เพลิงแค้นสีกุหลาบ

หน้าเมรุ… ณ วัดเล็กๆ แห่งหนึ่ง บรรยากาศในวันนี้ไม่พลุกพล่านด้วยผู้คนมากมายนัก เพราะงานฌาปนกิจศพของหนุ่มผู้โชคร้าย เป็นเพียงแค่พนักงานตำแหน่งเล็กๆ ในบริษัทแห่งหนึ่ง ภายในงานไม่มีอะไรสะดุดตาเท่ากับ ภาพผู้หญิงร่างบางคนหนึ่งซึ่งยืนร้องไห้น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย เธอสวมชุดดำยี่ห้อหรู ในมือมีผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้ม แต่ดูยังไงเธอก็สวยสะดุดตา ด้วยดวงหน้ารูปไข่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางแตะแต้ม ดวงตาเศร้าสร้อยเพ่งมองไปยังเมรุ ที่ตอนนี้เริ่มมีผู้คนต่างทยอยวางดอกไม้จันทน์ เพื่อเป็นการไว้อาลัยให้แก่ผู้ที่ล่วงลับเป็นครั้งสุดท้าย

เท้าบางค่อยๆ ขยับเดินขึ้นบันได ก่อนปลายนิ้วเรียวจะหยิบดอกไม้จันทน์ดอกหนึ่ง แล้ววางในตำแหน่งของมัน พร้อมกับระลึกถึงผู้ที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เมยาวี... ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทั้งฐานะ หน้าที่การงาน รูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม และโหดร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง คือการต้องสูญเสียชายคนรักไปทั้งที่เขาอายุยังน้อย และหากการจากไปครั้งนี้ของเขาเกิดขึ้นจากอุบัติเหตุ หรือเหตุการณ์ไม่คาดคิดจากภัยด้านต่างๆ เธอคงจะไม่รู้สึกเสียใจมากเท่ากับการที่ชายหนุ่มคนรักฆ่าตัวตาย ด้วยเหตุผลเพียงเพราะลืมคนรักเก่าไม่ได้

น้ำคำที่ได้ยินชายซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นคนรัก ได้พูดคุยกับตนเองเป็นครั้งสุดท้ายคือเมื่อห้าวันก่อน ก่อนที่เธอจะรู้ข่าวในตอนเช้าว่า เขากินยานอนหลับมากเกินขนาด จนไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาบนโลกใบนี้อีก

‘คุณเมย... ผมขอโทษ’

น้ำเสียงแหบพร่าและเบาหวิว ราวกับรู้สึกผิดในสิ่งที่ตนเองได้พูดออกมา เมยาวีงุนงงในตอนแรกและเห็นเป็นเรื่องตลกกับคำพูดเหล่านั้น เธอไม่คิดว่าผู้ชายอนาคตไกลอย่างกฤตฤกษ์ จะคิดสั้นขนาดถึงกับกินยานอนหลับเพื่อฆ่าตัวตาย

‘เป็นอะไรหรือเปล่ากฤต ฟังดูน้ำเสียงซีเรียสจัง หรือยังน้อยใจที่คุณพ่อของเมยดุในที่ประชุมวันนี้’

‘เปล่าหรอกครับ ผมรู้ว่าคุณพ่อของคุณเมยหวังดี แต่ผมไม่รักดีเอง’

หนุ่มคนรักพยายามสื่อคำพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา แต่เมยาวีกลับคิดไปถึงเรื่องงาน ที่วันนี้คุณพ่อของเธอ ซึ่งอยู่ในฐานะผู้บริหารบริษัท ได้ตำหนิติเตียนกฤตฤกษ์ที่เป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาด เกี่ยวกับการสั่งซื้ออุปกรณ์ผิดพลาด ทำให้เกิดความเข้าใจผิด และระบบงานหยุดชะงักเกิดความเสียหาย แต่ในที่สุดก็สามารถแก้ปัญหาตรงจุดนั้นผ่านพ้นไปได้ ด้วยฝีมือของเมยาวีที่ช่วยชายคนรักอย่างถึงที่สุด ทว่าก็ไม่พ้นการถูกตักเตือนจนได้

เมยาวีเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว ฐานะอยู่ในระดับร่ำรวยทีเดียว เพราะเป็นถึงลูกสาวเจ้าของบริษัทอุปกรณ์ตกแต่งบ้านรายใหญ่ซึ่งมีสาขาจำนวนมาก ทั้งส่งออกนอกและส่งขายทั่วประเทศ แต่หญิงสาวกลับเลือกที่จะคบหากับหัวหน้าฝ่ายการตลาดกระจอกๆ ทำให้ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ไม่พอใจ แต่เพื่อความสุขของลูกพวกท่านถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะการเลี้ยงดูที่ตามใจและยอมเธอทุกอย่างมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เมยาวีแพ้ไม่เป็นและยอมไม่ได้

การพบเจอกันของเธอกับกฤตฤกษ์ ก็ที่บริษัทของครอบครัวนั่นเอง เขาเป็นผู้ชายอ่อนโยนและเรียบร้อย อยู่ใกล้แล้วรู้สึกอบอุ่น ทำให้เมยาวีสาวนักเรียนนอกที่จบมาหมาดๆ ถึงกับใจละลายแค่เพียงได้พบเจอในวันแรก อาจจะเพราะว่าเธอเป็นลูกสาวของเจ้าบริษัทก็เป็นได้ ทำให้กฤตฤกษ์ไม่กล้าออกปากปฏิเสธ แต่เมยาวีก็ทำเป็นหลับหูหลับตา เรื่องที่หนุ่มคนรักยังไม่ลืมคนรักเก่ามาโดยตลอด เพียงหวังไว้ว่าสักวันจะสามารถทำให้เขาลืมผู้หญิงคนนั้นได้ และเธอจะเข้าไปแทนที่ในหัวใจเขาเพียงผู้เดียว แต่เหตุการณ์ก็ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อคืนนั้นเธอได้คุยโทรศัพท์กับเขา แล้วทำให้หญิงสาวคิดได้ว่าไม่ว่าจะอย่างไร ใจของเขาก็ไม่เคยเปิดรับเธอเลย

‘ผมยังลืมพิมพ์ไม่ได้... ผมรักเขา ผมขอโทษคุณด้วยคุณเมย’

น้ำตาของผู้หญิงแกร่งไหลริน เพียงแค่ได้ยินชายคนรักสารภาพความจริงเรื่องหัวใจ เพราะความพ่ายแพ้ต่อความตั้งใจเดิมทั้งหมดที่เธอทำให้เขา ไม่ว่าจะทุ่มเททั้งใจและแรงกาย ก็ไม่สามารถเอาชนะหัวใจของผู้ชายคนนี้ได้ หากจะว่าไปเมยาวีอาจจะหาผู้ชายอื่นที่ดีกว่าเขา ทั้งการศึกษา หน้าตา และหน้าที่การงาน แต่หญิงสาวก็ไม่เคยคิด เธอเป็นผู้หญิงที่รักใครแล้วรักจริง ไม่เคยคิดเผื่อเลือกสักราย คนนี้เธอก็เป็นฝ่ายรุกก่อน ด้วยรู้สึกถูกชะตาและยอมรับกับตัวเอง ว่ารักเขาตั้งแต่แรกเห็น หญิงสาวยอมถูกเพื่อนๆ ในกลุ่มหัวเราะเยาะ ยอมถูกคนในครอบครัวต่อว่าและคัดค้าน ยอมลดตัวเองเพื่อจะได้ไม่อยู่สูงไปกว่าเขา แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้คืนมาคือความเสียใจ มันยุติธรรมแล้วหรือ

สาววัยเบญจเพสที่เพิ่งจบการศึกษาบริหารมาจากเมืองนอก เฝ้าร้องถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า เธอกลายเป็นตัวถูกเลือกอย่างนั้นหรือ สาวไฮโซทั้งสวย เฉียบ และเฉี่ยวมองดูตัวเองอย่างสมเพช มือบอบบางยังกุมโทรศัพท์ไว้แน่น

‘ไว้คุยกันวันหลังดีไหมคะกฤต คืนนี้เมยเหนื่อยต้องการจะพักผ่อนค่ะ’

คนไม่อยากพูดต่อต้องการแต่จะวางสายจากคนปลายทาง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล