หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า

มุมมองของแอลล์

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคืนนี้ฉันจะได้นอนกับแฟนจริงๆ

นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันคิดได้ขณะเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องพักของโรงแรม รู้สึกได้ถึงฟองแชมเปญที่ซ่าอยู่ในเส้นเลือด เทศกาลจันทร์เต็มดวงแห่งมูนเชดเบย์ประจำปีกำลังคึกคักอย่างเต็มที่อยู่ชั้นล่าง และฉันก็ดื่มไปมากกว่าที่วางแผนไว้...เหล้าเรียกความกล้าสำหรับสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ

โรงแรมคืนนี้วุ่นวายสุดๆ มนุษย์และมนุษย์หมาป่าปะปนกันอย่างอิสระในช่วงคืนเดียวของปีที่กฎการแบ่งแยกถูกผ่อนปรนและยกเลิกเคอร์ฟิว ฉันอุตส่าห์จองห้องพักได้หนึ่งในไม่กี่ห้องที่ยังว่างอยู่

“ห้อง 716 โซนมนุษย์นะคะ” พนักงานต้อนรับหญิงที่เป็นมนุษย์ท่าทางยุ่งวุ่นวายบอกพร้อมกับเลื่อนคีย์การ์ดให้ฉัน ดูท่าน่าสงสารที่ต้องมารับมือกับความโกลาหลของเทศกาล

ห้องมีกลิ่นแปลกๆ...กลิ่นเครื่องเทศหอมอบอวลที่ทำให้ฉันมึนหัวยิ่งกว่าเดิม การตกแต่งหรูหรากว่าที่ฉันคาดไว้มากสำหรับราคาที่จ่ายไป สงสัยจะเป็นคืนโชคดีของฉัน ฉันคิดอย่างเลื่อนลอย

ฉันส่งข้อความบอกเลขห้องให้เจสันแล้วเริ่มเตรียมตัว หลังจากคบกันมาสองปี ในที่สุดฉันก็พร้อมที่จะข้ามเส้นนั้นไปก่อนที่เขาจะจากมูนเชดเบย์ไปทำงานที่ใหม่ในวันพรุ่งนี้ ฉันซื้อชุดชั้นในสุดพิเศษมา วางแผนทุกอย่างไว้อย่างดี มันจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบ

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ ฉันก็เอนตัวลงนอนรออยู่บนเตียง แต่ฤทธิ์แชมเปญกับกลิ่นแปลกๆ นั่นทำให้ฉันเวียนหัว ฉันไม่ได้ปิดประตู เผื่อเจสันไว้

ฉันคงจะเผลอหลับไประหว่างที่รอ เพราะสิ่งต่อมาที่รับรู้ได้คือเตียงที่ยุบลงภายใต้น้ำหนักของใครบางคน ตอนนี้ห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากพระจันทร์เต็มดวงนอกหน้าต่างเท่านั้น

แล้วมือของเขาก็ลูบไล้มาบนตัวฉันอย่างร้อนรนและเรียกร้อง ร่างกายของฉันตอบสนองด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ตัวเองตกใจ ผิวของเขาร้อนราวกับไฟ ไม่เหมือนสัมผัสเย็นๆ ตามปกติของเจสันเลย แต่ในความมึนเมา ฉันโทษว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความร้อนประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในร่างกายมาตลอดทั้งเย็น

ฉันรู้สึกถึงแก่นกายแข็งขึงที่เต้นตุบๆ อยู่ระหว่างต้นขา ความกลัวที่แล่นปราดเข้ามาผสมปนเปกับความต้องการพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่หยุดรอ ปลดเปลื้องปราการด่านสุดท้ายและจัดท่าเตรียมพร้อม

ดวงตาฉันเบิกกว้างในความมืดเมื่อเห็นขนาดมหึมาของมันเพียงชั่วแวบ ก่อนที่ฉันจะได้ทันตั้งตัว เขาก็กระแทกเข้ามาในตัวฉัน ความเจ็บปวดเฉียบพลันแล่นปราดผ่านผนังบริสุทธิ์ ฉันกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้อง เล็บจิกลึกลงไปบนแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขณะที่เขาแหวกขยายร่างฉันออกอย่างไม่ปรานี

สะโพกของเขาเคลื่อนไหวด้วยพลังป่าเถื่อน ทุกการกระแทกกระทั้นที่ลึกล้ำราวกับจะฉีกร่างฉันเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายฉันสั่นสะท้านอยู่ระหว่างความเจ็บปวดและความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด เตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดภายใต้พละกำลังของเขา หน้าอกฉันกระเพื่อมไหวตามจังหวะการกระแทกสะโพกอย่างรุนแรง ยอดถันเสียดสีกับแผงอกชุ่มเหงื่อของเขา เสียงเฉอะแฉะดังไปทั่วห้องขณะที่ฉันร้อนรุ่มและเปียกแฉะมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเจ็บปวดจากครั้งแรกก็ตาม

จังหวะของเขาเร็วขึ้น กล้ามเนื้อใต้ฝ่ามือของฉันเกร็งแน่นราวกับเหล็กกล้า ด้วยแรงกระแทกสุดท้ายที่ทำให้เขาสะท้านไปทั้งร่าง เขาก็ปลดปล่อยความร้อนระอุข้นคลั่กเข้ามาในตัวฉัน

ฉันหอบหายใจ ร่างกายขมิบเกร็งตอบสนอง ความซาบซ่านที่พร่าเลือนแผ่ซ่านไปทั่วร่างขณะที่เขาทรุดกายลงมา ร่างหนักอึ้งที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อทาบทับฉันไว้ แขนข้างหนึ่งเลื่อนมากอดรัดรอบเอวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

ฉันหอบเอาอากาศเข้าปอด หัวใจยังคงเต้นรัวขณะพยายามปรับลมหายใจในความมืดของห้องพักโรงแรม ผ้าปูที่นอนให้สัมผัสนุ่มหรูบนผิวเปลือยเปล่าของฉัน แขนที่โอบรอบเอวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของนั้นอุ่น... ที่จริงแล้ว มากกว่าแค่อุ่น... มันร้อนจนแทบลวกเลยทีเดียว

ฉันยิ้มกับตัวเองในความมืด พยายามทำให้หัวใจที่เต้นระรัวสงบลง ในที่สุดฉันก็ทำมันลงไปแล้ว ในที่สุดฉันก็ข้ามเส้นนั้น มอบกายให้เขาอย่างสมบูรณ์ มันรุนแรงกว่าที่ฉันคาดไว้มาก เกือบจะดิบเถื่อนเหมือนสัตว์ป่า แต่บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรักอันเร่าร้อนก็ได้

“มันสุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันพยายามเอ่ยปากพูดทั้งที่ยังเจ็บจากการเป็นครั้งแรก

ร่างข้างกายฉันพลันแข็งทื่อ ในชั่วพริบตาเดียว เขาก็ผละออกจากตัวฉัน

“เจสันมันเป็นใครวะ” น้ำเสียงทุ้มลึกที่ไม่คุ้นเคยตวาดถาม เย็นเยียบและเฉียบขาด

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ น้ำเสียงนั้น... ไม่ใช่เสียงของเจสันอย่างแน่นอน

ฉันถอยกรูด หัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุซี่โครงขณะที่มือควานหาสวิตช์โคมไฟข้างเตียงอย่างลนลาน นิ้วของฉันคลำเจอปุ่มเปิด แสงไฟสว่างจ้าก็สาดส่องไปทั่วห้อง

โอ้ พระเจ้า

ที่อีกฝั่งของเตียงมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ คนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน... และเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเจอมาในชีวิต ผมสีดำขลับราวกับขนอีกา ดวงตาสีอำพันที่ดูเหมือนจะเรืองรองในแสงไฟ และเรือนร่างที่ราวกับสลักจากหินอ่อน คิ้วข้างซ้ายของเขามีรอยแผลเป็นเล็กๆ พาดผ่าน สีหน้าของเขาอยู่กึ่งกลางระหว่างความสับสนและความเดือดดาล

“คุณเป็นใคร” ฉันหวีดร้องพลางกอดผ้าห่มไว้แนบอก “เจสันไปไหน”

ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างน่ากลัว “นี่คือห้อง 716 ฉันตามกลิ่นมาที่นี่... ประตูห้องคุณเปิดอยู่” ปีกจมูกของเขาขยับเล็กน้อย “คำถามคือ คุณเป็นใคร แล้วทำไมกลิ่นของคุณถึง...” เขาหยุดพูดกะทันหัน ส่ายหัวราวกับจะไล่ความคิดบางอย่างออกไป

ฉันรู้สึกเหมือนเลือดทั้งหมดสูบฉีดออกจากใบหน้าเมื่อความจริงถาโถมเข้าใส่ นี่ไม่ใช่เจสัน ฉันเพิ่งนอนกับคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง

“ฉัน... นี่ห้องของฉันค่ะ ห้อง 716” ฉันพูดตะกุกตะกัก ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉันกำลังรอเจสัน แฟนของฉันอยู่”

สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนจากโกรธเป็นสับสน “นี่คือชั้นของพวกคนหมาป่า ห้อง 716 บนชั้นของพวกคนหมาป่า” สายตาของเขากวาดมองฉันอย่างรวดเร็วก่อนจะฉายแววเข้าใจในทันที “คุณเป็นมนุษย์”

“ก็ต้องเป็นมนุษย์สิคะ” ฉันสวนกลับไป ก่อนจะประมวลผลสิ่งที่เขาพูด “เดี๋ยวนะ... ชั้นของคนหมาป่าเหรอ โรงแรมให้ห้องฉันบนชั้นของพวกคนหมาป่าเนี่ยนะ”

เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเอง ดูสับสนอย่างน่าประหลาดใจสำหรับคนที่น่าเกรงขามขนาดนั้น “เทศกาลคืนพระจันทร์เต็มดวง โรงแรมแม่งวุ่นวายไปหมดกับนโยบายจัดห้องพักรวม” เขามองฉันอย่างพินิจพิเคราะห์มากขึ้น “คุณไม่รู้จริงๆ สินะว่าใครเพิ่งเข้ามาในห้องของคุณ”

“ไม่ค่ะ ฉันนึกว่า... ฉันนึกว่าคุณคือเจสัน” เสียงของฉันขาดห้วงตอนที่เอ่ยชื่อนั้น

ขากรรไกรของคนหมาป่าบีบเกร็ง “ฉันได้กลิ่นของคุณ... ฉันนึกว่า...”

เขาส่ายหัวราวกับจะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน “ลืมเรื่องที่ฉันคิดไปซะ ทั้งดวงจันทร์ ทั้งวิสกี้ ผมคิดอะไรไม่รอบคอบเอง”

ผลที่ตามมาถาโถมเข้าใส่ฉันในคราวเดียว ฉันเพิ่งเสียพรหมจรรย์ให้กับคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง คนแปลกหน้าที่เป็นคนหมาป่า ในคืนที่ควรจะเป็นคืนที่พิเศษที่สุดในความสัมพันธ์ของฉัน

“โอ้ พระเจ้า” ฉันกระซิบ ร่างทรุดลงไปกองกับพื้นโดยที่ยังกอดเสื้อผ้าไว้แนบอก “โอ้ พระเจ้า โอ้ พระเจ้า”

น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อขึ้นมาในดวงตาขณะที่ฉันพยายามทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมด โรงแรมทำเรื่องผิดพลาดแบบนี้ได้ยังไง เจสันต้องเกลียดฉันแน่ๆ ฉันเองก็จะเกลียดตัวเองเหมือนกัน

คนหมาป่ากำลังมองฉันอยู่ ดวงตาสีอำพันของเขาอ่านไม่ออก ชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกที่คล้ายกับความห่วงใยฉายวาบผ่านใบหน้าของเขา แต่แล้วมันก็ถูกแทนที่ด้วยหน้ากากเย็นชาอย่างรวดเร็ว

“แต่งตัวซะ” เขาพูดเสียงเรียบ “ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง”

ฉันขยับตัวไม่ได้ หายใจไม่ออก ฉันทำได้เพียงขดตัวชิดกำแพง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงันขณะที่พยายามจะหายตัวไป พยายามจะตื่นจากฝันร้ายนี้

แต่มันไม่มีการตื่น นี่คือความจริง และจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป

นี่มันโคตรเหี้ย!