อ้อมกอดรักเมียเก็บท่านประธาน

ตอนที่ 1

ผู้ชายอันตรายริมทะเล

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังสม่ำเสมอท่ามกลางแสงเย็นของช่วงใกล้พระอาทิตย์ตก ลมทะเลพัดเอากลิ่นเค็มจาง ๆ ลอยเข้ามาในร้านกาแฟไม้สีขาวที่ตั้งอยู่ริมชายหาด ร้านเล็ก ๆ ที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวหลายคนชอบแวะมานั่งมองวิวพระอาทิตย์ตกดิน

อัญญาก้มหน้าชงกาแฟอยู่หลังเคาน์เตอร์ ผมยาวสีดำถูกมัดหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง ใบหน้าหวานละมุนมีเหงื่อซึมเล็กน้อยเพราะลูกค้าแน่นกว่าปกติ

เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกระโปรงยาวเรียบ ๆ ดูสะอาดตาและนุ่มนวลจนหลายคนแอบมองซ้ำ

“อเมริกาโน่เย็นได้แล้วค่ะ” เธอพูดพร้อมยื่นแก้วกาแฟให้ลูกค้า รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าทำให้ชายหนุ่มโต๊ะนั้นถึงกับยิ้มเขินก่อนรับแก้วไป

อัญญาถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันกลับมาจัดของบนเคาน์เตอร์ต่อ ช่วงเย็นแบบนี้มักเป็นเวลาที่เหนื่อยที่สุดของวัน แต่เธอกลับชอบบรรยากาศแบบนี้มากที่สุดเช่นกันแสงสีส้มทองของพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำ เสียงคลื่น กลิ่นกาแฟและสายลมเย็นจากทะเลทุกอย่างทำให้หัวใจรู้สึกสงบแต่ความสงบนั้นกลับหายไปในวินาทีที่เสียงรถหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าร้าน

รถสปอร์ตสีดำคันแพงดึงดูดสายตาผู้คนแทบทั้งชายหาด ประตูรถเปิดออกพร้อมร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งที่ก้าวลงมาอย่างสง่างาม

เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยท่อนแขนแข็งแรง กางเกงขายาวสีเข้มรับกับรูปร่างสูงสมส่วน ใบหน้าหล่อคมชัดราวกับพระเอกในนิตยสาร ดวงตาคมลึกใต้คิ้วเข้มดูนิ่งแต่มีเสน่ห์อันตรายบางอย่างซ่อนอยู่ ทันทีที่เขาเดินเข้าร้าน เสียงซุบซิบก็ดังขึ้น

“ใช่คุณภูริชไหม”

“คนที่เป็นเจ้าของรีสอร์ตดังนั่นหรือเปล่า”

“หล่อมาก…”

อัญญาเงยหน้าขึ้นตามเสียง ก่อนสายตาจะสบเข้ากับชายแปลกหน้าคนนั้นพอดีและเพียงแค่แวบแรก เธอก็รู้ทันทีว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทอันตรายผู้ชายที่รู้ตัวเองว่าหล่อมีเสน่ห์และคุ้นเคยกับการทำให้ผู้หญิงใจสั่น

ภูริชเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ทั้งหมด เขาเลื่อนสายตามองเมนูเพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าแทน

“ร้านนี้มีกาแฟอะไรแนะนำบ้างครับ” เขาถามเสียงนุ่มต่ำ แววตาพราวระยับราวกับกำลังสนุกอะไรบางอย่าง

อัญญารักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้แม้จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับสายตาตรงไปตรงมานั้น

“ถ้าชอบเข้มหน่อย แนะนำอเมริกาโน่ค่ะ แต่ถ้าชอบหวานนิด ๆ ละมุนหน่อย ลาเต้ของร้านก็ขายดีค่ะ” เธอตอบสุภาพพลางหยิบแก้วกระดาษขึ้นมาเตรียมจดออเดอร์

ภูริชมองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งจนคนถูกมองเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ

“งั้นผมเอาลาเต้” เขาตอบช้า ๆ ก่อนยิ้มมุมปาก “เพราะคนแนะนำดูละมุนดี”

อัญญาชะงักไปนิดเดียวก่อนรีบก้มหน้าจดรายการ เธอเจอผู้ชายหยอดเก่งมาบ้าง แต่คนตรงหน้ามีบางอย่างที่ต่างออกไปเขาไม่ได้พูดเยอะแต่ทุกคำเหมือนตั้งใจทำให้หัวใจคนฟังสั่นเล่น

“รอสักครู่นะคะ” เธอพูดเรียบ ๆ แล้วหันหลังเดินไปชงกาแฟทันที

ภูริชมองแผ่นหลังบางนั้นพลางยิ้มจาง ๆ

น่าสนใจดี ตั้งแต่เข้ามา ผู้หญิงในร้านแทบทุกคนมองเขาไม่วางตา แต่มีแค่เธอคนเดียวที่พยายามไม่มอง

อัญญาพยายามตั้งสมาธิกับการชงกาแฟ แม้จะรู้สึกได้ว่าสายตาคมคู่นั้นยังมองมาอยู่ตลอดเธอไม่ได้ติดตามข่าวไฮโซหรือดารามากนัก แต่ก็พอจำชื่อภูริช วัฒนากร ได้อยู่บ้าง ท่านประธานหนุ่มเจ้าของธุรกิจโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังหล่อ รวย เจ้าชู้

และมีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

“ลาเต้ได้แล้วค่ะ” อัญญาวางแก้วตรงหน้าเขา

ภูริชรับแก้วไปแต่ยังไม่ยอมเดิน เขากลับเอนตัวพิงเคาน์เตอร์แล้วถามขึ้นอีก

“คุณชื่ออะไร”

“อัญญาค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ

“ชื่อเพราะดี” เขาพูดพลางมองเธอนิ่ง “เหมาะกับหน้า”

อัญญาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ผู้ชายคนนี้จีบผู้หญิงเก่งเกินไป และเธอไม่อยากเข้าไปอยู่ในเกมของเขาแม้แต่นิดเดียว

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบตามมารยาท ก่อนหันไปสนใจลูกค้าคนอื่นชัดเจนว่าไม่ต้องการคุยต่อ

แต่ภูริชกลับยิ่งรู้สึกสนุกปกติผู้หญิงมักพยายามต่อบทสนทนากับเขาแต่เธอกลับพยายามจบมันให้เร็วที่สุด

ชายหนุ่มยกกาแฟขึ้นจิบแล้วเลิกคิ้วนิด ๆ

“อร่อยกว่าที่คิดอีก”

“ขอบคุณค่ะ” อัญญาตอบโดยไม่เงยหน้า

ภูริชหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งโต๊ะริมกระจกที่มองเห็นทะเลชัดที่สุดเขาไม่ได้ตั้งใจมาร้านนี้ตั้งแต่แรก หลังจากมีข่าวกับดาราสาวเมื่อคืน เขาก็โดนแม่โทรตามเรื่องงานหมั้นอีกครั้งจนรำคาญ เขาเลยขับรถหนีความวุ่นวายมาที่รีสอร์ตริมทะเลของตัวเองแล้วบังเอิญเห็นร้านกาแฟเล็ก ๆ ร้านนี้

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า การแวะมาจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไปแล้ว สายตาคมมองหญิงสาวหลังเคาน์เตอร์เงียบ ๆ

อัญญาหัวเราะกับเด็กเสิร์ฟในร้านเป็นบางครั้ง รอยยิ้มของเธอดูจริงใจจนทำให้คนมองเผลอคล้อยตามไม่เหมือนผู้หญิงรอบตัวเขาที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งภูริชยกยิ้มบาง ๆเขาแค่สนใจคงแค่นั้นแต่ยิ่งมองกลับยิ่งละสายตาไม่ได้

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ลูกค้าในร้านเริ่มบางตา พระอาทิตย์ใกล้ตกเต็มที แสงสีส้มทองสาดเข้ามาในร้านจนใบหน้าของอัญญาดูนุ่มนวลราวกับภาพวาด

เธอเดินออกไปเก็บโต๊ะด้านนอกริมชายหาด ลมทะเลพัดชายกระโปรงยาวพลิ้วไหวเบา ๆภูริชมองตามก่อนลุกขึ้นเดินออกไปด้วย อัญญากำลังเก็บแก้วอยู่ก็ต้องชะงักเมื่อเงาร่างสูงหยุดตรงหน้า

“ร้านปิดกี่โมงครับ” เขาถาม

“อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงค่ะ” เธอตอบพลางเงยหน้ามองเขา ใกล้แบบนี้ยิ่งเห็นชัดว่าผู้ชายคนนี้หล่อเกินไปจริง ๆหล่อแบบที่อันตรายต่อหัวใจผู้หญิง

“งั้นหลังร้านปิด ผมเลี้ยงข้าวได้ไหม”คำถามตรง ๆ ทำเอาอัญญานิ่งไป

“คงไม่สะดวกค่ะ” เธอตอบทันที

ภูริชเลิกคิ้วเหมือนไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธง่ายขนาดนี้“กลัวผมหรือครับ”

“ไม่ได้กลัวค่ะ” อัญญาสบตาเขานิ่ง “แค่ไม่อยากมีปัญหา”

“ผมดูเป็นปัญหาขนาดนั้นเลย”

“สำหรับผู้หญิงส่วนใหญ่…คงใช่ค่ะ”

ภูริชหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างชอบใจ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครพูดกับเขาตรง ๆ แบบนี้

“คุณนี่น่าสนใจดีนะ”

“แต่ฉันไม่ได้อยากน่าสนใจสำหรับคุณค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ ก่อนเดินเลี่ยงกลับเข้าร้าน

ภูริชยืนมองตามพลางยิ้มมุมปากยิ่งปฏิเสธ

เขายิ่งอยากเข้าใกล้