มาเฟียเมียไม่รัก

“นั่นน่ะเหรอเด็กฝากของพ่อฉัน?” 

“ครับบอส คุณท่านสั่งว่าให้ดูแลเป็นอย่างดีที่สุด”

“เมียน้อยหรือลูกเมียน้อยละ?”

“ไม่ใช่ทั้งสองครับ ผมไปสืบมาแล้วไม่มีอะไรที่น่ากังวล ดูเหมือนคุณท่านอยากจะให้ลองทำงานเพื่อเพิ่มประสบการณ์มากกว่า รู้สึกว่าตอนนี้น่าจะอายุสิบเก้าปีแล้ว เห็นว่าเคยทำงานเล็กๆน้อยๆมาบ้างครับ” 

“เด็กขนาดนี้ทำไมไม่เรียนต่อ?”

“จบแล้วครับ เรียนจบปริญญาตอนอายุสิบแปดปี”

“งั้นเหรอ?” 

อามินมองเด็กผู้หญิงผมทองอร่ามที่กำลังพูดคุยกับคนสนิทของพ่อผ่านหน้าต่างกระจกที่ห้องทำงานด้วยความสนใจมากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เรื่องนี้พ่อบอกมาเมื่อเดือนก่อนให้ช่วยดูแลเด็กที่กำลังจะส่งตัวมาอยู่ที่นี่สักระยะ แล้วเดี๋ยวจะเรียกตัวกลับไปเมื่อถึงเวลาที่สมควร ในทีแรกเขาคิดว่าอาจจะเป็นเมียน้อย เมียเก็บ หรือไม่ก็บรรดาเด็กเลี้ยงทั้งหลาย แต่ก็ต้องคิดใหม่เพราะพ่อดูจะสนใจนักฆ่าสาวสวยคนใหม่มากกว่าจะหาเด็กเลี้ยงเพิ่ม เขาเลยคิดว่าอาจจะเป็นลูกอีกคนที่เก็บซ่อนเป็นความลับเลยให้ลูกน้องไปสืบมาเพิ่ม 

พ่อประสบอุบัติเหตุหลังเขาเกิด

นั่นทำให้เป็นหมัน

เขาหยิบประวัติคร่าวๆที่ควรรู้ที่พ่อส่งมาให้แต่ก็ไม่มีอะไรพอจะบอกเลยว่าเป็นใครกันแน่ จะบอกว่ากำลังปั้นเด็กใหม่ก็ไม่น่าใช่เท่าไรเพราะว่าพ่อไม่ชอบทำงานกับผู้หญิง พ่อไม่ค่อยชอบความจุกจิกเล็กๆน้อยๆหรือความงี่เง่า พ่อเป็นคนขี้รำคาญมาก ลูกน้องคนสนิทของพ่อมีแต่ผู้ชายและเท่าที่รู้คือยังไม่มีใครแต่งงานใหม่ พ่อของเขาก็ยังไม่แต่งงานใหม่หลังจากเลิกกับแม่ 

แต่ในจังหวะนั้นเธอกลับเงยหน้ามอง 

นัยน์ตาสีฟ้าก็สะกดเขา 

เพียงไม่กี่วินาทีเธอก็หันไปมองทางอื่นโดยที่ไม่รู้เลยว่าเผลอสบตากับเขาด้วยความบังเอิญ อีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะมีการกินข้าวด้วยกันเพื่อทำความรู้จัก แล้วคืนนี้เธอจะกลับไปพักที่คอนโดที่ไม่ได้ห่างไกลจากที่นี่มาก แต่ว่าอันที่จริงถ้าจะค้างที่นี่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย จะค้างแค่หนึ่งคืน สองคืน หรือจนกว่าจะกลับไปก็ยังได้ เขาไม่ติดถ้าบ้านจะมีผู้หญิงมาอยู่ด้วยสักคน

อันที่จริงห้องติดกับเขาก็ยังว่างนะ 

อันที่จริงห้องนอนเขาก็กว้างนะ 

อันที่จริงเตียงนอนสองคนได้นะ

คิดบ้าอะไรเนี่ย! 

“มองขนาดนี้ไม่ออกไปคุยด้วยละครับ?” 

“ยุ่งน่า!” 

“โธ่บอส!” 

“อย่าชงได้ไหม? นั่นคนของพ่อฉันไม่อยากจะยุ่งเดี๋ยวจะมีปัญหา อีกอย่างเด็กแค่นี้ไม่ใช่สเป็คฉันเลยด้วยซ้ำ” 

“จริงเหรอครับ?”

“ก็เออดิวะ! กูอายุสามสิบกว่าแล้วจะให้ทำตัวเป็นเฒ่าหัวงูรึไง!” 

“แค่นี้ต้องโกรธด้วย” 

อามินหันมาก้มหน้าสนใจประวัติตรงหน้าด้วยความแนบเนียนว่าลูกน้องจะจับไม่ได้ เขากดดูรูปภาพชัดๆที่มีแค่สี่รูปเท่านั้นเอง ผมสีทองตาสีฟ้าแถมปากยังอวบอิ่มเป็นสีแดงก่ำได้อย่างน่ารักเชียว ใบหน้าขาวมีกระจางๆประปรายตามประสาคนผิวขาวจัด ที่ใต้ตาขวามีไฝเม็ดเล็ก ปลายจมูกมีจุดขี้แมลงวันเล็กๆน่าเอ็นดูจัง ดูจากรูปร่างแล้วเธอน่าจะสูงประมาณหน้าอกของเขา ตัวค่อนข้างเล็กมากพอสมควร แล้วสัดส่วนอื่นๆก็ยังไม่ได้เห็นชัดเพราะเสื้อผ้าที่ใส่ในวันนี้ค่อนข้างลุ่มล่ามมาก แต่เดาดูแล้วน่าจะเป็นคนซ่อนรูปมากพอสมควรเลย 

ความจริงเราชื่อของเราก็เข้ากันอยู่นะ 

ไกอา และ อามิน 

ชาเน่แอบมองเจ้านายที่กำลังนั่งอมยิ้มคนเดียวแล้วด้วยความสงสัยเล็กน้อย บอสยังไม่ได้ออกไปทำความรู้จักกับน้องไกอาเลย การเดินทางไปรับจากสนามบินก็เป็นลูกน้องที่จัดการแทนหมด บอสรู้กำหนดการณ์ทุกอย่างเพียงแต่ว่าไม่ได้สนใจและไปตีกอล์ฟกับเพื่อนแทน 

เขาโทรคุยกับพี่เอสถึงรู้ว่าจะแวะมาหาในตอนบ่ายกว่าๆและจะกินอาหารเย็นด้วย ทุกอย่างเป็นคำสั่งของคุณท่านเหมือนรู้ว่าบอสจะต่อต้านและเพิกเฉยในเรื่องนี้แน่นอนแล้วมันก็เป็นเรื่องจริงด้วย บ้านพักหลังนี้ไม่มีผู้หญิงอยู่เลย คนรับใช้ทุกคนเป็นผู้ชายทั้งหมดเพื่อความสะดวกหลายอย่าง อีกอย่างถัดจากบ้านหลังนี้ไปไม่ไกลก็เป็นบ้านพักของบอดี้การ์ดที่จะออกกำลังกาย ฝึกปรือฝีมือ ซ้อมต่างๆ ประชุมงานและลงโทษ 

การไม่มีผู้หญิงอยู่ที่นี่นับว่าดีแล้ว