม่อยู่

นิยายเรื่องนี้นางเอกเป็นเด็กกำพร้าพ่อมีแต่แม่ที่เลี้ยงดูและไม่รู้ว่าพ่อของเธอเป็นใครและแม่ไม่ยอมบอกและเธอก็ไม่ถามท่านกลัวแม่จะไม่สบายใจและเธอมีป้ากับลุง ซึ่งป้าเป็นพี่สาวแท้ๆของแม่ที่รับเธอเป็นลูกสาวบุธรรมและใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ แล้วแม่ก็ตัดสินใจกลับมาอยู่เมืองไทยเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายทีบ้านเกิดเมืองนอนทำให้เธอได้รู้ว่าชีวิตของตัวเองมีเงื่อนงำเรื่องชาติกำเนิดทำให้เธออยากรู้เพราะมันพัวพันกันหลายคน...

คู่ที่ 1 พี่เบน&โจซิเฟีย น้องสาวของเพื่อนสนิทที่เขารู้จักตั้งแต่เธออายุ16 ไม่รู้ว่าทำไมจนป่านนี้ภาพเธอยังติดค้างอยู่ในใจอย่างที่ลบออกไม่ได้
คู่ที่ 2 พี่ไท&น้องแทม บอดีการ์ดหน้าตาหล่อเคร่งขรึ่มกับนางสาวสุดฮ็อตของวงการ
คู่ที่ 3 เขาและเธอเป็นเพื่อนกันมานาหลายปี เขาซื้อบ้านริมคลองที่เมืองไทย ใกล้กับบ้านของเธอ

" คุณอยากจะเป็นนางเอกนิยายของผมใช่ไหม...กางเกงในของคุณถึงได้แฉะแบบนี้...."
"มะ...ไม่ค่ะ....เอามือออกไปนะคะ อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน..."
"หึๆ ทำไมผมจะแตะเนื้อต้องตัวคุณไม่ได้หึ ในเมื่อผมเสียเงินตั้งสิบล้านให้กับคุณ...เพื่อที่ผมจะได้สอนคุณให้เข้าใจว่าผมต้องการให้นางเอกนิยายของผมรู้สึกยังไง...เวลาที่ถูกพระเอกสัมผัสร่างกายแบบนี้..."
"คุณมันโรคจิต...ฉันไม่น่าพลาดมาเซ็นสัญญาทาสกับคนอย่างคุณเลย ไม่งั้น...

“อ่อยอั้นอิ ไอ่อ้าอั๋นอ๋ายอัยไอ่อื้ออ..” วีรินทร์พูดอู้อี้บอกให้นวพรรษปล่อยเธอเพราะเธอหายใจไม่ออก
“ถ้าผมปล่อยคุณแล้วอย่าร้องนะ เรามาคุยกันก่อนโอเคมั้ย” ชายหนุ่มพูดกับเด็กสาวที่เขาข่มขืนเธอเมื่อคืน เอ้ะ ไม่ใช่สิเขาไม่ได้ข่มขืนแต่สมยอมกันแม้ตอนแรกเธอจะขัดขืนแต่สุดท้ายก็ให้ความร่วมมือกับเขาและยังเร่งเร้าเขาอีกก็วินๆด้วยกันทั้งสองฝ่าย
“อือ อือ อั๋นไอ่อ้อง อ่อยอิ..” ถึงเขาไม่บอกเธอก็ไม่กล้าร้องแหกปา...