เมียลับที่คุณไม่รัก

นานเท่าไรแล้วที่เฉินเจินไม่ต้องลุกมาล้างหน้า แปรงฟันและราดน้ำเย็นๆ รดตัวในช่วงเช้าที่แม้แต่ร้านหมูปิ้งเจ้าประจำยังไม่เริ่มกางโต๊ะ มันคงเป็นช่วงวัยมัธยมที่เขายังเป็นเด็กนักเรียนหัวเกรียน หากแต่ทั้งหมดไม่ใช่สำหรับเช้าวันนี้

ประตูไม้สักอย่างดีโดนเคาะจากคนด้านนอกทุกๆ สามสิบนาที เป็นเวลาสามครั้ง กระทั่งครั้งที่สี่เขาลุกออกจากเตียงและเปิดประตูเพื่อให้คนด้านนอกรับรู้ว่าเขาตื่นแล้ว

หญิงสาวชะงักมือค้างเติ่งไว้กลางอากาศ การสบตาเข้ากับลูกชายเจ้าของบ้านอย่างจังโดยที่เธอเองไม่ทันตั้งตัว นับว่าเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก สายตาเขาดุดันพร้อมฉีกทึ้งเนื้อหนังเธอให้หลุดลอกออกเป็นชิ้นๆ

สาวใช้หรุบตาต่ำมองพื้น เรียวแขนค่อยๆ ลดลงจนแนบขนาบข้างลำตัว หล่อนหลงลืมถ้อยคำที่จะพูดกับเขาไปเสียสนิท

“บอกพวกเขาว่าฉันขอเวลาครึ่งชั่วโมง” ไม่ทันตอบรับคำ ประตูไม้ขัดเงามันวาวปิดกระแทกหน้าอย่างจังจนหล่อนสะดุ้งโหยง กระนั้นก็ค่อยรู้สึกหายใจหายคอคล่องขึ้นหน่อย คิดว่าตัวเองจะโดนเขาจับหักคอเสียแล้ว

หลังจากทำธุระในห้องน้ำและจัดการตัวเองจนเรียบร้อย ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดกางเกงสแล็คสีดำและเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อน เซ็ตผมด้วยเจลจนหล่อเนียบตั้งแต่หัวจรดเท้า มีเครื่องประดับอย่างแหวนประจำตระกูลและนาฬิกาเรือนหรู ดูดีอย่างไร้ที่ติ ได้กลิ่นอายความไฮคลาสมาจากเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อเป๊ะทุกกระเบียดนิ้วอย่างที่ตั้งใจซึ่งพอดิบพอดีกับเวลาหนึ่งชั่วโมง เฉินเจินไม่รอช้าเดินฮัมเพลงสากลของนักร้องคนโปรดจนถึงห้องอาหาร

สามีและภรรยาคู่หนึ่งกำลังรอเขาอยู่ เฉินเจินเห็นสีหน้าแช่มชื่นจากหญิงสาววัยกลางคนทว่าหน้าตากลับอ่อนกว่าวัยมากนัก เขายิ้มเล็กน้อยให้หล่อนแต่เมื่อบ่ายหน้าไปเจอองค์ประมุขหัวโต๊ะกลับต้องรีบหุบยิ้มโดยเร็ว

“คิดว่าต้องใช้น้ำสาดเสียอีก” ใบหน้าเรียบเฉยหันมองเขาแค่เสี้ยวนึงก่อนจะกลับไปจดจ่อกับถ้วยกาแฟในมือ

“เฮียก็พูดเกินไป เฉินมานั่งข้างม๊านี่มา” เปรมสินีว่าผู้เป็นสามีก่อนยกยิ้มมองลูกชายเพียงคนเดียว เฉินเจินโตเร็วข้อนั้นหล่อนรู้ดี แค่เพียงเวลาไม่กี่ปีจากเด็กน้อยตาใสกลับกลายเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขาม อดใจหายไม่ได้ที่หล่อนจะกอดและหอมเขาบ่อยๆ ไม่ได้อีกต่อไป

ใครๆ ก็รู้ดีว่าพวกผู้ชายมักขี้อายที่จะโดนแสดงความรัก

“เป็นยังไงแล้วบ้าง ได้เรื่องหรือเปล่า”

“หมายถึงอะไรครับ”

“แล้วแกคิดว่าฉันหมายถึงเรื่องอะไรล่ะ”

มีดและช้อนซ้อมหยุดทำหน้าที่ของมันไปเสียดื้อๆ เฉินเจินเคี้ยวอาหารในปากหยาบๆ ก่อนยกน้ำกลืนตามและมองบิดาด้วยหน้าตาเฉยเมย

“ไม่ครับ ไม่มี”

“อะไรกัน! ฉันว่าฉันให้เวลาแกมามากพอแล้วนะ ถ้ามันยังเป็นแบบนี้คงต้องตกเป็นหน้าที่ฉัน” ประมุขของบ้านเอ่ยเสียงขรึม จ้องมองลูกชายด้วยสายตาคล้ายกับผิดหวังและไม่พอใจ

แค่การหาแม่พันธุ์ดีๆ สักคนมันยังทำไม่ได้ แล้วต่อไปมันจะมีปัญญาทำอะไร นอกเสียจากรอให้เขาจัดการให้ทุกอย่าง

“ป๊าไม่ต้องหรอก ผมขอเวลาหน่อย”

เฉินหลงหัวเราะจบแล้วจึงเลิกคิ้วมองหน้าลูกชายให้ชัดอีกที “แกว่าอย่างไรนะ ขอเวลา? แกพูดแบบนี้มาสามเดือนแล้วนะอาเฉิน”

ชายหนุ่มกำมือแน่น มวลอากาศรอบๆ ตัวชวนให้เขาอึดอัดไม่น้อย เขาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ อีกทั้งการสนทนาเรื่องบ้าบอคอแตกนี่อีก มันปั่นป่วนในท้องจนเขาอยากอาเจียนออกมา

“ผมขอเวลาอีกไม่นาน หาเมียนะป๊าไม่ใช่เลือกผักเลือกปลา ผมจำเป็นต้องคัดคน”

“ก็ได้ฉันจะรอ เห็นแก่ที่ผ่านมาผู้หญิงในสต็อกของแกมีแต่คนที่น่าคบหาได้หรอกนะ ไม่งั้นฉันจับแกคลุมถุงชนไปนานแล้ว” เฉินหลงกดเสียงหัวเราะต่ำอีกครั้งก่อนลุกเดินหายออกไปจากห้องอาหาร

นิสัยเขาเป็นอย่างไร เจ้าลูกชายย่อมเป็นอย่างนั้น เฉินหลงรู้ดีว่าเวลาที่เขาให้เฉินเจินไปมันคงเสียเปล่าอีกตามเคย แต่ครั้งนี้เขาไม่อยากผลีผลามจนทะเลาะกัน หากเจ้าลูกชายยังหาเมียไม่ได้ เขานี่แหละจะเป็นคนหามาประเคนมันเอง ถึงเวลานั้นต่อให้มันไม่ยอม มันก็ขัดคำสั่งเขาไม่ได้

“ลูกโอเคนะ”

“ผมไม่โอเคได้ด้วยเหรอครับ” เฉินเจินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เบื่อที่ต้องตอบคำถามบิดาตลอดว่าตัวเขายังหาแม่ของลูกไม่ได้ จะให้เอาผู้หญิงมาตบแต่งปลอมๆ เหมือนอย่างในละครนั่นก็ไม่ใช่ความคิดที่เข้าท่านัก

ป๊าฉลาดเป็นกรด หูตาไวราวกับเหยี่ยว มันคงไม่รอดพ้นสายตาท่านไปได้หรอก

“เอาน่าเฉิน แม่รู้ว่าลูกยังรักอิสระ แต่นี่มันก็ถึงสมควรที่ป๊ากับม๊าจะได้อุ้มหลานแล้วนะ เราน่ะควรมีครอบครัวได้สักที”

ฝ่ามืออุ่นซ่านกอบกุมมือเรียวเย็นเฉียบของเขาเอาไว้ แม้ผู้เป็นแม่จะไม่ได้เข้าข้างเขา แต่กระนั้นหล่อนก็ยังเข้าใจหัวอกเขาที่สุด

“ผมจะพยายามนะครับ” หากมันสุดทางตันแล้วจริงๆ ก็คงยอมให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น