สัมผัสรักมาเฟีย

บทนำ

@โรงแรมแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ณ.ห้องจัดเลี้ยง

"ใครที่ไม่มีคู่มางานวันนี้ขอเสียงหน่อยค่า!!" ดีเจเจ้าของรอยยิ้มมีเสน่ห์ตะโกนใส่ไมค์พร้อมกับโยกย้ายร่างกายพลิ้วไหวไปกับเสียงเพลง

"โว่วววว" เสียงโห่ร้องตะเบ็งเซ็งแซ่หลังจากที่ดีเจสาวประกาศออกไมค์ ทุกคนต่างวาดลวดลายใส่กันเต็มที่ ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ทุกคนกล้าแสดงออกและปลดปล่อยกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มที่ดีเจสาวเปิด

"แป๋ม! อีแป๋ม โว่ววววสุดๆไปเลย!!"

"โว่วว!! เพื่อน" ป๋อมแป๋มที่อยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำที่รับหน้าที่เป็นดีเจหันมามองเพื่อนที่ป้องปากตะโกนเรียกชื่อเธอพร้อมกับโบกมือทักทาย

"ขอบคุณเจ้าของวันเกิดด้วยนะคะ ขอเสียงให้อิฐหน่อยค่า!!" ดีเจสาวผายมือไปหาเพื่อนรักที่เป็นเจ้าของงานวันเกิด แล้วดึงสายตากลับมา เพียงแค่เธอจับหูฟังด้วยมือเพียงข้างเดียวและโยกย้ายเอวคอดไปมาก็เรียกเสียงโห่แซวจากเพื่อนทั้งชายและหญิง

"เรามาร่วมร้องเพลงวันเกิดให้กับเพื่อนอิฐดีกว่าค่ะ" ป๋อมแป๋มประกาศใส่ไมค์ เธอผ่อนเสียงเพลงลงและผายมือไปที่เค้กวันเกิดก้อนใหญ่ที่พนักงานชายกำลังเข็นเข้ามาในงาน ทุกคนต่างร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์สอดประสานกับเสียงปรบมือ

"ขอบคุณทุกคนมากๆนะครับที่มาวันนี้ ขอให้ทุกคนมีความสุขไปกับอิฐด้วยนะครับ" ว่าจบชายหนุ่มก็เป่าเทียนดับไป เสียงเพลงมันๆดังขึ้นทันทีที่เทียนดับ ทำให้ทุกคนต่างโยกย้ายร่างกายไปมาอย่างมีความสุข

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะเพื่อน มีความสุขมากๆนะแก" หญิงสาวอวยพรเพื่อนและสวมกอดอิฐ

"กูขอบใจมึงมากนะที่มาเปิดเพลงงานวันเกิดกู ถ้ามึงไม่มาคงแย่ว่ะ มีแต่คนถามหามึงทั้งนั้น" อิฐตบบ่าป๋อมแป๋มเบาๆเป็นการขอบคุณ ในขณะที่ดีเจสาว  บิดยิ้มเขินอาย

"แต่กูมีปาร์ตี้เฉพาะเราเว้ย ของดีรออยู่บนดาดฟ้า"

"อะไรเหรอ?" ไม่ทันที่ป๋อมแป๋มจะได้เอ่ยถาม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางข้างหลัง ทำให้ทั้งสองคนต้องหันไปมองต้นทางของเสียงทันที

"อีนิ้ง! นี่มึงหายหัวไปไหนมาเนี่ยฮะ!"

"กูไปเข้าห้องน้ำมาไง แล้วนี่พวกแกสองคนนัดอะไรกันเหรอ? มีอะไรที่ดาดฟ้า" คะนิ้งเพื่อนรักของทั้งสองเอ่ยถามด้วยท่าทางอยากรู้ ในขณะที่อิฐและป๋อมแป๋มมองเธออย่างรู้ทัน

"ไม่ต้องมาทำหน้าฉงนแบบนั้น มึงลากผู้หญิงไปนัวเนียกันในห้องน้ำมาใช่ไหม!"

"ทำไมรู้ทันกูตลอดเนี่ย.." คะนิ้งเกาศีรษะเบาๆ แล้วควงแขนป๋อมแป๋ม เธอแนบใบหน้าลงกับต้นแขนเรียวของเพื่อนอย่างออดอ้อนกลบเกลื่อนความผิดที่โดนจับได้

"อย่าทะเลาะกันเลย แป๋มอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ เต้นมันไปหน่อยเหงื่อออก เหนียวตัว"

"กูเปิดห้องไว้แล้ว เอานี่กุญแจห้อง ทำธุระเสร็จแล้วไปเจอกันที่ดาดฟ้านะ" ป๋อมแป๋มพยักหน้าเข้าใจแล้วหันมามองคะนิ้งที่ยังไม่ยอมผละตัวออก

"กูถามจริงๆเถอะอีนิ้ง ใจคอมึงจะทำตัวมั่วพาผู้หญิงมานอนด้วยไม่ซ้ำหน้าแบบนี้เหรอ มึงไม่คิดจะหาผัวเป็นตัวเป็นตน?" คนโดนถามทำหน้าเบื่อหน่าย

"ถ้าฉันจะมีผัวจริงๆ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แกแน่นอนอิฐ" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

"ลองของกูดูก่อนไหม ติดใจขึ้นมากูให้เย..ฟรี" มือหนายื่นไปดันหน้าผากเพื่อนรักอย่างนึกหมั่นไส้ การกระทำของทั้งสองคนเรียกเสียงหัวเราะจากป๋อมแป๋มที่คอยห้ามทับตลอด

"ให้ผู้ชายหมดโลกนี้ก่อน แต่ถ้าตัวเลือกสุดท้ายเหลือแกฉันจะเอาแกเป็นผัวเอง ตอนนี้ขอเอาอีแป๋มเป็นเมียก่อน.." คะนิ้งหันมากอดคอระหงทำให้ป๋อมแป๋มต้องโน้มใบหน้าลงไปใกล้ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ คะนิ้งกดริมฝีปากลงบนกลีบปากอวบอิ่มของเพื่อนต่อหน้าอิฐ

"อีนิ้ง! นี่เพื่อนไหมวะ!" ชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่เพื่อนอย่างไม่ชอบใจที่คะนิ้งชอบทำอะไรรุ่มร่ามกับป๋อมแป๋มต่อหน้าเขาและคนอื่น ก่อนที่ป๋อมแป๋มและคะนิ้งจะเดินออกไปด้วยกัน

"นิ้งชอบแกล้งแป๋มจนเขาคิดว่าเราสองคนคบกันจริงๆแล้วเนี่ย"

"ฉันเคยสนใจที่ไหน แกก็อย่าไปสนใจสิ รู้ๆกันอยู่นิ"

"อืม.." หญิงสาวเจ้าของดวงตากลมโตเบือนหน้าหลบรู้สึกเขินอายเมื่อเหลือบเห็นรอยแดงตรงเนินอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากขอบชุดเดรสของคะนิ้ง เธอรู้ได้ทันทีว่ารอยแดงนั้นเกิดจากการถูกดูด

"เดี๋ยวนิ้งไปรอที่ดาดฟ้าเลยแล้วกันนะ ยังไงแป๋มก็รีบๆตามไปนะ"

"อ๊ะ!" คะนิ้งดันตัวป๋อมแป๋มชิดผนังลิฟต์ แล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ หมายจะจูบแต่ป๋อมแป๋มก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้เสียก่อน "อย่าแกล้งแป๋ม แล้วเจอกันที่ดาดฟ้านะ" หญิงสาวยิ้มหวานแล้วเอื้อมมือไปกดลิฟต์ ในขณะที่เพื่อนรักทำหน้าบึ้งที่โดนเพื่อนปฏิเสธ

ติ้ง!

"แล้วเจอกันนะเพื่อน" คะนิ้งส่งจูบให้ป๋อมแป๋มแล้วจึงกดลิฟต์ขึ้นไปบนดาดฟ้า

ครืด~ ครืด~

(พี่นิ้ง..มุกดาอยากเจอพี่นิ้งก่อนกลับได้ไหมคะ) เสียงหวานใสของคนปลายสายกรอกเข้ามาทันทีที่คะนิ้งรับสาย

"ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปหาเองนะคะ รอพี่ก่อนนะที่รัก" คะนิ้งเปลี่ยนใจที่จะขึ้นไปรอเพื่อนบนดาดฟ้าอย่างที่ควรจะทำกะทันหัน ในขณะที่ป๋อมแป๋มกำลังอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องพักที่อิฐเปิดให้ เมื่อเสร็จแล้วเธอก็ขึ้นไปรอเพื่อนที่ดาดฟ้าตามที่นัดกันไว้

หวืด~

ลมเย็นๆกระทบกับใบหน้าสวยจนผมดกดำที่ปล่อยสยายพลิ้วไหว เท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบสีขาวก้าวไปข้างหน้า แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งราวสิบคนที่กำลังยืนล้อมชายคนหนึ่งไว้ และสภาพชายคนนั้นเปียกโชกไปด้วยเลือดสีแดงสด

"..." ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและรีบย่อเข่านั่งลงตรงข้างแท่งน้ำขนาดใหญ่ แต่เมื่อได้สติก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดวีดีโอเก็บไว้เป็นหลักฐาน "พะ..พวกแกทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้ยังไงกัน" ริมฝีปากอวบอิ่มเปล่งเสียงสั่น ในขณะที่มือไม้เริ่มสั่นเทา

"..." ดวงตากลมโตเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ดวงตาเขาถูกบดบังด้วยแว่นสีดำสนิท ถือปืนเดินเข้าไปหาชายคนนั้น

"จะให้จัดการยังไงดีครับนาย" กวินหันไปถามผู้เป็นนายเสียงเข้ม ในขณะที่คนโดนถามพ่นควันบุหรี่สีขาวออกจากปาก แล้วจึงถอดแว่นตาออก สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกมองชายหนุ่ม

"บะ..เบิร์ดฟะ..ฟังกูก่อน"

"เอายามา" เขาแบมือแล้วย่อเข่านั่งลง ไม่ได้สนใจคำห้ามปรามของคนตรงหน้า ในขณะที่ปากยังคาบบุหรี่ยกปืนขึ้นมาจ่อหน้าผากชายหนุ่มคนที่นั่งหมดสภาพอยู่ตรงหน้า เขากำเข็มฉีดยาแล้วแทงลงตรงลำคอของชายหนุ่มคนไม่มีความปราณี

"อ๊าก!!!" เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วดาดฟ้าจนสะท้อนกลับ ทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งหลบอยู่ข้างแท่งน้ำตกใจสุดขีดกับความโหดเหี้ยมของชายชุดดำ เธอล้มพับลงเมื่อชายหนุ่มคนนั้นมีน้ำลายผสมเลือดสีแดงสดฟูมปาก แล้วล้มลงไปนอนชักกับพื้น

"เลือกที่จะท้าทายกู มึงก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมาด้วย" มาเฟียหนุ่มใช้เท้าเขี่ยใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความสมเพช

ครืด~ ครืด~

เฮือก!!

ร่างบางสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

พรึบ!!

ปืนหลายกระบอกหันมาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างแท่งน้ำ ในขณะที่ร่างบางตัวแข็งทื่อราวกับโดนสาปเมื่อได้สบตากับชายชุดดำที่เป็นคนลงมือฆ่าชายหนุ่มคนนั้น แววตาดูลึกลับจนไร้ความรู้สึก ราวกับแววตาของปีศาจร้ายในหนังที่เธอเคยดูมา

"..." ป๋อมแป๋มมองโทรศัพท์ในมือแล้วรีบกดรับสาย เธอหันหลังวิ่งออกไปจากตรงนั้นด้วยความกลัวสุดขีด

"เอาไงครับนาย"

"จับตัวมันมา"