นักเรียน

“ฉันมันรักใครไม่เป็นหรอก อย่ามาคาดหวังอะไรกับฉันเลย”
นั่นคือประโยคที่มันย้ำเตือนให้ฉันเจียมตัวแล้วต้องเลิกรักผู้ชายเย็นชาอย่างพี่เรย์
ในเมื่อเขาบอกกับฉันอย่างชัดเจนขนาดนั้น ฉันคงไม่โง่รักเขาต่อ....

“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ป...

"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์...

"อื้อ...!!" เด็กสาวกำชายเสื้อยืดเขาไว้แน่น เมื่อเขากดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง เธอเบิกตากว้างพร้อมกับกระพริบถี่ๆ เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมาสายฟ้าก็รีบถอยห่างจากเขา
"จะจูบกันได้ต้องเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ?" คำถามไร้เดียงสาของสายฟ้า สร้างเสียงหัวเราะให้มนัส เขาบีบปลายคางมนเบาๆอย่างนึกเอ็นดูกับคำถามที่เธอถามเขา
"งั้นคนที่จูบกับก็ต้องเป็นแฟนกันหมดสิคะ?" มนัสเท้าเอวถาม ก่อนจะหมุนตัวเดินมาที่รถยนต์หรูที่จอดอยู่...

ถ้าชีวิตมันเหมือนการเล่นกีต้าร์ ณ วินาทีนี้คงเป็นคอร์ดที่ยากที่สุดแล้วหล่ะ ... แต่กูก็ยังเชื่อใน จังหวะ ทำนอง และการตอบสนองอยู่นะเว้ยไอ้คิม : )

เรื่องราวความรักที่เดินไปพร้อมกับถ่วงทำนอง ของลูกชายคนเล็กตระกูลมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ คิม คิมหันต์ ธีรปัญญากูล และ ปอเช่ พิชญะ กิตติสวัสดิ์

กับความบังเอิญ โลกกลม พรหมลิต ? ไม่รู้ว่าบทเพลงที่ถูกเขียนขึ้นมาจะเป็นจังหวะของเพลงรักหรือเพลงเศร้า แต่ถ้าเชื่อในดนต...

“ทำไมขุนยังไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น….อยู่ตลอดเวลา….”“แต่กลับกัน….ขุนไม่เคยมีอะไรกับริเลย….” “เพราะถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น….เห็นริไปยืนแก้ผ้าต่อหน้าเขาแบบนี้….”“เขาคงจะไม่ปฏิเสธริ….เหมือนที่ขุนทำ"

เอเมอร์สัน เบ็คเก็ตต์ ทำทุกอย่างด้วยตัวเองมาโดยตลอด นับตั้งแต่ครอบครัวตัดขาดเขาเพราะเปิดเผยว่าเป็นเกย์ เขาก็ไม่มีใครให้พึ่งพิงนอกจากตัวเอง ตอนนี้ ในปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เขาแค่ต้องการเรียนให้จบ เล่นดนตรีกับวงของเขา และสำเร็จการศึกษาไปอย่างสงบสุข แต่เมื่อเขาถูกบังคับให้ต้องอยู่หอพักห้องเดียวกับอดัม เพียร์ซ—ดาวเด่นนักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย—ชีวิตที่เขาควบคุมไว้อย่างดีก็เริ่มจะปั่นป่วน...

“แอบฟังแล้วคิดว่าฉันจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ”

“ฉันไม่ได้แอบ”

“แต่เธอได้ยิน”

“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”

“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวก...

“เพื่อนพี่ไม่ได้ใจร้ายกับคนสวยขนาดนั้นหรอกนะคับ” รามเอ่ย

“ใช่ไหมวะ ไอ้มอส” รามถามเจ้าตัว

“พี่ไม่เอาเรื่องฉันแล้วใช่ไหม...” เชอลิตาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังอีกครั้ง เธอมองเขาตาพริบๆ อย่างลูกแมวอ้อนเจ้าของ

“ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหายให้ฉัน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“ข้อแลกเปลี่ยน...” คนตัวเล็กใจเต้นตุบๆ ตับๆ

“น่ารักอย่างน้อง ทำอะไรได้บ้างเอ่ย...” รามถาม น่ารักงั้นเหรอ ผู้ชายหล่ออย่างพี...

"มาทำให้ฉันรัก แล้วคิดจะออกไปจากฉันง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีวัน" พูดจบ มือหนาก็กระชากคนตัวเล็กเข้ามาระดมจูบเข้าใบหน้าสวย อย่างหนักหน่วง จูบที่ดิบเถื่อน และรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักใครรักยาก แต่ในเมื่อยัยตัวแสบเข้ามาทำให้รักแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยเธอไป ปากหยักหนาถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก และอุ้มเดินไปยังลานจอดรถ

"...พี่ธีร์นี้พี่จะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ"

"ของเคยๆ กันอยู่จะกลัวไปทำไม" ธีร์ณัฐจ้องมอง...

เขาเป็นพนักงานร้านซักรีดใต้คอนโดใจกลางเมือง ในวันหนึ่งก็มีชายหนุ่มหน้าตาดีเข้ามาใช้บริการ และเน้นยำเป็นพิเศษเกี่ยวกับการทำความสะอาดบราเซียของแฟนสาว แต่ความจริงชายคนนั้นไม่เคยมีแฟน!!!!

สิงหราช หรือ สิงห์
เจ้าของบริษัทชั้นนำของประเทศ เป็นคนเงียบนิ่งไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เพียงแค่สายตาตวัดมองมาก็ทำให้ผู้คนเสียวสันหลังวาบไม่อยากพูดคุย

เตโช หรือ เต
เป็นพนักงานร้านซักรีดเปิดใหม่ภายใต้คอนโดหรูใจกลางเมื...

"คุณ! ข่มขืนฉัน!"
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"

“พี่ไค” เธอมองเขาตาเชื่อม “หยุดทำไมคะ” ถามอย่างเขินอายแต่ก็อยากรู้
“ถอดเสื้อให้พี่ก่อนสิ” เขาอ้อนเธอทั้งที่ทำเองก็ได้ แต่เขาไม่อยากละมือจากสองเต้าเต่งตึงที่ซ่อนรูปเอาไว้อย่างแนบเนียน เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นของจริง เข้าใจผิดมาตลอดว่าคงเป็นเพราะฟองน้ำของเสื้อใน
“ค่ะ” สาวน้อยทำตามอย่างไม่บิดพลิ้ว ตั้งใจปลดกระดุมเสื้อให้เขาจนหมดแล้วถอดออกจากตัว
“กระดุมกางเกงด้วยได้ไหม”
“ค่ะ” แม้จะอายแต่เธอก็ต้องท...

!! หมับ !! แต่กับถูกมือของเขาล็อกมือแนะดันตัวชิดผนัง

“จะตบหน้าฉัน” คนถามยกยิ้มร้ายที่มุมปาก สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“สมควรไหม จู่ๆ นายก็มาจูบฉัน จูบทำไมไหนบอกไม่สวย” เธอมองเขาสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ

“ไม่สวยแต่อยาก...จูบ หรือเธอมีปัญหา อะไร ” หึ...ถามได้นะ นี้เขาใช้สมองส่วนไหนคิด จู่ๆ ก็กระชากฉันไปจูบ ถึงวาคิมนายนี้จะมีดีแต่หน้าตาดี นิสัยที่สวนทางกับหน้าหล่อๆ แต่บอกเลย กับผู้ชายปาก...

"หนูซิงนะคะสนใจไหม?" ฉันฉีกยิ้มจนเห็นฟันเรียงสวย​ หึ!! พอได้ยินว่าซิงหยุดเลยนะ​ โอกาสมีเสี่ยเลี้ยงของอีชาใกล้เข้ามาทุกที​ 😏ฮึฮึ
"หึ" เขาหรี่ตามองฉัน​ ไม่ได้!! อีชาส่งสายตายั่วยวนสุดฤทธิ์​ หล่อขนาดนี้อีชาต้องได้ไม่ยอมเด็ดขาด​ ว่าที่ผัวหล่อขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง5555
"ถ้าไม่ล่ะ"
จึก!! โดนไปอีก1ดอก​ จุกในจุก​ จุกเชี้ยๆ​ เราจ้องหน้าอันหล่อเหลาคมคายของเขา​ โอ้แม่เจ้าโว้ย!!! หล่อวัวตายค...

เรื่อง คุณมาเฟียกับเมียเด็ก
เมาแล้วบอกรักแบบนี้ก็ได้เหรอวะ
ว่ากันว่ากินเด็กแล้วจะเป็นอมตะเห็นที่จะใช้ไม่ได้แล้วเพราะจะประสาทแดกตายอยู่ทุกวัน มีเมียสวยแถมรวยมันก็ดีแค่แม่คุณคนดีลดความดื้อลงแล้วเชื่อฟังผัวหน่อยไม่ได้รึไง
"เมาแล้วคิดถึงผัวรึไง!?"
"แล้วทำไมจะคิดถึงไม่ได้ละ อุตส่าห์ลงทุนแย่งมากว่าจะได้ จับนิดแตะหน่อยทำเป็นหวง!"
"แต่นั่นมันขอบกางเกง!"
"แต่น้องนุ่มตื่นแล้วนะ เรามา..."
"ถ้ายังไม่หยุดเดี๋ย...

-กราฟ-
คิดยังไงกับปั้นหยาเหรอครับ?
ไซต์หมากระเป๋าแบบนั้นห่างไกลคำว่าสเปคของผมเยอะ ที่เห็นควงๆ ก็แค่เอามาแก้ขัดกับ...แก้แค้น

-ปั้นหยา-
อย่าถามว่าฉันคิดยังไงกับไอ้พี่กราฟอีกนะคะ ไอ้เฮงซวยที่ทั้งชีวิตมีแต่กราฟความเลวระยำแบบนั้นเอาไปทำหมันเถอะค่ะ อย่าปล่อยให้ไปแพร่พันธ์ที่ไหนเลย!

ว่ากันว่า การกระทำนั้นสำคัญกว่าคำพูด
เขาจึงเลือกที่จะกระทำ มากกว่าพูดพร่ำ
แต่ว่าเขาคงจะลืมคิดไป
ว่าหากไม่พูดเลย อีกฝ่ายจะเข้าใจได้อย่างไร
เพราะฉะนั้น เมื่อถึงเวลาเขาจึงจำเป็นต้องพูดมันออกมา

“ เสียใจด้วยนะ พี่ไม่ชอบกินผักครับ” “ นี่ก็ไม่ชอบกินหมาเหมือนกันค่ะ”

เมื่อ ‘ฮานะ’ ต้องเข้าไปขโมยของสำคัญของผู้ชายที่มีอิทธิพลที่สุดอย่าง ‘โอยามะ’ แล้วโชคร้ายถูกเขาจับได้ ทางเลือกจึงมีแค่สองทาง นั่นคือจะยอมเป็นสินค้าของแบล็คสกอร์เปี้ยนส์ หรือ ยอมเป็น (สินค้า) ของเขา!