คำสาปของอัลฟ่า: ศัตรูภายใน

มุมมองของชีล่า

ขาสั่นๆ ของฉันไม่อาจทนรับความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในห้องได้อีกต่อไป ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเปลี่ยนไปในวินาทีที่คำว่า ‘เมท’ หลุดออกจากปาก

ฉันเกาะเสาสีขาวในห้องพิจารณาคดีไว้เพื่อพยุงตัว ความตึงเครียดอันโหดร้ายภายในศาลทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที

เหล่านักรบในฝูงของเรายืนอยู่เบื้องหลังอัลฟ่า ลูเซียส คาลลาโซ ผู้เป็นนายเหนือหัว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาเตรียมพร้อมที่จะโจมตี เผื่อว่าการต่อสู้กับนักรบจากฝูงจันทร์เสี้ยวอุดรจะปะทุขึ้นมา

พ่อของฉัน ลูเซียส กำลังโต้เถียงอย่างดุเดือดกับอัลฟ่าคิลเลียนเรื่องฉัน มันน่าขันสิ้นดีที่การเผชิญหน้าเมื่อครู่เกี่ยวกับเรื่องที่พ่อส่งหมาป่าโลนไปที่ฝูงจันทร์เสี้ยวอุดร กลับกลายเป็นการสนทนาอันเข้มข้นระหว่างพ่อของฉัน อัลฟ่าแห่งฝูงหมอกสีเงิน กับอัลฟ่าคิลเลียนแห่งฝูงจันทร์เสี้ยวอุดร ผู้เป็นเมทของฉัน

มันยังคงรู้สึกเหมือนฝันที่ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเปลี่ยนไปในทางที่เลวร้ายลงภายในนาทีเดียว

ราวกับว่าจักรวาลเกลียดชังฉัน และเทพีจันทราก็รังเกียจฉัน

ในตอนนั้น เขาอยู่ที่นี่ อัลฟ่าคิลเลียน รี้ด บุกเข้ามาพร้อมกองกำลังนักรบของเขาในฝูงของเรา ด้วยความเดือดดาลพลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือด และแล้ว เรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดก็คือ เขาบังเอิญเป็นเมทคู่ชะตาของฉัน

ฉันตั้งใจฟังการสนทนาของพวกเขามากขึ้น ไม่มีใครพร้อมจะหยุดพัก พ่อของฉันไม่พยายามซ่อนความพอใจที่จะส่งฉันไปกับศัตรูเลยแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุผลบางอย่าง คิลเลียนเอาแต่ปฏิเสธฉัน ราวกับว่าเขากำลังผลักไสฉัน แม้ว่าฉันจะค่อนข้างชินกับการถูกปฏิเสธ ฉันประสบกับมันโดยตรงจากพ่อของฉัน ลูเซียส คาลลาโซ ผู้อื้อฉาว แต่การปฏิเสธของคิลเลียนกลับทำให้ฉันเจ็บปวดเกินกว่าที่อยากจะยอมรับ ฉันหมายถึง ถึงแม้ฉันจะเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นเมทของฉัน แต่ถึงอย่างไรเราก็มีสายใยผูกพันกัน

พ่อและคิลเลียนมองหน้ากันราวกับอีกวินาทีเดียวจะฆ่ากันให้ตาย ขณะที่พวกเขายังคงตัดสินชะตาของฉันราวกับฉันไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับฉัน แต่คิลเลียนกลับไม่แม้แต่จะชายตามองฉัน มันส่งความเจ็บปวดร้าวลึกไปถึงอก

“ตามที่คุณปรารถนา อัลฟ่าลูเซียส ข้าจะพานางไป” คิลเลียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มีบางอย่างในวิธีที่เขาเน้นคำพูดแต่ละคำทำให้ฉันรู้สึกหดหู่ มันเย็นชาและแฝงแววคุกคาม

แทบจะเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ห้องพิจารณาคดียังคงสงบอยู่ได้ ทุกฝูงในเขตตอนกลางทางเหนือต่างตระหนักถึงความเกลียดชังที่หยั่งรากลึกระหว่างสองฝูงนี้ ทั้งสองต่างเป็นฝูงที่ใหญ่ที่สุดในแดนเหนือ และพ่อของฉันก็ไม่ชอบใจเรื่องนั้น เขาเป็นอัลฟ่าทรราชย์และเป็นสัตว์ร้ายที่ล่าเหยื่อเป็นฝูงอื่น ทำลายล้างพวกเขาและยึดครองดินแดน นั่นคือประเภทของอัลฟ่าที่พ่อฉันเป็น และคิลเลียนก็มีข่าวลือว่าไม่ต่างกัน

ฉันถูกบังคับให้สลัดความคิดทิ้งไปเมื่ออัลฟ่าลูเซียสลุกขึ้นยืน เขายิ้มอย่างชั่วร้ายหลังจากจ้องมองฉันอย่างน่าสะพรึงกลัวเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มของเขานั้นหลอกหลอนฉันทุกครั้งที่ตื่นนอน

“ถึงอย่างไรนางก็เป็นของเจ้า เจ้าพานางไปได้!” เขาเหลือบมองฉัน เขาไม่เคยปฏิบัติต่อฉันเหมือนลูกสาว

ช่วงเวลาหลายปีที่ฉันเติบโตขึ้นภายในกำแพงของบ้านพักประจำฝูงคือนิยามของคำว่า ‘นรก!’ อย่างแท้จริง ในสภาพอันโหดร้ายนั้น การตามหาเมทของฉันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อได้ ฉันได้ยินเรื่องเล่าจากคนรับใช้เกี่ยวกับสายใยแห่งเมทและความรักอันเป็นนิรันดร์เสมอ ฉันภาวนาขอให้มีเมทมาโดยตลอด แม้ว่าลึกๆ แล้วฉันจะรู้ว่าโอกาสเป็นศูนย์ก็ตาม ไม่เหมือนหมาป่าส่วนใหญ่ที่ได้รับพรมีร่างหมาป่าเมื่ออายุสิบหก ของฉันกลับไม่เคยปรากฏ ดังนั้น มันจึงเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่ฉันจะได้รับเมท ในที่สุดขาของฉันก็หมดแรง ทรุดลงพิงเสา ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคงรับรู้ถึงชะตากรรมอันเลวร้ายของฉันได้

ท่าทีของคิลเลียนเย็นชา เปี่ยมอำนาจ และน่าเกรงขาม ดวงตาของเขาประเมินฉัน จับจ้องมองมา ฉันรู้สึกอึดอัดภายใต้สายตาเย็นชาของเขา หน้ากากอันเย็นชาที่เขาสวมไว้ทำให้ฉันไม่อาจล่วงรู้ความคิดที่แท้จริงของเขาได้เลย

“บอกให้นางเตรียมตัว ข้าจะส่งคนมารับนางไปก่อนพลบค่ำ” ดวงตาอันน่าสะพรึงกลัวของคิลเลียนจับจ้องมาที่ฉัน เพียงแค่จ้องมองฉัน ก็เห็นได้ถึงความเย็นเยียบราวธารน้ำแข็งที่จ่อคอหอยฉันอยู่ ฉันจะเป็นเมทกับเขาได้อย่างไรกัน?

ฉันเกือบจะอ้าปากค้าง ฉันก็อยู่ตรงนี้แท้ๆ แต่เขากลับทำเป็นมองไม่เห็นฉัน

“ไม่จำเป็น นางไปกับเจ้าได้เลย” พ่อของฉันตื่นเต้นที่จะส่งฉันไปกับเขาจริงๆ ราวกับฝันร้ายอันเลวร้าย ข้าวของเพียงน้อยนิดที่ฉันมีในสถานที่ซึ่งไม่เคยให้ความรู้สึกเหมือนบ้านแห่งนี้ ถูกคนรับใช้เก็บรวบรวม

ม้าของฉันถูกผูกอานเตรียมไว้ ข้าวของเล็กน้อยของฉันถูกคนรับใช้เก็บใส่หีบห่อ และพ่อก็ผลักไสไล่ส่งฉันออกมาตามตัวอักษร

เราเริ่มเดินทางไปยังฝูงจันทร์เสี้ยวอุดร บ้านใหม่ของฉัน คิลเลียนขี่ม้าอยู่ข้างฉัน ทางซ้ายของฉันคือเดลต้าของเขา และนักรบคนอื่นๆ ตามหลังมา

เราขี่ม้ากันไปในความเงียบสนิทตลอดทางสู่ฝูงจันทร์เสี้ยวอุดร แม้เมื่อฉันพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็ตอบกลับด้วยความเงียบอันโหดร้ายและสายตาอาฆาต ฉันจึงตัดสินใจว่าทางที่ดีที่สุดคือสงบปากสงบคำไว้

ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมนานหลายชั่วโมงขณะที่เราขี่ม้าผ่านเทือกเขา ไปยังอีกฟากของแดนเหนือ สู่เมืองหลวงซึ่งฉันได้ยินมาว่าอยู่ภายใต้อาณาเขตของเขา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เราก็มาถึงฝูงจันทร์เสี้ยวอุดรอันฉาวโฉ่ เป็นที่รู้จักจากทุกสิ่งที่มันเป็น เราขี่ม้าต่อไปอีกหน่อยก็มาถึงปราสาทแห่งหนึ่ง มันงดงามจากภายนอก ไม่เหมือนสิ่งใดที่ฉันเคยเห็นมาก่อน มันงดงามอย่างแท้จริง

เมื่อเราเข้าใกล้ปราสาท นักรบบางคนก็เดินเข้ามาหาเรา โค้งคำนับคิลเลียนด้วยความเคารพ พวกเขารับบังเหียนม้าไปขณะที่มีคนช่วยฉันขนข้าวของ

ฉันลงจากม้าด้วยตัวเอง รู้สึกได้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคนที่จับจ้องมาที่ฉัน ไม่มีทางที่ใครจะคาดคิดว่าคิลเลียนจะมาถึงพร้อมกับคู่แท้ของเขา ซึ่งบังเอิญเป็นลูกสาวของศัตรู

"อัลฟ่า?" หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเราพร้อมกับคนรับใช้ แต่จากท่าทีที่เธอพูด ฉันบอกได้ว่าเธอเป็นคนมีตำแหน่ง เธอก้มศีรษะแสดงความเคารพต่อคิลเลียน ดวงตาที่อยากรู้อยากเห็นของเธอจับจ้องมาที่ฉัน คำถามฉายชัดอยู่ในแววตา แต่เธอกลับไม่กล้าถามด้วยเหตุผลบางอย่าง

"บรีเอล ช่วยเตรียมห้องส่วนตัวให้เธอด้วย แล้วเจ้า..." เขาหันมาทางฉัน ดวงตาของเขาน่าเกรงขามและกดดันจนฉันต้องเบือนสายตาหนี "มองข้าเวลาข้าพูดกับเจ้า" โดยไม่ตั้งใจ ดวงตาของฉันจับจ้องไปที่เขา ในทางกลับกัน น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งแข็งกร้าวและอันตรายมากขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป ฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีอำพันของเขาอย่างไม่กะพริบตา

"ข้าจะจัดการกับเจ้าทีหลัง" คิลเลียนพูดด้วยน้ำเสียงวางอำนาจตามปกติที่ฉันเริ่มคุ้นเคย เขาแทบไม่มองมาทางฉันและเริ่มเดินไปยังประตูทางเข้า ทิ้งฉันไว้กับบรีเอล ฉันสับสน ห้องส่วนตัวสำหรับฉัน? ทำไมล่ะ? แต่เราเป็นคู่แท้กันไม่ใช่หรือ เราควรจะอยู่ห้องเดียวกันสิ?

หญิงสาวที่ชื่อบรีเอลเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น ริมฝีปากของเธอมีรอยยิ้มเสแสร้งประดับอยู่

"คิลเลียน" ชื่อของเขาหลุดออกจากริมฝีปากฉันเป็นครั้งแรก ดูเหมือนจะดึงความสนใจเขาได้ เขาหยุดชะงักและหันขวับมาเผชิญหน้ากับฉัน

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องเรียกข้าว่าอัลฟ่า" เขาพูดกับฉันเหมือนกำลังพูดกับไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ฉันเป็นคู่แท้ของเขานะ ให้ตายสิ ฉันรู้สึกโมโห แต่ก็เก็บอาการ ทำตัวนิ่งๆ เข้าไว้ อย่างไรเสีย เขาก็ยังเป็นคู่แท้ของฉัน และนี่ก็เป็นเพียงวันแรกของฉันที่นี่

ฉันเมินคำพูดของเขา "ทำไมต้องห้องส่วนตัวด้วยคะ? เราเป็นคู่แท้กัน เราควรจะอยู่ห้องเดียวกันสิ"

ดวงตาสีอำพันของเขาแข็งกร้าวขึ้น และริมฝีปากอ่อนนุ่มซึ่งมีสีเหมือนเชอร์รี่ก็เหยียดยิ้มอย่างขบขัน คิลเลียนขยับเข้ามาใกล้ฉัน ใกล้เสียจนจมูกของเราเกือบจะสัมผัสกัน ฉันรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่เป่ารดใบหน้า ลมหายใจของฉันสะดุดติดขัด และขาก็อ่อนแรงเกินกว่าจะยืนไหว แรงดึงดูดระหว่างเรามันรุนแรงเกินกว่าจะเมินเฉย เขาสัมผัสไม่ได้เหมือนกันหรือ?

คำพูดอันเฉียบขาดของเขาตอบคำถามของฉันในไม่ช้า "เจ้าไม่มีความหมายอะไรกับข้าเลยแม้แต่น้อย ชีล่า คาลลาโซ" ความเจ็บปวดแปลบปลาบเสียดแทงเข้ามาในอก ดวงตาของฉันเบิกกว้าง เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด ถ้าเขาไม่ต้องการฉัน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ทำไม?

ริมฝีปากของฉันเผยอจะพูด แต่เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะเรา "คิลเลียน" เสียงนั้นเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันหันขวับไปตามทิศทางของเสียง มาจากผู้หญิงอายุราวๆ เดียวกับฉัน เธอสวยสะดุดตาด้วยผมสีดำขลับ เคลื่อนไหวด้วยความสง่างามที่เข้ากับตัวเธอ เธอเป็นใครกัน?

เธอเดินเข้ามาหาเรา ยืนอยู่ข้างคิลเลียน ดวงตาของเธอจับจ้องมาที่ฉัน เธอดูสงบและอ่อนโยน แต่ประกายความโกรธเกรี้ยววูบผ่านดวงตาของเธอ ซึ่งจางหายไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มสบายๆ ของเธอปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อหันไปหาคิลเลียน

"คิลเลียน" วิธีที่เธอเรียกชื่อเขาทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนในท้อง

"นี่ใครหรือคะ?" เธอถามเขา

มันทำให้ข้างในของฉันปั่นป่วนไปหมด สายตาของคิลเลียนละจากหญิงสาวคนนั้นมาสบตาฉัน

นั่นเป็นสิ่งที่ฉันควรจะถามมากกว่า คิลเลียนโอบแขนรอบเอวของเธอ

"ก็แค่ปัญหาเล็กน้อยที่ข้าเจอที่ฝูงหมอกเงิน"

ปัญหาเล็กน้อย? นั่นคือสิ่งที่เขาคิดกับฉันงั้นหรือ? ปัญหา?

"อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน ฉันตัดสินเธอเร็วเกินไป เธอไม่ได้สงบและอ่อนโยนเลยสักนิด มีบางอย่างในตัวเธอที่หลอกลวง

"ฉันคือชีล่า คาลลาโซ คู่แท้ของเขา แล้วคุณเป็นใคร?" ฉันถาม ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

"ระวังคำพูดของเจ้าด้วยในปราสาทของข้า เธียคือผู้ที่เหนือกว่าเจ้าและเป็นคู่ที่ข้าเลือก เธอสมควรได้รับความเคารพ"

คำพูดของเขาทำร้ายฉัน ถ้าเขามีคนอื่นอยู่แล้ว ทำไมเขายังรับฉันมา? คำพูดของเขาดูเหมือนจะทำให้เธียพอใจ เธอเอนกายเข้าสู่อ้อมแขนของเขา ประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากเขา ต่อหน้าต่อตาฉัน คู่แท้ตัวจริงของเขา

ฉันทนการดูถูกนี้ไม่ได้ "พูดง่ายๆ ก็คือ ท่านกำลังบอกว่า 'นังนี่' เป็นนางบำเรอของท่านงั้นสิ...?" ฉันพูดด้วยความรังเกียจ คำพูดของฉันไม่เข้าหูเธีย และเธอก็เริ่มร้องไห้

เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ สายตาของคิลเลียนก็จับจ้องมาที่ฉัน ดวงตาสีอำพันสุกใสของเขากลับมืดลงด้วยความโกรธและความเกลียดชัง ฉันรู้สึกหัวใจชาวาบด้วยความกลัว

"ข้าเตือนเจ้าชัดเจนแล้วให้ระวังคำพูดในปราสาทของข้า! เธียเหนือกว่าเจ้า ดังนั้นเธอต้องได้รับความเคารพในปราสาทของข้า ในเมื่อเจ้าพิสูจน์แล้วว่าดื้อด้านนัก เจ้าจะต้องถูกลงโทษสำหรับการกระทำของเจ้า!"

ฉันสับสน ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังพูดอะไร

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว เหล่านักรบของฝูงก็เข้ามาล้อมรอบ "พาตัวนางไปที่คุกใต้ดิน!"

แววตาอาฆาตของเขาทำให้หัวใจฉันแทบหยุดเต้น ฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น