รักซ้อนซ่อนพิศวาส

ตุ๊บ!

หมอนหนุนถูกโยนใส่คนที่ยังคงหลับอุตุอยู่บนเตียงโดยไม่สนใจรอบข้าง ภูษิตยืนกอดอกมองน้องชายที่ไม่รู้สึกอะไรพลางส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะเปลี่ยนแผนใหม่เป็นการขึ้นไปกระโดดบนเตียงนุ่ม หวังว่าเจ้าน้องชายตัวดีจะตื่น แต่มันก็ยังไม่ได้ผล เพราะภาคินยังคงหลับตาพริ้ม ราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันอันหอมหวาน

“คินตื่นได้แล้ว!”

แล้วภูษิตก็ใช้ฝ่าเท้ายันน้องชายร่วงหล่นจากเตียง มันได้ผล... ภาคินถึงกับตื่นเต็มตา เขาหันมองไปยังคนก่อเรื่อง พร้อมกับขว้างหมอนที่ตกมาพร้อมกันใส่

“เล่นเป็นเด็กๆ น่ะพี่ภู ผมง่วงจะตายอยู่แล้ว ยังปรับเวลาไม่ได้เลย ขอนอนต่อได้ไหม”

ภาคินออดอ้อนพี่ชาย แต่ภูษิตกลับส่ายหน้าจริงจัง พร้อมกับชี้ไปยังรูปถ่ายครอบครัวที่ติดอยู่บนฝาผนัง แล้วก็ชี้มาที่คอตัวเองพร้อมกับปาดเบาๆ

“ขืนแกยังไม่ลงไปทานข้าวพร้อมคุณพ่อคุณแม่รับรองฉันคอขาดแน่ ฉันปลุกแกมาครึ่งชั่วโมงแล้วรู้บ้างไหม แกควรจะลุกขึ้นอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว อะไรมันจะขี้เซาขนาดนี้ นี่แกกลับไทยมาเกือบจะอาทิตย์แล้วนะ แต่ฉันก็เห็นแกนอนอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอวะ”

เสียงหาวหวอดๆ ดังมาอย่างต่อเนื่อง แต่ภาคินก็ยอมทำตามที่พี่ชายออกคำสั่ง ลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมา เสยผมเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างว่าง่าย ทิ้งให้ภูษิตยืนส่ายหน้ายิ้มขำ เพราะไม่ว่าจะกี่ปี จะเรียนสูงแค่ไหน จะอายุมากเท่าไหร่ ภาคินก็ยังเป็นน้องชายที่น่ารักสำหรับเขาเสมอ แม้บางครั้งเขาจะขัดใจบ้าง เพราะเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ ที่พอเห็นภาคินแล้ว ต่อมอยากเป็นสะใภ้ตระกูลธีรธนาวัฒน์ก็จะทำงานทันที

เมื่ออาทิตย์ก่อนเขาไปรอรับภาคินที่สนามบิน พอเดินออกมาเท่านั้น บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ก็หันมองเป็นตาเดียวกัน ทั้งความสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตร ผิวขาว คิ้วเข้ม จมูกโด่งปากสีชมพูเข้ม เสียดายที่ไม่มีใครเห็นนัยน์ตาคมดุคู่นั้น เพราะเขาสวมแว่นตาดำ ภูษิตหลีกทางให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด ก่อนเขาจะเดินไปเคาะประตูห้องน้ำน้องชายอีกครั้ง

“เสร็จแล้วก็รีบลงไปล่ะ อย่าให้คุณพ่อกับคุณแม่รอนาน เอ้อ... ไม่ต้องแต่งตัวหล่อมากนักหรอก เดี๋ยวเด็กๆ ในบ้านจะไม่เป็นอันทำงานเสียก่อน แค่นี้ก็ยืนมองตาเยิ้มกันแล้ว”

ภูษิตเป็นคนตลก ใจเย็น และนิสัยดี เขาแซวแม่บ้านและเด็กๆ ในบ้านเป็นประจำ เพราะนิสัยเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน แม้จะหล่อไม่เท่าภาคิน แต่เขาก็มีเสน่ห์ในแบบของเขา

อีกสามสิบนาทีต่อมา ภาคินก็เดินลงมาถึงโต๊ะอาหาร ทุกคนในครอบครัวทั้งบิดา มารดาและพี่ชายมองเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เพราะความปราณีตในการแต่งตัวทุกอย่างต้องดูดี จนนางเพ็ญประภา.... มารดาถึงกับส่ายหน้า

“นั่งลงได้แล้วสุดหล่อของแม่ จะออกไปทานข้าวนอกบ้านกันหรือยังไง”

“นี่ชุดธรรมดาๆ ของผมแล้วนะครับ”

เขายักไหล่ให้พี่ชาย เลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างๆ มารดา แล้วอิงซบพร้อมกับกอดท่าน ชายหนุ่มมักจะทำแบบนี้กับท่านทุกครั้งที่เจอกัน คนเป็นพ่อกับพี่ชายถึงกับเหล่สายตามอง

“นี่ผมมีลูกชายคนนึงลูกสาวคนนึงหรือยังไง”

“คุณพี่ละก็... อย่าไปว่าลูกสิคะ ตาคินไม่ได้เป็นอย่างนั้นเสียหน่อย มีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังไม่ใช่หรอกหรือ”

“คุณแม่รู้ได้ยังไงครับ” ภาคินเหล่ตามองพี่ชาย ภูษิตทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตักอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หน้าตาเฉย

“พี่ภูให้คนไปคอยตามดูผมใช่ไหม” ภาคินเอ่ยถาม แต่ภูษิตไม่ตอบ

“เอาน่ะตาคิน พี่เขาก็เป็นห่วงหรอก ถึงได้ทำแบบนั้น”

นายอธิวัฒน์ตั้งใจจะช่วยบุตรชายคนโต แต่มันกลับเป็นการทำให้ภูษิตยอมรับในสิ่งที่คนเป็นน้องกำลังกล่าวหา คนพี่ถึงกับหน้ามุ่ยและหมดอารมณ์ ส่วนคนน้องนั้นยิ้มร่าที่บิดาเผยความจริง

“คุณพ่อนะคุณพ่อ!”

เสียงหัวเราะครื้นเครงดังตามมา และหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามประสาคนในครอบครัวที่กว่าจะรวมตัวกันได้ก็นานโข ภาคินขออนุญาตบิดามารดาไปเรียนต่อต่างประเทศ ตั้งแต่จบมัธยมศึกษาปีที่ 3 รวมๆ แล้วเขาอยู่ที่อเมริกานานถึง 17 ปีเต็ม นานกว่าอยู่เมืองไทยเสียอีก อันที่จริงชายหนุ่มตั้งใจว่าเมื่อเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ก็จะรีบกลับมาเมืองไทยเพื่อแต่งงานกับหญิงคนรัก แต่เส้นทางรักของเขาไม่ได้สวยหรู เมื่อวันหนึ่ง... ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดกลับเดินเข้ามาขอเลิก เพียงเพราะเขาไม่มีอนาคต เพราะเขาต้องตรากตรำทำงานพิเศษ ไม่ได้เป็นลูกชายมหาเศรษฐี คงผิดที่เขาติดดินและทำตัวไม่ไฮโซหรูหรา ไม่อวดอ้างว่าที่เมืองไทยครอบครัวเขาเป็นที่รู้จักในสังคมไฮโซ และร่ำรวยมากแค่ไหน แต่มันก็ดีเพราะมันทำให้เขาได้รู้จักนิสัย และสันดานของผู้หญิงใจร้ายคนนั้น ไม่ต้องปล่อยให้ตัวเองโง่งมอีกต่อไป

“แล้วนี่จะเข้าบริษัท ไปเปิดตัวทายาทวันไหนดีล่ะ” ภาคินชะงักช้อนที่กำลังตักอาหาร เมื่อบิดาถาม

“ผมอยากจะขอเวลาสัก 3 เดือนได้ไหมครับคุณพ่อ พี่ภู” ภาคินเอ่ยถามหน้าตาจริงจัง

“ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า”