เยื่อรักมาเฟียร้าย+อุบัติรักมาเฟียร้าย

“ฉันไม่ได้อยากได้เงินจากคุณ...ที่มาวันนี้คุณชวนฉันมาดื่ม” เธอตอบคำถามที่เขาถามค้างไว้

“คุณแน่ใจเหรอ ผมช่วยคุณได้ ผมมีสิ่งที่คุณอยากได้...” ไทสันมองเธออย่างรอคอยคำตอบ

“ในโลกนี้มีอะไรฟรี ๆ ด้วยเหรอ มันเหมือนเราเป็นเพื่อนกัน แต่ทำไมฉันเหมือนไม่รู้จักคุณเลย คุณรู้ได้ยังไงว่าครอบครัวฉัน...กำลังเดือดร้อน”

โรซิก้าพยายามละทิ้งความสงสัย แต่บางอย่างที่เขาแสดงออกมันปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขารู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้

“ผมคิดว่าเราสนิทกันในระดับหนึ่ง ช่วงนี้คุณไม่สดใสเท่าไหร่ เหมือนอย่างผมไง แค่ผมทุกข์คุณมองแค่แป๊บเดียวก็รู้...ความห่วงหาของคุณผมรับรู้ หรือว่าใจเราไม่ตรงกันหรือโรส”

พอมาถึงตรงนี้กลับกลายเป็นเธอเถียงไม่ออก ฝ่ามือหนาวางลงบนศีรษะทุยก่อนจะดึงรั้งให้เธอลงไปแนบแผ่นอกอบอุ่นของเขา

“ในบริษัทมีปัญหานิดหน่อย พ่อฉันป่วย แม่ก็...เอาเป็นว่าฉันต้องการนายทุนที่ดี ถ้าคุณโอเคฉันจะขายหุ้นให้ แต่มันอาจจะไม่ได้เท่าที่คุณต้องการ” เธอหยัดกายลุกขึ้นมานั่งหลังตรงและจ้องมองเขา

“คุณไม่ไว้ใจผม”

“ฉันไม่อาจไว้ใจใครได้”

“คุณไว้ใจผมได้โรส ไม่มีความจำเป็นที่ผมจะต้องแทรกตัวเข้าไปแบกรับ...ภาระที่หนักหนาในบริษัทคุณหรอก”

บริษัทที่กำลังจะเจ๊ง แม้เขาไม่พูดออกมาตรง ๆ คำพูดของเขาราวกับมีดกรีดลงกลางหัวใจเธอ