รักคุณในชื่อของเธอ

ผู้หญิงทุกคนตั้งตารอที่จะแต่งงานกับชายที่เธอรัก

ผมก็เช่นกัน

ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่แอบชอบมาสิบสองปีในนามน้องสาวของฉัน แคโรไลน์ อาร์เชอร์...

แม้ว่า Caroline กับฉันจะดูเหมือนกันบนพื้นผิว แต่ฉันถูกส่งไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเนื่องจากความประมาทในโรงพยาบาลทันทีที่ฉันเกิด

เมื่อสามปีที่แล้วฉันกลับมาที่ Archer Family

ฉันเป็นผู้หญิงป่า ไม่เหมาะกับตระกูลนักธนูผู้ยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันยังเป็นเด็กโดยไม่มีพ่อแม่อยู่เคียงข้าง ฉันจึงสุขุมมาก โดยหวังว่าฉันจะสามารถอยู่ร่วมกับคนอื่นๆ ในครอบครัวนี้ รวมทั้งได้รับความโปรดปรานจากพ่อแม่ด้วย

ดังนั้น เมื่อทั้งพ่อและแม่ของฉันและแคโรไลน์ขอร้องให้ฉันแต่งงานกับแพทริก โคเวลล์ ในนามของแคโรไลน์เมื่อวันก่อน ฉันก็ยินยอมทันทีโดยไม่ไตร่ตรอง

ด้านหนึ่งเป็นเพราะฉันรักแพทริค โคเวลล์ ในทางกลับกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าครอบครัวต้องการฉัน และฉันไม่อยากให้พวกเขาผิดหวัง

ตอนนี้เป็นเวลา 12.00 น. แพทริครีบจากไปหลังจากพิธีแต่งงานโดยไม่ได้ให้คำอธิบายใดๆ กับฉันด้วยซ้ำ

เมื่อมองดูแหวนเพชรที่อยู่ในมือ ฉันรู้สึกขมขื่นอย่างลึกลับในความลับ

มีเสียงเครื่องยนต์ของรถถูกดับจากชั้นล่าง แสดงว่าแพทริกกลับมาแล้ว ฉันเดินไปที่หน้ากระจก สระผมอย่างเร่งรีบ และเดินออกจากห้องนอนอย่างประหม่า

จากนั้นฉันก็ลงไปข้างล่าง

ฉันหยิบรองเท้าแตะจากตู้รองเท้าออกมารอเขาที่ประตู

เมื่อเห็นแพทริคเข้ามา ฉันก็ยิ้มอย่างมีความสุขอย่างที่ภรรยาควรทำ วางรองเท้าแตะไว้ข้างเท้าเขา แล้วพูดว่า "ที่รัก คุณกลับมาแล้ว..."

ก่อนที่ฉันจะพูดจบ ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์ในอากาศ ซึ่งผสมกับน้ำหอมที่แรง...

ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บแปลบที่จมูก

ว่าคืนนี้เขาไปไหน...

คำตอบไม่สามารถชัดเจนมากขึ้น

ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้ดีว่างานของฉันคืออะไร ซึ่งก็คือฉันแต่งงานในนามของพี่สาว และความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแพทริคมีส่วนเกี่ยวข้องกับความร่วมมือระหว่างตระกูลอาร์เชอร์และตระกูลโคเวล”

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉันยังพยายามยิ้มทั้งๆ ที่ใจผิดหวัง

โดยไม่สนใจความเฉยเมยของแพทริก ฉันตามเขาขึ้นไปชั้นบนแล้วเรียก "ที่รัก"

เมื่อฉันเงยหน้าขึ้น ฉันเห็นว่าแพทริคถอดเสื้อของเขาแล้ว กล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขาดูเซ็กซี่เป็นพิเศษเมื่อตัดกับแสงที่คลุมเครือในห้องนอน

ฉันหน้าแดงทันทีและหันกลับมา ขณะที่ฉันกำลังจะขอโทษ ฉันรู้สึกว่ามีแขนที่แข็งแรงมาจากข้างหลังฉัน

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบโต้ ฉันก็ถูกยกขึ้นแล้ว พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ถูกโยนลงบนเตียง

แม้ว่าเตียงจะนุ่ม แต่ฉันที่ตกจากที่สูง รู้สึกว่าหลังของฉันปวดเล็กน้อย

ฉันเห็นแพทริคยืนอยู่ข้างเตียงและมองลงมาที่ฉันด้วยท่าทางที่เหยียดหยามด้วยใบหน้าที่เฉียบคมกับแสงจันทร์ แม้ว่าฉันจะไม่เห็นท่าทางของเขา แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความเฉยเมยที่ลึกซึ้งบนใบหน้าของเขา

วินาทีถัดมา จู่ๆ แพทริกก็ถามฉันว่า "คุณชื่ออะไร"

"ฉัน?" คำถามของเขาทำให้ฉันตกใจ ถึงอย่างนั้นฉันก็พูดว่า "แคโรไลน์ แคโรไลน์ อาร์เชอร์..."

ฉันไม่ใช่แคโรไลน์ อาร์เชอร์ แต่ชื่อของฉันคือชาร์ล็อตต์อาร์เชอร์

แต่ฉันไม่สามารถเปิดเผยชื่อจริงของฉันได้

ทันทีที่ฉันตอบ แพทริคก็กดลงมาที่ฉันโดยตรง จากนั้นเขาก็จับผมของฉันไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่งและบังคับให้ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขาขณะที่เขาถามทีละคำ "คุณคือแคโรไลน์ อาร์เชอร์ใช่ไหม"

ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นหน้าเขาชัดเจน ไม่มีความอบอุ่นในดวงตาที่ลึกซึ้งของเขาในขณะนี้

กลับกลายเป็นความเกลียดชังลงไปในกระดูกของเขาแทน!

เมื่อเขาเอ่ยชื่อแคโรไลน์ ความบ้าคลั่งที่อธิบายไม่ได้ก็เต็มไปทั่วดวงตาสีดำสนิทของเขา

มันเป็นช่วงกลางฤดูร้อน ถึงกระนั้น หน้าผากของฉันก็ถูกปกคลุมด้วยเหงื่อเย็นบางๆ และฉันก็ตื่นตระหนก

เมื่อเขาดึงผมของฉัน ฉันไม่สามารถหันหน้าได้และทำได้เพียงมองเขาแบบนี้ขณะที่ฉันพยายามพยักหน้า

ถึงกระนั้นฉันก็รู้สึกประหม่าอย่างท่วมท้นในที่ลับ

เมื่อแพทริกเห็นว่าฉันยอมรับ ดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ และเขากล่าวว่า "ตั้งแต่คุณอยู่ที่นี่วันนี้ คุณควรจะตระหนักไว้ ฉัน ฉันไม่เคยเป็นคนใจดีมาก่อน!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ฉันได้ยินเสียงที่บ่งบอกว่าชุดสีแดงของฉันถูกฉีกออก!

วินาทีถัดมา โดยไม่สนใจการต่อต้านของฉัน แพทริคก็เข้ามาในร่างกายของฉันโดยตรง...