สัญญาจ้างอุ้มรักกับดักมาเฟีย

"ลุงทศใจร้าย!"

เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบตวาดลั่นโถงทางเดินของคฤหาสน์หรู ทศวรรษที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในบ้านชะงักกึก ร่างสูงสง่าในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตายืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดุจหมอผู้มีอำนาจตัดสินความเป็นความตาย จ้องมองไปยังร่างระหงที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังหลานสาว

บนพื้นหินอ่อนมีถาดอาหารที่อ้อนตั้งใจทำมาให้เขาถูกปัดตกจนข้าวของกระจัดกระจาย เศษกระเบื้องบาดเข้าที่นิ้วมือของหญิงสาวจนเลือดซึมออกมา แต่นั่นดูจะไม่สำคัญเท่ากับคำพูดที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของทศวรรษเมื่อครู่

"จือจือกลับห้องไปซะ" ทศวรรษออกคำสั่งเสียงเรียบ ทว่าหลานสาวตัวน้อยกลับพุ่งตัวเข้ากอดขาอรนภาไว้แน่น ราวกับจะปกป้องเธอจากพายุอารมณ์ของเขา

"ไม่! ลุงทศใจร้าย อ้อนทำกับข้าวให้ลุงทานตั้งใจจะให้ลุงหายเหนื่อย แต่ลุงก็เอาไปทิ้งอ้อนเป็นคนดีลุงนั่นแหละที่ใจร้ายที่สุดคนบ้า"

จือจือตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำตานองหน้า เด็กน้อยสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่อ้อนได้รับ แม้ผู้เป็นลุงจะพยายามซ่อนความโหดร้ายไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

ทศวรรษกวาดสายตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แววตาของอรนภาไม่ได้มีความโกรธแค้นตอบโต้ เธอเพียงแค่ก้มหน้ามองเลือดที่ไหลจากนิ้วมือด้วยความว่างเปล่า ความอดทนที่ดูไร้ที่สิ้นสุดของเธอทำให้อารมณ์ของเขาสั่นไหวไปชั่ววูบแต่เพียงแค่เสี้ยววินาที เขาก็รีบขับไล่ความรู้สึกนั้นทิ้งไป

"หนูกำลังถูกคนเห็นแก่เงินล้างสมองนะจือจือ" เสียงของเขากดต่ำจนน่าขนลุก "และเธออรนภา เลิกทำท่าทางน่าสมเพชแบบนี้เสียที ต่อให้คุณจะทำดีกับผมแค่ไหน หรือแม้แต่หลานจะเข้าข้างคุณมากเพียงใด แต่จำไว้ว่าสำหรับผมเธอมีค่าแค่เครื่องผลิตทายาทที่รอวันหมดอายุเท่านั้น"

ทศวรรษก้าวเดินผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ทิ้งให้อรนภายืนเคว้งอยู่คนเดียว