หมกมุ่น

ครั้งที่แต่งงานกัน ท่านก็ไม่ยอมร่วมหอ
ยั่วยวนเท่าใด ก็ไม่เคยได้ผล
เผยโฉมต่อหน้า ท่านก็ไม่เคยยล
ข้าอดทนเนิ่นนาน ให้ท่านเหลียวแล
แล้วเหตุใดจู่ๆ
ท่านจึงกลายเป็นปีศาจราคะ จับข้ากดไม่ยอมปล่อยเล่า!

สำหรับเธอ... คืนนั้นอาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่เลือนหายแต่สำหรับเขา... คืนเดียวกลับกลายเป็น ‘ลมหายใจ’ ที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดหนึ่งปี
ทว่าในวันที่ได้พบกันอีกครั้ง เธอกลับมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...
“หมอท่านชาย” ผู้สูงศักดิ์จึงยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยื่นข้อเสนอแต่งงานเพื่อกักขังเธอไว้ในอ้อมกอด
ยอมแม้กระทั่งเป็นคนเห็นแก่ตัว... เพียงเพื่อผูกมัดเธอไว้ด้วย ‘พันธะสัญญา’ ที่เธอไม่มีวันจำได้

"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้อง...

คำโปรย
เขาคือบอสเพลย์บอยผู้ไม่เคยเชื่อในคำว่ารัก
ผู้ชายที่คิดว่าหัวใจเป็นเพียงเกม และผู้หญิงทุกคนคือคนที่ผ่านมาแล้วจากไป
ส่วนเธอคือผู้หญิงเก่ง ทันคน และหยิ่งในศักดิ์ศรี ผู้หญิงที่ไม่ยอมก้มหัวให้เงิน อำนาจ หรือเสน่ห์ร้ายของเขา
คืนหนึ่ง...ความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิด กลับผูกชีวิตของทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างยากจะตัดขาด สำหรับสายฟ้า อัญชิสาอาจเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เขาเสียจังหวะ แต่สำหรับอัญชิสา เข...

เธอและเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับต้องมาแต่งงานกันเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ งานแต่งงานที่เธอไม่ได้รับรู้ด้วยเลย และเธอก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เธอก็ขัดไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่หลังแต่งงาน เหมือนจะดีแต่ก็แค่เหมือน เพราะต่อจากนั้นชีวิตเธอยังต้องเจอกับอะไรอีกมาก

ค่ำคืนแรกของการแต่งงาน หลายคู่อาจลงเอยด้วยความสุข

แต่อีกหลายคู่มันคือการเริ่มต้นของเส้นทางขรุขระอันแสนยาวไกล

"มองฉัน รู้สึกถึงฉัน ฉันอยู่ในตัวเธอ"
อเล็กซานเดอร์ยกสะโพกของฉันขึ้น ปรับท่าทาง
ให้ฉันรู้สึกถึงการเข้ามาที่ลึกยิ่งขึ้น
"เธอเปียกโชกจริงๆ"

ฉันรู้สึกถึงจังหวะอันแข็งแกร่งของเขา
ไม่อาจยับยั้งที่จะร้องชื่ออเล็กซานเดอร์ออกมา

"ให้ตาย ฉันต่างหาก ฉันที่ควรจะได้เธอตั้งแต่สิบปีก่อน"

——

ลูกสาวของเธอเสียชีวิต
ขณะที่สามีของเอเลนอร์ติดต่อไม่ได้ทั้งวัน
แต่ตอนนี้กลับอยู่ในห้องนั่งเล่นเล่นกับลูกชายของพวก...

'ที่ฉันต้องร้าย...'
'...เพราะน้องสาวของนาย..'
'..มันแย่ง 'เจ้าบ่าว' ของฉัน!'

"ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมฉันจะ....เธอไม่ได้!!"

อัคคี : มาเฟียหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา อายุ 28 ปี ภายใต้หน้าตาที่หล่อเหลากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมอำมหิต
นิสา วทานิกา : หญิงสาว ลูกครึ่งไทย-จีน หน้าตาสวยหวาน วัย 20 ปี เป็นคนสู้ชีวิต แต่ อัคคีสู้กลับ ค่อนข้างเย็นชา พูดน้อย จะพูดมากก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่คิดว่าสนิท

“พี่ไม่คิดที่จะชอบเธอหรอกนะ! พี่ไม่ชอบคนอ้วนน่ะเข้าใจไว้ด้วย ลองคิดดูสิว่าจะหน้าอายแค่ไหนที่ต้องเดินคู่ไปกับคนอ้วนๆแบบเธอ พี่ทำใจยอมรับไม่ได้หรอกนะ”

เมื่อเธอหลงเข้ามาในช่วงเวลาที่เขาต้องการ เขาจึงใช้เลห์เหลี่ยมที่มีอยู่มากล้น บังคับเธอผูกสัญญาเอาไว้ซะเลย แต่ใครจะรู้ว่าลึกๆแล้วเขาก็ต้องการมันเช่นกัน

เมื่อเพลิงเจ้าของไนต์คลับดิบดุ ต้องมาเจอกับพิชชี่นางแมวป่ารันเวย์นักหักอกตัวแม่ เดิมพันครั้งใหญ่ที่มีหุ้นส่วนและรถหรูเป็นรางวัลจึงเริ่มขึ้น ทว่าในเกมที่ต่างคนต่างงัดไม้ตายมาสู้กันบนเตียง ใครกันแน่จะเป็นฝ่ายเผลอใจ จนหมดตัวและหัวใจในกองเพลิงนี้!

เขาทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่เรียกว่า 'ชัยชนะ'
แม้แต่การดึงผู้บริสุทธิ์อย่างเธอเข้ามาเป็นหมากตัวสำคัญในเกม โดยไม่อาจล่วงรู้ได้ว่า อาจเป็นเขาเองที่ 'เป็นผู้แพ้'

แต่งงานกัน' โรเมโอพูดกับผู้หญิงที่นั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไร้ความรู้สึกรักใคร่หวงแหน

สาเหตุก็เพราะว่าเธอคือคนที่ 'ศัตรู' ของเขาหลงรักและปรารถนาจะครอบครอง มาเฟียหนุ่มจึงไม่ลังเลที่จะ 'ตัดหน้าคู่แข่ง'
ทั้งธุรกิจและผู้หญิง ทุกอย่างที่มันอยากไ...

ชะตาร้ายกลายรัก
เพียงดื่มน้ำชาจอกแรกที่ผู้เป็นมารดาเลี้ยงมอบให้ซุนฮวาก็กลายเป็นสตรีร้ายกาจ ปีนขึ้นเตียงท่านอ๋องผู้เป็นคู่หมายของน้องสาวจำใจกล้ำกลืนสถานะพระชายาตัวแทนเป็นเพียงเงาของผู้อื่นในสายตาของสวามี

ชะตาร้ายชะตารัก
ในขณะที่เขาเฝ้ารักสตรีผู้นั้น ทว่าในขณะเดียวกันนางก็เฝ้ารอความรักจากเขาอย่างมีความหวัง 'ความรักทำให้คนโง่งม'
คำกล่าวนี้ช่างเหมาะสมกับนางยิ่ง หรือชั่วชีวิตนี้ของนางจะเป็นได้เพียงอาก...

เพราะโรงแรมและร้านขนมบุษบาพาฝัน ของเธอกำลังย่ำแย่หากไม่มีเงินไปปรับปรุงคงต้องเลิกกิจการของครอบครัวชลลัมพีจึงยัดเยียดข้อเสนอให้เธอพิจรณา เงิน 10 ล้านบาท แลกกับการแต่งงานเพียง 1 ปี แล้วจากนั้นก็ทางใครทางมัน
ชลลัมพีกระหยิ่มยิ้มย่องกับแผนการของตนแต่เหตุไฉนยัยมนุษย์ป้าหน้าป่วยกลายเป็นสาวสวยเป๊ะเวอร์พร้อมกับเสน่ห์เหลือร้ายขนาดกลายเป็นที่ต้องตาของคอลัมนิสต์ชื่อดังลูกครึ่งไทย – อิตาลี่ ‘อเล็กซานโดร อบาเต้...

“พวกแม่หม้าย ล้วนแต่ร่านร้อน เป็นได้แค่คู่นอนชั่วคราวเท่านั้น”

นี่คือความคิดของเพลย์บอยหนุ่มปากร้ายไร้หัวใจอย่าง อัคคี จงบริบูรณ์ไพศาล เพราะครอบครัวของเขาเคยแตกร้าวเพราะหญิงหม้าย ทำให้เขาจงเกลียดจงชังบรรดาแม่หม้ายทั้งหลาย และไม่เคยคิดจะรัก ต้องการหรือแต่งงานกับหญิงหม้ายคนใด และพวกหล่อนเหล่านั้นเป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อของเขาเท่านั้น จนกระทั่งเขาได้มาพบกับ อโนมา แม่หม้ายลูกหนึ่งผู้มีใบหน้าสวยหวาน ...

สำหรับคนอื่น... เขาคือเจ้าชีวิตที่กุมชะตาโรงพยาบาลแห่งนี้เอาไว้ในมือ
แต่สำหรับเธอ... เขาคือฝันร้ายที่เร่าร้อนที่สุดที่เธอไม่อาจสลัดหลุด
เมื่อ 'นลิน' วิสัญญีแพทย์สาวฝีมือดี ต้องโคจรมาพบกับ 'คเชนทร์' อดีตคนรักเก่าที่กลายเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจอมบงการ
เกมรักที่เคยจบลงด้วยน้ำตา จึงถูกรื้อฟื้นขึ้นใหม่ท่ามกลางแรงดึงดูดที่ห้ามใจไม่อยู่
และความลับที่ว่า... เธอจะไม่ได้มีเขาเพียงคนเดียว แต่ยังมีพี่น้องตระก...

เพลิงกัลป์ / Ryuu ริว ซาโต้อิชิบะ

หัวหน้าแก๊งมาเฟียใหญ่ในคราบคุณหมอ

หล่อ เลว เถื่อน ร้ายกับทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งกับ เธอ

"กฎของการเป็นของเล่นคือห้ามรักเขา"

ลูกพีช รินรดา

สวย เซ็กซี่ สดใส ร่าเริง ปากร้าย กล้าได้กล้าเสีย สายอ่อยตัวแม่

"ของเล่นที่มีหัวใจของผู้ชายที่ไร้หัวใจ"

สำหรับณภัทร ธนวัทร ผู้หญิงคนเดียวในดวงใจของเขาคือ ‘พลอยไพลิน’
เขาจึงกลับมาทวงสัญญาในวัยเด็กกับน้องน้อยที่เขาหมายปองไว้
ทว่านอกจากสาวเจ้าจะไม่จำ ไม่สน ไม่ใส่ใจ เธอยังสะบัดหน้างามเชิดใส่
ซาตานหนุ่มพันธุ์เสือซ่อนเล็บ ผู้ร้อนแรงไปทุกองศาจึงต้องวางกับดักเสน่หาเพื่อมัดทั้งตัวและ
หัวใจของเธอให้อยู่หมัด และเก็บกักเรือนร่างอันน่าปรารถนาของเธอไว้ในกรงพิศวาสของเขาตลอดไป

สำหรับนาซิม บิน คาดาร์ ผู้หญิงคือของเ...

“หม่อมฉันอยากหย่าเพคะ“ เซเลน่าเอ่ยกับผู้เป็นสามี
“ขอเหตุผล“ เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยถามภรรยาสาว
“หม่อมฉันอยากได้อิสระเพคะ“ ดวงตาคมจ้องเข้มมองภรรยาอย่างพินิจพิจารณา
“เราจะหย่าก็ต่อเมื่อเราอยากได้สิ่งที่ต้องการ“ เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยพร้อมโคลงแก้ววิสกี้ในมืออย่างใช้ความคิด
“ตรัสมาเลยเพคะว่าพระองค์ต้องการสิ่งใด“
“มีโอรสให้เรา แล้วเรานะปล่อยเจ้าไป“
“…“