ค่ำคืนแห่งความลับ

มายานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พยายามจัดการกับงานที่หัวหน้าโยนลงมาบนโต๊ะเมื่อเช้านี้ ฉันคอยบอกตัวเองว่าแค่อดทนอีกปีเดียวก็จะเลิกทำที่นี่ได้แล้ว ฉันต้องการเงินสำหรับเรียนออนไลน์ ฉันผ่านมาได้สองปีแล้ว อีกปีเดียวก็น่าจะไหว

ฉันกำลังป้อนข้อมูลจากเอกสารเข้าไฟล์ในคอมพิวเตอร์ บางครั้งฉันสาบานว่าหัวหน้าจงใจยุ่งกับไฟล์พวกนี้แค่เพื่อทำให้ฉันหัวเสีย

"มายา มาที่ห้องฉันหน่อย" เมเรดิธสั่ง

ฉันต้องห้ามตัวเองไม่ให้กลอกตา ฉันเข้าใจว่าเธอเป็นหัวหน้า แต่ไม่จำเป็นต้องหยาบคายและใจร้ายขนาดนั้น ไม่แปลกที่เธอเปลี่ยนพนักงานเร็วขนาดนี้ ตั้งแต่ฉันทำงานที่นี่ ฉันเห็นคนลาออกหรือถูกไล่ออกด้วยเรื่องไร้สาระประมาณสิบคน ฉันเองก็คิดจะลาออกมากกว่าครั้งเดียว! พูดให้ชัดเจนคือฉันคิดเรื่องนี้อย่างน้อยวันละครั้ง บางครั้งก็มากกว่านั้น

"ค่ะ เมเรดิธ" ฉันตอบอย่างอ่อนหวาน

ฉันหวังว่าฉันจะมีความกล้าพอที่จะต่อกรกับเธอ แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันมีปัญหากับความขัดแย้งทุกรูปแบบเพราะฉันเติบโตมาในครอบครัวที่ทอดทิ้งและทารุณ

ฉันพักหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเดินไปที่ห้องเธอ เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะ เคาะนิ้วบนโต๊ะอย่างไม่อดทน ทำเหมือนฉันใช้เวลานานกว่าจะมา ทั้งที่ฉันมาทันทีที่เธอเรียก

"เมเรดิธต้องการอะไรคะ" ฉันถามเบาๆ

เธอไม่พูดอะไรในตอนแรก แต่กลับมองสำรวจฉัน เหมือนกำลังศึกษาฉันอยู่ มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด

"ใช่ เธอเหมาะสมแล้ว" เธอพูด

"เหมาะกับอะไรคะ" ฉันถามอย่างงุนงง

"เธอจะไปงานการกุศลมาสเคอเรดบอลในสุดสัปดาห์นี้แทนลูกสาวฉัน มันสำคัญที่คนต้องเชื่อว่าเธออยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ในเมือง เธอสูงเท่ากันและมีสีผมเหมือนกัน เธอจะใส่หน้ากาก ไม่มีใครรู้หรอกว่าไม่ใช่เธอ"

"ไม่อยู่ในเมือง" เป็นรหัสของการเข้ารีแฮบ ลูกสาวเธอมีปัญหาติดสารเสพติด เธอเข้าออกรีแฮบอย่างน้อยปีละสามครั้ง

"คุ-คุณอยากให้ฉันไปงานบอลเหรอคะ" ฉันพูดติดอ่าง

ฉันไม่เก่งกับงานสังคม ฉันเป็นคนชอบอยู่คนเดียว

"ใช่" เธอตอบอย่างรำคาญ

"คุณหาคนอื่นไม่ได้เหรอคะ ฉันไม่ค่อยถนัดงานสังคมเท่าไหร่"

"ฉันไม่ได้ให้ทางเลือกเธอนะมายา ถ้าไม่ไป ก็ไม่ต้องมาทำงานวันจันทร์ ง่ายแค่นั้น" เธอพูดเสียงห้วน

ฉันไม่มีปัญญาโดนไล่ออก ฉันถอนหายใจ "ตกลงค่ะ"

"ดี วันนี้เธอจะต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาหลังเลิกงาน เพราะจะมีคนมาเอาชุดและหน้ากากให้เธอลอง อย่าทำให้ฉันอับอายล่ะ ห้ามถอดหน้ากาก และไม่ต้องกังวลว่าใครจะจำเธอได้ เพราะชื่อลูกสาวฉันจะปรากฏแค่บนบัตรเชิญและที่นั่งเท่านั้น ฉันจัดให้เธอนั่งกับคนที่ไม่เคยเจอลูกสาวฉัน คนที่ไม่ชอบคุยเล่น พูดเมื่อมีคนทักเท่านั้น ไม่ต้องพูดอะไรมาก" เธอพูดอย่างหนักแน่น

"ฉันต้องอยู่ตลอดคืนเลยไหมคะ"

"ใช่ และเธอจะต้องบริจาคในนามลูกสาวฉันด้วย ฉันจะเขียนเช็คให้เธอเอาไป"

"ค่ะ"

"ออกไปได้แล้ว เธอมีงานเยอะนะ"

เธอโบกมือไล่ ฉันยิ้มและพยักหน้า แล้วรีบออกจากห้องเธอ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะบังคับให้ฉันทำแบบนี้! ความวิตกกังวลของฉันจะพุ่งสูงลิบ แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือก เพราะถ้าฉันโดนไล่ออก ฉันก็จะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า ค่าบิล ค่าอาหาร และค่าเรียน ฉันต้องหาทางผ่านมันไปให้ได้ แต่มันคงจะไม่ง่ายเพราะฉันไม่ค่อยดื่มแอลกอฮอล์ พ่อแม่ฉันทำให้ฉันเบื่อเหล้าไปตลอดชีวิต ฉันคงต้องยกเว้นในงานนี้ เพราะมันเป็นทางเดียวที่จะช่วยให้ประสาทฉันสงบลงได้

ฉันกำลังตื่นตระหนกว่าถ้ามีคนรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่ฉันแกล้งเป็น นี่เป็นงานใหญ่ มีคนรวยและคนดังเข้าร่วม จัดโดยครอบครัวที่เป็นเจ้าของบริษัทนี้และอีกหลายบริษัท ฉันห้ามพลาดหรือทำให้ตัวเองอับอาย ฉันไม่รู้ว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้ไหม เมเรดิธจะรู้จริงๆ เหรอถ้าฉันกลับก่อน แต่อีกมุมหนึ่ง ฉันอยากเสี่ยงไหม

ฉันครางด้วยความหงุดหงิดขณะนั่งลงที่โต๊ะ สมองฉันจะวุ่นวายไปทั้งวันแน่ ทำไมเธอถึงไม่หาคนอื่น หรือไปแทนลูกสาวเธอเองล่ะ ทำไมต้องตกเป็นภาระของฉัน ฉันตั้งตารอวันหยุดสุดสัปดาห์ที่จะได้อยู่เงียบๆ คนเดียว แต่ตอนนี้ฉันทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว มันแย่มาก!

สิบทุ่มแล้ว และฉันเพิ่งจะกลับถึงบ้าน! ฉันควรจะกลับมาตั้งแต่สี่ชั่วโมงที่แล้ว แต่ไม่! เมเรดิธอยู่ด้วยขณะที่ฉันลองชุด รองเท้า และหน้ากาก ฉันคงลองไปประมาณหกชุด ไม่มีอันไหนที่เธอชอบเลย เธอใช้เวลาส่วนใหญ่วิจารณ์ฉัน โชคดีที่ชุดสุดท้ายที่ฉันลอง เธอชอบ

ชุดเป็นสีเงินสวยงาม ความยาวกลาง มีสายเดี่ยว พร้อมรองเท้าและหน้ากากที่เข้าชุดกัน เป็นของที่ฉันไม่มีทางมีปัญญาซื้อได้ เมเรดิธจะส่งคนสามคนมาที่บ้านฉันในวันเสาร์เพื่อจัดการผมและแต่งหน้าให้ฉัน และคนที่ทำต้องส่งรูปให้เธออนุมัติด้วย พวกเขาจะมาตอนเที่ยง! งานเริ่มตอนสองทุ่ม ฉันยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อต้องมีคนแปลกหน้าในบ้าน

เธอไม่ยอมให้ฉันเอาของพวกนั้นกลับบ้านด้วยซ้ำ เธอจะเก็บไว้จนถึงคืนวันศุกร์ แล้วฉันค่อยเอากลับบ้าน ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟา เอาหมอนกดที่หน้าและกรีดร้องใส่มัน ฉันเครียดสุดๆ สิ่งเดียวที่อยากทำคือเข้านอน แต่ฉันต้องกินข้าวและอาบน้ำก่อน ฉันต้องไปออฟฟิศพรุ่งนี้ตอนแปดโมง

ฉันถอนหายใจ ลุกขึ้นจากโซฟาและเดินไปอาบน้ำ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องไร้สาระนี้ ฉันเปิดน้ำอุ่นและก้าวเข้าไป แล้วทรุดตัวลงบนพื้น ฉันพิงหลังกับกำแพงและปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านตัว ฉันคิดว่าจะอยู่ในนี้สักพักและกินแค่ซีเรียลสักชาม พอไปก่อนจนถึงพรุ่งนี้

ฉันหลับตาและปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ ฉันเกลียดตัวเองที่ทำแบบนี้ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ฉันจะผ่านมันไปได้ ฉันเคยผ่านอะไรที่แย่กว่านี้มาแล้วในชีวิต แต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ฉันคิดได้คือ ชีวิตบัดซบ!