เจ้าพ่อเพชฌฆาต

สถานที่ ร้านมินิมาร์ทแวร์ซาย

เวลา 00.35 น.

“ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทค่ะ”

“…”

“รับมาหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทพอดีนะคะ”

“…”

“ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่า”

แกร๊ก ~

“เฮ้อ...ง่วงนอนจัง”

มัวแต่ยุ่งวุ่นกับลูกค้าจนลืมแนะนำตัวเลย สวัสดีทุกคนนะคะเราชื่อว่า เทียน น้า อย่างที่ทุกคนได้ยินกันเมื่อกี้ เรากำลังทำงานอยู่ในร้านมินิมาร์ทแวร์ซาย เป็นร้านขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่ ขายของจำพวกทั่วไปเลย เช่น น้ำ ขนม ข้าว และของใช้อื่น ๆ

ร้านตั้งอยู่ในปั๊มวินเซลล์ใจกลางเมืองใหญ่ รอบข้างปั๊มมีตึกสูงสวยหรูวินเทจเรียงรายกันเป็นทางยาว แต่ไม่ได้มีแค่ร้านที่เราทำร้านเดียวหรอกนะ รอบข้างยังมีร้านซื้อของฝาก ร้านกาแฟ ร้านอาหาร เต็มไปหมดเลย แต่ช่วงเวลาตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว เลยมีแต่ร้านที่เราทำงานเปิดอยู่

“เหนื่อยจัง ~”

เนื่องจากวันนี้เราต้องอยู่เวรเฝ้าร้านคนเดียวในกะดึก แถมยังมีร้านเราเปิดอยู่ร้านเดียวเลยทำให้ลูกค้าเข้าร้านไม่หยุดหย่อน ดีหน่อยที่ตอนนี้คนเริ่มซาลง ทำให้ฉันมีเวลาพักนิดหนึ่ง

“หืม? เขาถ่ายหนังกันเหรอเนี่ย”

ระหว่างที่กำลังจะหันไปจัดของบนเชลล์ หางตาก็ไปสะดุดกับเหล่าชายใส่สูทชุดดำ ดูเหมือนกำลังวิ่งตามผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งมาทางร้านของฉัน แต่คงไม่หรอกน่าจะวิ่งตามมาร์คจุดมากกว่า เวลาถ่ายหนังเขาจะมีการกำหนดจุดวิ่งจุดเดินโดยใช้สัญลักษณ์เป็นจุดสี ๆ เท่าที่ฉันเคยเห็นนะ

มันเป็นเรื่องปกติของพนักงานที่นี่มาก เนื่องจากปั๊มวินเซลล์ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ล้อมรอบด้วยสภาพตึกที่สวยแนววินเทจ จึงทำให้มีทีมถ่ายหนังมาถ่ายแถวนี้กันเยอะ ฉันละความสนใจแล้วหันมาทำงานต่อให้เสร็จ

ปัง ปัง !

เพล้ง!

“กรี๊ดดดด!!”

เสียงปืนดังขึ้นสองรอบพร้อมกับกระจกร้านที่ฉันทำงานอยู่แตกกระจาย ฉันกรีดร้องตกใจพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงปิดหูข้างเซลล์ที่กำลังจัดของอยู่ทันที ไม่นานเสียงปืนก็เงียบลงจนได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ฉันแทน

“มึงมานี่!”