บทนำ
ชลลัมพีกระหยิ่มยิ้มย่องกับแผนการของตนแต่เหตุไฉนยัยมนุษย์ป้าหน้าป่วยกลายเป็นสาวสวยเป๊ะเวอร์พร้อมกับเสน่ห์เหลือร้ายขนาดกลายเป็นที่ต้องตาของคอลัมนิสต์ชื่อดังลูกครึ่งไทย – อิตาลี่ ‘อเล็กซานโดร อบาเต้’ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นลูกชายมาเฟียมากอิทธิพลแห่งกรุงโรม อิตาลี่
ชลลัมพีจะทำยังไงเมื่อยิ่งอยู่ใกล้ใจยิ่งแกว่ง ที่ออกตัวเอาไว้แรงแต่แรกว่าเขาไม่เคยอยากเห็นขาอ่อนเธอแม้แต่น้อย เวลานี้เขาอยากจะเห็น อยากจะจับ อยากจะรวบรัด มัด บุษบาบัณ เอาไว้ที่ข้างเตียงและ อยากจะใช้สิทธ์คำว่าสามีเสียเต็มที่แล้ว
บท 1
แน่ล่ะว่าการที่หญิงสาวต้องตกอยู่ในอาการเหม่อลอยด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้งในจิตใจอยู่ในขณะนี้ก็เพราะว่า อีกไม่กี่วันข้างหน้าเธอกำลังจะต้องกลายไปเป็นเจ้าสาวแล้ว มิหนำซ้ำเจ้าบ่าวของเธอก็ยังเป็น ‘ชลลัมพี อัครเดชโภคิน’ ทายาทคนเดียวของเศรษฐีนีพันล้านเจ้าของบริษัทเคมีภัณฑ์ยักษ์ใหญ่อันดับหนึ่งของประเทศไทย แต่ที่แย่ไปกว่านั้น ผู้ชายคนนั้นดันเป็นเจ้านายของเธอที่พบหน้าค่าตากันทุกวันตลอดเกือบสิบปีที่ผ่านมา และเธอก็ไม่เคยรู้สึกว่าเขาชอบขี้หน้าเธอเลยด้วยซ้ำ
เขาแทบจะไม่คุยเล่นกับเธอมากนักนอกจากจะเรียกใช้งานตามประสาเจ้านายลูกน้อง มิหนำซ้ำยังชอบเรียกเธอว่าคุณป้าเลขา บางทีเขาคงอยากจะจับเธอย้ายจากตำแหน่งเลขาหน้าห้องไปทำตำแหน่งอื่นด้วยซ้ำไปเพื่อหาสาวสวยหุ่นเซ็กซี่มานั่งแทนที่เธอ แต่ที่เขายังไม่ทำแบบนั้นคงเป็นเพราะเธอทำงานให้เขาได้เรียบร้อยเสมอมาไม่มีขาดตกบกพร่องหรือถ้าจะมีก็คงน้อยมาก และที่สำคัญเธอมักช่วยให้เขารอดพ้นจากรถไฟหลายขบวนที่เกือบจะชนกันอยู่บ่อยครั้งหากไม่ได้เลขามืออาชีพแบบเธอมาช่วยจัดการ
ผู้ชายหน้าตาดีดีกรีนักเรียนนอก ฐานะมั่งคั่งระดับเศรษฐีพันล้าน มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะมีผู้หญิงรอบตัวล้อมหน้าล้อมหลัง
ขณะที่‘บุษบาบัณ’ กำลังเหม่อลอย ถ้วยตะไลสำหรับทำขนมที่เธอถือเตรียมจะใส่ลงไปในซึ้งนึ่งขนมกลับพลัดหลุดจากมือกระทบพื้นจนแตกกระจาย
“เพล้ง!”
“แย่จริง! ทำไมถึงซุ่มซ่ามได้ขนาดนี้นะเรา” เธอยกมือทาบอกพลางส่ายหน้า ตำหนิความสะเพร่าและความใจลอยของตนเอง
และรีบสลัดความคิดนั้นก่อนที่จะเสียงานเสียการไปมากกว่านี้ด้วยเกรงว่าจะทำขนมไม่ทันเธอรีบหาไม้กวาดและที่ตักผงมาเก็บกวาดเศษของถ้วยตะไลไปทิ้งอย่างขะมักเขม้น
เธอต้องลืมเรื่องส่วนตัวเสียก่อนเพราะตอนนี้สิ่งที่เธอควรจะทำก็คือทำขนม บุหลันดั้นเมฆและเกสรลำเจียก จ่ามงกุฎ ขนมชั้นพับเป็นดอกกุหลาบ ให้ทันก่อนที่ลูกค้าประจำจะมารับ ซึ่งหลายชนิดทำเอาไว้ทุกวันเพื่อขายหน้าร้านจึงไม่มีปัญหา แต่มีบุหลันดั้นเมฆขนมโบราณที่ถูกคิดค้นเมื่อสมัยรัชกาลที่ 2 ที่คงต้องนึ่งให้ใหม่ คนนำไปฝากจะแช่แข็งขนมชนิดนี้ไปแล้วไปนึ่งใหม่ที่นั่น
ที่ต้องรีบร้อนขนาดนี้เพราะลูกค้าต้องการนำขนมไทยหายากพวกนี้ไปฝากเพื่อนที่อยู่ต่างประเทศ แถมลูกค้ายังเล่าว่าได้ไปคุยอวดเพื่อนเอาไว้มากว่าร้านขนมของเธอทำขนมไทยได้อร่อยที่สุดในจังหวัดชลบุรีเพราะฉะนั้นเธอจะต้องทำออกมาให้ดีที่สุด
จากนั้นบุษบาบัณจึงหันไปเตรียมส่วนตัวขนมบุหลันดั้นเมฆซึ่งมีส่วนประกอบของ แป้งข้าวเจ้า แป้งเท้าอย่างดี น้ำลอยดอกมะลิ กะทิ และน้ำตาล ผสมให้เข้ากันจนดีแล้วจึงผสมน้ำอัญชันลงไปเล็กน้อยให้เกิดสีฟ้าสวยงามอันเป็นเอกลักษณ์ของขนมชนิดนี้ จากนั้นนำลงไปหยอดในถ้วยตะไลที่นึ่งให้ร้อนรออยู่แล้วอย่างชำนาญ เมื่อหยอดตัวขนมเสร็จแล้วก็บรรจงปิดฝาครอบซึ้ง และหันมาจัดการผสมไข่แดงเป็ดกับน้ำตาลปี๊บอย่างดี และนำกะทิ นำใบเตย ลงไปขยำขยี้เพิ่มกลิ่นหอม สักพักเมื่อขนมในซึ้งมีรอยบุ๋มตรงกลางก็จัดแจงนำสังขยาที่ผสมเสร็จแล้วลงไปหยอดลงในรอยบุ๋มของตัวขนมจนครบทุกชิ้นจากนั้นก็ปิดฝารอให้ขนมสุก
บุษบาบัณแทบไม่มีเวลาได้นั่งพักเมื่อจัดการขนมบุหลันดั้นเมฆเสร็จก็หันมาจัดการพับขนมชั้นให้เป็นรูปดอกกุหลาบอย่างชำนาญ ฝีมือการพับขนมชั้นของเธอประณีตและงดงามไม่ต่างจากคนเป็นแม่ซึ่งบัดนี้มีวัยล่วงเลยไปเกือบจะหกสิบปีแล้วจึงไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงทำขนมมากนัก แต่ด้วย ‘ร้านขนมบุษบาพาฝัน’ เป็นร้านขนมไทยเก่าแก่แห่งหนึ่งของจังหวัดชลบุรี คนเป็นแม่จึงไม่คิดจะเลิกทำ อีกทั้งในยามที่รายได้จากการให้เช่าที่พักน้อยลงร้านขนมจึงกลายมาเป็นรายได้หลักของครอบครัว
ร้านขนมไทยแสนอร่อยนี้มีที่ตั้งอยู่ในบริเวณชั้นล่างของโรงแรมดุสิตาโฮเทล โรงแรมขนาดเล็กสองชั้นมีห้องพักทั้งหมดสิบห้องอายุเกือบยี่สิบปี ตั้งอยู่ริมชายหาดบางแสนเยื้องไปทางหาดวอนซึ่งผู้คนไม่พลุกพล่านนักแต่ก็ไม่ถึงกับเงียบ
“ทำอะไรอยู่ยัยบุษยุ่งมากล่ะสิ” บุษบาบัณเงยหน้ามองเจ้าของเสียงอ่อนโยน จะใครเสียอีกที่มีน้ำเสียงเจือไปด้วยความรักยามเรียกชื่อเธอหากไม่ใช่มารดา
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนดวงหน้านวลเนียน “ออร์เดอร์ขนมของคุณสุดเขตค่ะแม่ เห็นว่าจะเอาไปฝากเพื่อนที่อิตาลีจะเดินทางพรุ่งนี้แต่เช้า จะเข้ามารับขนมตอนสี่ทุ่ม”
“รับออร์เดอร์ด่วนมาทำไมไม่บอกแม่จะได้ลงมาช่วยทำช่วงนี้เป็นช่วงซบเซาแขกที่มาพักที่โรงแรมก็น้อยมากแม่ทำความสะอาดห้องพักเสร็จตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว วันนี้ก็ไม่มีแขกเข้าพักสักห้อง ลูกวางมือเถอะแม่ทำเองก็ได้ อีกไม่กี่วันเราก็จะต้องแต่งงานแล้วนะยัยบุษ น่าจะเอาเวลาไปขัดผิวขัดหน้า ทำตัวให้สวยเหมือนเจ้าสาวคนอื่นเขาแทนที่จะเอาเวลามาหมกอยู่ในครัว”
บทล่าสุด
#163 บทที่ 163 163
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#162 บทที่ 162 162
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#161 บทที่ 161 161
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#160 บทที่ 160 160
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#159 บทที่ 159 159
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#158 บทที่ 158 158
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#157 บทที่ 157 157
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#156 บทที่ 156 156
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#155 บทที่ 155 155
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025#154 บทที่ 154 154
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













