ราชินีอัลฟ่าของเขา

คำเตือน!! บทนี้อาจมีเนื้อหาที่อาจกระทบจิตใจผู้อ่านบางท่าน หากรับไม่ได้ สามารถข้ามไปบทแรกได้เลย!

โลกของคุณเคยหยุดหมุนกะทันหันไหม? คุณเคยรู้สึกไหมว่าทุกสิ่งที่ทำให้คุณสบายใจและมีความสุขค่อยๆ จางหายไป ทิ้งให้คุณเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณที่เต็มไปด้วยความรู้สึก? ถ้าไม่เคย ฉันเคย ฉันรับรองได้ว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย ฉันเคยเป็นเด็กที่มีความสุข ฉันถูกมองว่าเป็น "เจ้าหญิง" ของฝูง พ่อแม่ฉันเอาใจฉัน ฉันเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน มีเพื่อนมากมาย และมีพี่น้องที่สนิทกัน แค่วันเดียว นั่นคือทั้งหมดที่ทำให้โลกของฉันพลิกกลับ ทำให้มุมมองชีวิตของฉันหม่นหมอง

ฉันชื่อคาตาเลย่า ฟรอสต์ เป็นลูกสาวของอัลฟ่าแห่งฝูงไวท์แฟง ฉันอายุ 18 ปี และฉันเปลี่ยนร่างครั้งแรกในอายุที่น้อยที่สุดเท่าที่เคยมีการบันทึกไว้ โดยปกติแล้ว หมาป่าจะเปลี่ยนร่างเมื่ออายุ 16 ปี และเราจะสามารถ "ดมกลิ่น" คู่ชีวิตของเราได้เมื่ออายุครบ 20 ปี

หนึ่งในข้อกำหนดที่พ่อของฉันตั้งไว้สำหรับฝูงคือ หมาป่าทุกตัวต้องเข้ารับการฝึกเมื่ออายุ 16 ปี เมื่อคุณอายุครบ 19 ปี คุณสามารถเลือกที่จะหยุดฝึกได้ถ้าไม่ต้องการฝึกต่อ เมื่ออายุ 11 ปี ทุกคนต้องเข้ารับการฝึกในรูปแบบเบื้องต้นเพื่อช่วยในการเปลี่ยนร่าง มีคนบอกว่ามันจะไม่เจ็บมากถ้าคุณปรับสภาพร่างกายด้วยการฝึก เนื่องจากฉันเปลี่ยนร่างเร็วกว่าเพื่อนๆ มันเจ็บเหมือนนรกชัดๆ เมื่อเพื่อนๆ ของฉันเปลี่ยนร่าง พวกเขาบอกฉันว่ามันแค่รู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย แต่ฉันรู้สึกถึงกระดูกทุกชิ้นในร่างกายที่พยายามจะหักพร้อมกัน

ตอนนี้ฉันอยู่ตรงนี้ ในวันที่ฉันจะจดจำว่าเป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิต กำลังเสร็จสิ้นการฝึก

"คาตาเลย่า! รอด้วย!"

ฉันหันไปเห็นเพื่อนรักของฉัน โอลิเวอร์ ผู้ที่จะเป็นเบต้าในอนาคตของฝูง วิ่งมาตามฉัน ฉันมองเขาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า "มีอะไรเหรอ โอลลี่?" เขายิ้มกว้างและถามฉันว่าคืนนี้มีแผนอะไรไหม "ไม่มีแผนอะไรเลย แล้วคืนนี้นายจะทำอะไรล่ะ?"

"พวกเราหลายคนกำลังจะไปงานปาร์ตี้ที่ฝูงข้างๆ จัด ฉันได้ยินไมเคิลพูดถึงมัน และสงสัยว่าเธออยากไปกับฉันไหม?"

ฉันไม่ได้อยากไปจริงๆ ฉันไม่ค่อยชอบงานปาร์ตี้ที่เกิดขึ้นกับหมาป่าจากฝูงคริมสัน ซัน พวกเขามักจะป่วนและจบลงด้วยการที่ใครบางคนเข้าไปมีปัญหา ซึ่งมักจะเป็นพี่ชายของฉัน ไมเคิล กับฉัน แต่ฉันรู้ว่าถ้าฉันไม่ไป โอลลี่ก็จะไปและเข้าไปมีปัญหา มันเป็นเพราะฉันเป็นห่วงโอลลี่ที่ฉันตัดสินใจไปงานปาร์ตี้นี้

"ได้สิ ฉันไปได้ ถ้านายสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ ฉันไม่ต้องการให้พ่อแม่ของนายและพ่อแม่ของฉันโกรธฉัน"

ถึงแม้ว่าโอลลี่และฉันจะอายุเท่ากัน แต่ฉันถูกมองว่าเป็นคนที่ "มีความรับผิดชอบมากกว่า" ในหมู่พวกเรา ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่เราเข้าไปมีปัญหา พ่อแม่ของเราทั้งคู่มักจะมาหาฉัน ในฐานะลูกสาวของอัลฟ่า ฉันมีความรับผิดชอบมากกว่า และฉันควรจะรู้ดีกว่านี้ ไมเคิลและฉันชินกับคำเทศนาเหล่านี้แล้ว มันถึงจุดที่เราอาจจะท่องคำเทศนาได้แม้ในความฝัน

"แน่นอน! แน่นอน! ฉันสัญญาว่าเราจะไม่มีปัญหาอะไร และเมื่อมีสัญญาณแรกของปัญหา เราก็จะกลับบ้าน! ไม่เป็นไรใช่ไหมถ้าเราเจอกันที่ฝูงคริมสัน ซัน? พ่อของฉันมีการฝึกเพิ่มเติมที่เขาต้องการให้ฉันเข้าร่วม และฉันคิดว่าฉันจะอยู่กับเขาทั้งวัน เรามาเจอกันเวลา 8 โมงใต้ต้นโอ๊กใหญ่ใกล้ทางเข้าฝูงคริมสัน ซัน" โอลิเวอร์กอดฉัน ดีใจที่ฉันตกลงไปงานปาร์ตี้นี้กับเขา

"โอเค ไปฝึกของนายเถอะ ฉันมีงานเพิ่มเติมที่ต้องทำให้เสร็จ ฉันต้องรักษาเกรดเฉลี่ย 4.0 ของฉัน" โอลิเวอร์หัวเราะ "แน่นอน เทพีไม่ยอมให้เธอได้รับอะไรที่น้อยกว่า A++ ในงานที่ได้รับมอบหมาย"

เราแยกย้ายกันไปคนละทาง ฉันมุ่งหน้าไปที่แพ็คเฮาส์เพื่อทำการบ้าน โดยปกติแล้ว แพ็คเฮาส์จะเป็นที่พักของสมาชิกระดับสูงของฝูง แต่ครอบครัวของฉันไม่ได้อาศัยอยู่ที่นั่น พ่อของฉันตัดสินใจตั้งแต่พบแม่ว่าเขาไม่ต้องการเลี้ยงดูครอบครัวในแพ็คเฮาส์ จึงสร้างบ้านให้พวกเราอยู่ห่างจากแพ็คเฮาส์ประมาณ 10 นาทีเดิน ฉันมักจะทำงานที่โรงเรียนที่แพ็คเฮาส์เพราะจะได้หนีพ้นจากพี่ชายของฉัน ฉันรักพวกเขานะ แต่พวกเขาทำให้ฉันหงุดหงิดได้ง่ายๆ

ฉันจมอยู่กับการบ้านจนเผลอเช็คโทรศัพท์และพบว่าตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงแล้ว ฉันควรจะเตรียมตัวไปงานปาร์ตี้ได้แล้ว ฉันรีบไปอาบน้ำและเลือกชุด ฉันตัดสินใจใส่เสื้อคอเว้าสีดำ กระโปรงเอวสูง และรองเท้าส้นสูงสีดำคู่โปรด ฉันวิ่งวุ่นไปทั่วห้องเพื่อแต่งหน้าเบาๆ ปกติฉันไม่ค่อยแต่งหน้าหนักและมักจะแต่งเฉพาะเวลาไปปาร์ตี้กับโอลิเวอร์เท่านั้น ฉันเช็คเวลาอีกครั้งและพบว่าฉันกำลังจะไปสายสำหรับการนัดพบกับโอลลี่ ฉันส่งข้อความสั้นๆ บอกเขาว่าฉันกำลังจะออกจากบ้าน แต่จะไปถึงช้า ให้เขาเข้าไปก่อนและฉันจะตามไปหา

ขณะที่ฉันเดินผ่านป่า ในที่สุดฉันก็ออกจากอาณาเขตของฝูง ฉันเดินลุยป่าต่อไป พยายามรีบให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันไม่ชอบเดินผ่านบริเวณนี้ มีพื้นที่ป่าเล็กๆ ระหว่างฝูงของฉันกับฝูงคริมสัน ซัน ที่ถือว่าเป็น "ดินแดนไร้เจ้าของ" หรือที่รู้จักกันในนามดินแดนของพวกโร้ก

ขนบนผิวของฉันเริ่มลุกชัน และฉันรู้สึกขนลุกเหมือนมีคนกำลังจับตามองอยู่ ฉันพยายามรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเผื่อว่าจะมีอะไรอยู่ในป่ากับฉัน ทำไมฉันถึงได้ตัดสินใจใส่รองเท้าส้นสูงพวกนี้นะ? มันทำให้การเดินผ่านป่าลำบากมาก ฉันได้ยินเสียงกิ่งไม้หัก และฉันหันขวับไป ฉันเห็นผู้ชายสามคนก้าวออกมาจากแนวต้นไม้ กลิ่นที่โชยมาจากพวกเขาเหม็นสุดๆ พวกโร้ก ฉันไม่คิดว่าจะสามารถรับมือกับทั้งสามคนได้ แม้จะมีหมาป่าของฉันช่วย ก็ยังยากอยู่ดี

"ดูสิว่าเราเจออะไร พวก มีคนมาเล่นด้วย" คนที่สูงที่สุดในสามคนพูด

ฉันมองดูพวกเขาทั้งสามคนอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนี ฉันวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และได้ยินเสียงหัวใจเต้นในหู ฉันไม่แน่ใจว่าจะสามารถวิ่งหนีทั้งสามคนได้หรือไม่ แต่ฉันจะสู้จนตาย คนที่เตี้ยที่สุดในสามคนไล่ทันฉันและกระชากผมฉันไว้ โยนฉันลงพื้น "เป็นเด็กดีๆ หน่อย แล้วให้สิ่งที่พวกเราต้องการ" เขาคำรามใส่ฉัน หนึ่งในนั้นคว้าแขนฉันและจับไว้เหนือศีรษะขณะที่ฉันยังคงดิ้นและกรีดร้อง สวดภาวนาว่าฉันอยู่ใกล้ฝูงคริมสัน ซัน มากพอที่จะมีคนได้ยินเสียงฉัน

เสื้อและกระโปรงของฉันถูกฉีกออก เหลือเพียงชุดชั้นในและกางเกงในสีดำ ผู้ชายที่สูงที่สุดกระชากกางเกงในฉันออกและยัดอวัยวะเพศของเขาเข้ามาในตัวฉันอย่างรุนแรง ฉันเริ่มกรีดร้องและตะโกนดังขึ้นเรื่อยๆ จนเสียงแหบแห้ง

"ดูสิพวก เราได้เด็กบริสุทธิ์มาคนหนึ่ง" เขาคำรามขณะที่ฉันยังคงร้องไห้ พวกเขาผลัดกันข่มขืนฉันจนพอใจ แต่ละคนถอนออกเมื่อเสร็จกิจ ฉีดน้ำอสุจิลงบนท้องของฉัน ฉันนอนอยู่ตรงนั้น ครางเบาๆ ฉันยอมแพ้แล้ว ไม่มีแรงสู้เหลืออีกต่อไป ฉันหวังว่าพวกเขาจะฆ่าฉันและปลดปล่อยฉันจากความทุกข์ทรมานนี้

ฉันได้ยินเสียงเสียดสีมาจากอีกฝั่งหนึ่งของป่า และคนที่ข่มขืนฉันทั้งสามคนวิ่งหนีไป ฉันพยายามร้องและกรีดร้อง แต่เสียงของฉันแหบเกินไป มันออกมาเป็นเสียงร้องเบาๆ และเสียงครางด้วยความเจ็บปวด ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลลงมาตามต้นขา

"โอ้ พระแม่เจ้า คาตาเลย่า! เกิดอะไรขึ้น? โอลิเวอร์ โทรหาพ่อฉันและพ่อนาย บอกพวกเขาว่าคาตาเลย่าได้รับบาดเจ็บและต้องการหมอประจำฝูง"

ฉันได้รับการช่วยเหลือแล้ว ขณะที่ไมเคิลกำลังจะอุ้มร่างอ่อนแรงของฉัน ฉันรู้สึกว่าแรงต่อสู้กำลังจะหมดไป อะดรีนาลีนหมดลง ดวงตาของฉันเริ่มปิดลง และฉันก็พบกับความมืดมิด