บอสลับ อดีตรัก

ยามดึกสงัด ณ คฤหาสน์หลังงาม

ริมฝีปากของชายหนุ่มประทับลงอย่างร้อนแรงและเร่งเร้า หญิงสาวถูกกดแนบลงบนโซฟา จำต้องรับสัมผัสนั้นโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง

ผ้าเช็ดตัวถูกกระชากหลุดออก เรือนร่างงดงามเปลือยเปล่าปรากฏอยู่ตรงหน้าเนี่ยเหยียนเซิน ทำให้เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความปรารถนา "เหยียนซี... ขอนะ?"

เหยียนซีเม้มริมฝีปาก ไม่อยากตอบคำถามโง่ๆ แบบนี้ เธอจึงดึงศีรษะของเขาให้ซบลงกับอกของเธอแทนคำตอบ

ริมฝีปากของเนี่ยเหยียนเซินไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงระหว่างขาของเธอ

ความแข็งขืนอุ่นร้อนแนบชิดกับความชุ่มชื้นของเธอ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

หลังจากเห็นเบอร์โทรศัพท์ เนี่ยเหยียนเซินก็หยุดการกระทำลงทันที

เหยียนซีบิดเอวอย่างไม่พอใจ ไม่ว่าใครก็ตามที่ถูกขัดจังหวะในเวลาแบบนี้ก็คงอารมณ์ไม่ดี เธอลูบไล้แก่นกายใหญ่โตน่ากลัวของเนี่ยเหยียนเซิน แล้วเอ่ยถามขึ้นลอยๆ “คุณเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็ผละออกจากร่างกายของเธอแล้วเหลือบมอง “อย่าส่งเสียง”

จากนั้นเขาก็กดรับสายแล้วเดินออกไป “ผมเอง มีอะไรเหรอ?”

เหยียนซีชะงักงัน ในอากาศมีความเย็นเยียบแผ่ซ่าน

เนี่ยเหยียนเซินรับโทรศัพท์ของใครกัน?

น้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนั้น ไม่เหมือนคุยเรื่องงานเลย

เธอไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากคืนนั้น เนี่ยเหยียนเซินก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ทั้งที่หลังแต่งงานกับเธอ เขาก็ดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง

เธอไม่กินผักชี เขาก็จะคอยเขี่ยออกให้เป็นพิเศษ เวลาเธอไม่สบายเป็นไข้ เขาก็จะซื้อยามาให้ ชงให้เธอดื่ม และดูแลเธอทั้งคืน

เป็นผู้ชายที่สุขุม มีเหตุผล และรักครอบครัว ดีเลิศจนหาที่ติไม่ได้

แต่หลังจากรับโทรศัพท์สายนั้น เนี่ยเหยียนเซินก็เริ่มรักษาระยะห่างกับเธอ

ถ้าไม่กลับบ้านได้ก็จะไม่กลับ ต่อให้กลับมานอนบ้านก็นอนห้องพักแขก

เขาเย็นชาและห่างเหิน แค่เธอแตะต้องตัวเขานิดหน่อย เขาก็ขมวดคิ้ว ราวกับว่าความบริสุทธิ์ของเขาถูกทำให้มัวหมอง

เรื่องที่ใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดนั้นก็ทำมาหมดแล้ว ตอนนี้เขากำลังเล่นละครอะไรอยู่?

ในที่สุดเหยียนซีก็ทนความเย็นชาของเขาไม่ไหว จึงเผชิญหน้าถามเขาตรงๆ

เนี่ยเหยียนเซินไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว พูดเพียงว่า “ขอโทษนะ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ใช่เขา”

เหยียนซีถึงได้รู้ว่า ที่เนี่ยเหยียนเซินแต่งงานกับเธอ ก็เพราะเธอหน้าตาคล้ายกับรักแรกที่เปรียบดั่งแสงจันทร์นวลผ่องของเขาอยู่สามส่วน

“คุณจะหย่าเหรอคะ?”

สามีภรรยานั่งเผชิญหน้ากัน หลังจากเหยียนซีพูดประโยคนี้จบ เธอก็มองสามีของตัวเองอย่างเงียบงัน

เนี่ยเหยียนเซินยื่นข้อตกลงหย่าที่ทนายความร่างไว้ให้ เสียงของเขาเย็นชา “เธอลองดู ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็รีบเซ็นชื่อไปจดทะเบียนหย่า”

เขายังคงเป็นคนตรงไปตรงมาแบบนี้เสมอ

ตอนที่อยากจะจดทะเบียนสมรสกับเธอก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้จะหย่าก็เป็นแบบนี้อีก

เหยียนซียิ้ม เสียงของเธอฟังดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “กะทันหันจังเลยนะคะ?”

เนี่ยเหยียนเซิน “อืม” ไปหนึ่งที อาจจะรู้สึกว่ายังสื่อความหมายได้ไม่ชัดเจนพอ จึงเสริมขึ้นว่า “เจียย่วนกลับมาแล้ว”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหยียนซีหายไปจนหมดสิ้น สายตาจับจ้องไปที่ข้อตกลงหย่า

สวี่เจียย่วน ก็คือรักแรกที่เปรียบดั่งแสงจันทร์นวลผ่องของเนี่ยเหยียนเซิน

เธอโยนข้อตกลงหย่าลงบนโต๊ะ

เนี่ยเหยียนเซินรู้ดีว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายๆ เขาถอนหายใจลึก "เลิกกันดีๆ เถอะนะ"

ยังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงเหยียนซีตอบกลับมาอย่างเด็ดขาดว่า “เค”

เนี่ยเหยียนเซินชะงัก

เขาเห็นภรรยาที่นั่งอยู่ตรงข้ามยกยิ้มมุมปาก “แต่ว่าเรื่องค่าชดเชยการหย่า เราคงต้องคุยกันอีกที”

เธอตอบตกลงง่ายดายเหลือเกิน ราวกับว่าไม่เคยสนใจเขาเลยสักนิด

เมื่อตระหนักถึงข้อนี้ ในใจของเนี่ยเหยียนเซินก็เกิดความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

เขาพูดอย่างใจกว้าง “ได้สิ”

เหยียนซีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตามกฎหมาย ทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างเป็นสามีภรรยาถือเป็นสินสมรส เราอยู่ด้วยกันมาสองปี ฉันขอแค่ครึ่งหนึ่งของสิ่งที่คุณได้มา ส่วนของฉันเองก็ยินดีแบ่งให้คุณครึ่งหนึ่งเช่นกัน"

เนี่ยเหยียนเซินหัวเราะอย่างโมโห นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะ

น้ำเสียงเย็นเยียบลงเรื่อยๆ “เธอรู้ไหมว่านี่เป็นทรัพย์สินมหาศาลขนาดไหน? ต่อให้ผมแบ่งให้เธอ เธอจะรักษามันไว้ได้เหรอ?”

สายตาที่เขามองเหยียนซี ราวกับกำลังมองคนหน้าเลือดที่เห็นแก่ได้

เหยียนซีควงปากกาในมือพลางจ้องมองเนี่ยเหยียนเซินด้วยสายตาแหลมคม

เนี่ยเหยียนเซินถูกจ้องจนต้องเบือนหน้าหนีอย่างอับอาย เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับเธอมาตลอดครึ่งปีนี้ ความรู้สึกผิดก็ผุดขึ้นในใจ

เขาลดน้ำเสียงลง “เราค่อยๆ คุยกันก็ได้ เธอไม่จำเป็นต้องตั้งเงื่อนไขที่ฉันไม่มีทางยอมรับได้”

“คุณคิดว่าฉันขอมากไปเหรอคะ?” เหยียนซีถามกลับ

เนี่ยเหยียนเซินไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายในแววตาก็บอกได้ชัดเจน

มากไปหรือไม่ ในใจเธอไม่มีสำนึกเลยหรือไง?

เหยียนซีไม่สนใจ เธอรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รินให้คนที่นั่งตรงข้ามด้วย

เนี่ยเหยียนเซินเข้าใจผิดคิดว่าเธอเริ่มใจอ่อน เขาจึงรับถ้วยชามาจิบ

ก็ได้ยินเสียงของเหยียนซีดังขึ้น “ถ้าคุณคิดว่าตัวเองตัดสินใจไม่ได้ ฉันไปคุยกับพวกเขาที่บ้านใหญ่ของตระกูลก็ได้ค่ะ”

พวกเขา ที่ว่าย่อมหมายถึงผู้ใหญ่ของเนี่ยเหยียนเซิน

เนี่ยเหยียนเซินสำลักชาเข้าไปหลายอึก เขากระแทกถ้วยลงบนโต๊ะเสียงดัง ทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ใบหน้าบึ้งตึงราวกับฟ้าจะถล่ม "นี่เธอกำลังขู่ผมงั้นเหรอ?"

เหยียนซีไม่กลัวเลยสักนิด “ไม่กล้าหรอกค่ะ”

แต่ท่าทางนั้นบ่งบอกชัดเจนว่ากล้ามาก

เหยียนซีเช็ดน้ำชาที่กระเด็นมาโดนตัว “ฉันก็แค่เอาในส่วนที่ฉันควรจะได้ ถ้าคุณจ่ายไม่ไหว แบ่งให้ฉันสี่ส่วนก็ได้”

เนี่ยเหยียนเซินรู้สึกเหมือนเพิ่งได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้ ความว่าง่ายเชื่อฟังที่ผ่านมาคงเป็นแค่การแสดง พอเรื่องเงินทองเข้ามาเกี่ยวข้อง หน้ากากก็หลุดออกหมดสิ้น

แต่เขาก็ไม่อยากให้คนที่บ้านรู้ความจริงจริงๆ

พวกเขาชอบเหยียนซีมากแค่ไหน เนี่ยเหยียนเซินรู้ดีที่สุด

เป็นเวลานาน เขาจึงเอ่ยขึ้น “ตกลง”

ร่างกายที่เกร็งตัวของเหยียนซีผ่อนคลายลงทันทีที่ได้ยินคำนี้

เธอไม่พูดอะไรอีก เซ็นชื่อลงในข้อตกลงหย่าทันที

เนี่ยเหยียนเซินเตือนเหยียนซีด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันตกลงตามที่เธอบอก แต่ทางที่ดีเธออย่าได้สร้างเรื่องอะไรขึ้นมาอีก”

เหยียนซีนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถามอย่างจริงจัง “คุณกำลังขู่ฉันอยู่เหรอคะ?”

เนี่ยเหยียนเซินไม่เคยเห็นเหยียนซีเป็นแบบนี้ ตลอดเวลาที่แต่งงานกันมา เธอเชื่อฟังและว่าง่ายเสมอ ไม่เคยต่อต้านเขาเหมือนตอนนี้

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สิ่งที่เธอต้องการผมให้ได้หมด สามวันหลังจากนี้เราจะไปหย่ากัน”

ความอดทนของเนี่ยเหยียนเซินใกล้จะหมดลงแล้ว

แต่เหยียนซีกลับไม่เกรงกลัว “ฉันมีข้อเรียกร้องสุดท้าย”

ไม่รอให้เนี่ยเหยียนเซินปฏิเสธ เธอก็พูดต่อ “พรุ่งนี้ฉันจะไปเดินซื้อของ คุณต้องไปเป็นเพื่อนฉัน ถือซะว่าเป็นของขวัญการหย่าที่คุณให้ฉัน”

“รอให้ฉันซื้อของจนพอใจแล้ว เราค่อยกลับไปที่บ้านใหญ่ของตระกูล เรื่องหย่าก็ต้องอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟัง พอถึงตอนนั้นถ้าเขาถามถึงสาเหตุการหย่า ฉันจะบอกเองว่าฉันไม่ได้รักคุณแล้ว”

เธอรับผิดชอบเรื่องการหย่าไว้ที่ตัวเอง

เนี่ยเหยียนเซินนิ่งเงียบไปหลายวินาที แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ พรุ่งนี้เจอกัน”

เมื่อคุยกันเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

เดิมทีคิดว่าเรื่องหย่าคงจะยืดเยื้อไปอีกนาน ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจว่าเหยียนซีอยากจะรีบหย่าใจจะขาด เพื่อจะได้แบ่งสมบัติของเขา

ถ้าเหยียนซีรู้ว่าเนี่ยเหยียนเซินคิดแบบนี้ คงได้แต่หัวเราะเยาะ ใครกันจะไปสนใจเงินแค่นั้นของเขา?

เหยียนซีเรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะออกจากประตู “เวลานี้คุณจะไปหาใคร รักแรกของคุณคนนั้นเหรอ?”

เนี่ยเหยียนเซินเลิกคิ้ว “ไม่เกี่ยวกับเธอ”

เหยียนซีกอดอก แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอไม่ชอบการถูกหักหลัง ไม่ว่าเนี่ยเหยียนเซินจะชอบสวี่เจียย่วนมากแค่ไหน แต่ก่อนที่จะหย่ากันอย่างเป็นทางการ เธอไม่อนุญาตให้เขาไปนอนกับสวี่เจียย่วน

สีหน้าของเนี่ยเหยียนเซินเคร่งขรึมลง เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเหยียนซี

เหยียนซีไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศกดดันรอบตัวเขาแม้แต่น้อย เธอยิ้มยั่ว "รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอคะ? อดทนมาตั้งสองปีแล้ว อีกแค่สองวันก็รอไม่ไหวแล้วเหรอ?"

เนี่ยเหยียนเซินไม่ได้โกรธ เขาแสดงความเข้าใจต่อความขุ่นเคืองของเหยียนซี

เหยียนซีถึงกับพูดไม่ออก

หลังจากเนี่ยเหยียนเซินพูดว่า “พักผ่อนเร็วหน่อยนะ” เขาก็จากไป

เมื่อประตูปิดลง เอกสารข้อตกลงหย่านอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ เหยียนซียืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ราวกับเวลาหยุดเดิน