เอาชีวิตรอดบนเกาะร้างกับสาวสวย

บทที่ 1 ถูกพิษ

"ซี๊ด! ทำไมถึงเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้เนี่ย?"

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างทั้งที่สติยังสะลึมสะลือ

ตามมาด้วยเสียงแมลงและนกร้องระงมดังเข้ามาในหู

หญ้าที่เปียกชื้นระคายผิวหนังผมไม่หยุด พอลืมตาขึ้นมา พุ่มไม้ที่หนาทึบก็บดบังทัศนวิสัยทั้งหมด เห็นแต่สีเขียวขจีไปทั่ว

ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พบว่าตัวเองนอนอยู่ในพุ่มไม้ที่สูงระดับเอว รอบด้านรายล้อมไปด้วยป่าดงดิบต้นสูงใหญ่

"ไม่ใช่นะ ผมอยู่บนเรือร่วมงานแต่งงานของ ทิพย์นภา แฟนเก่าผมไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้? หรือว่าเมาแล้วฝันไปวะเนี่ย!"

เนื่องจากผมดื่มไปเยอะมาก พอสร่างเมาไม่เพียงแต่คอแห้งผาก หัวยังปวดตุบๆ อาการทางกายเหล่านี้กำลังบอกผมว่า นี่คือความจริง

"หรือว่ายัยแฟนเก่ากับสามีเห็นผมเมา เลยแอบเอาผมมาทิ้งไว้บนเกาะร้างแล้วหนีไปไกลแล้ว! แม่งเอ๊ย สองคนนี้ใจร้ายชะมัด"

จากนั้น ผมก็คลำกระเป๋าตัวเอง พบว่าบุหรี่ ไฟแช็ก และมือถือยังอยู่ครบ รวมถึงมีดพับสวิสที่ทิพย์นภาเคยให้เป็นของขวัญวันเกิดผมด้วย

ผมหยิบมือถือออกมาดูวันและเวลา พบว่าตัวเองนอนหลับอยู่ที่นี่มาหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว

ที่น่าสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ ที่นี่ไม่มีสัญญาณแม้แต่นิดเดียว จะโทรขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้

ตอนนี้ยิ่งมั่นใจว่า ที่ที่ผมยืนอยู่นี้น่าจะเป็นเกาะร้างกลางทะเล เพราะผมเคยดูหนังและคลิปเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดในป่ามาเยอะ สภาพแวดล้อมตรงหน้ามันตรงตามนั้นเป๊ะ

แม้เมื่อก่อนผมจะอิจฉาชีวิตที่ได้สำรวจและท้าทายในป่าแบบนี้ แต่พอโอกาสนี้มาตกอยู่ที่หัวผมจริงๆ ในใจกลับรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวังสุดขีด

เพราะเกาะกลางทะเลปกติจะไม่มีคนอยู่ นั่นหมายความว่า ถ้าหาเรือกลับไม่ได้ ผมคงต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียวบนเกาะร้างแห่งนี้ แค่คิดก็สยองแล้ว

"อ๊ากกก........"

ผมรับความจริงไม่ได้ จึงตะโกนลั่นเกาะ หวังจะระบายความโกรธแค้นในใจ

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ เมื่อเสียงตะโกนของผมดังก้องไปในป่า ไม่ไกลนักก็มีเสียงผู้หญิงตะโกนตอบกลับมา

"หือ? หรือว่าบนเกาะนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว?"

ผมเดินตามเสียงไป หาไม้มาท่อนหนึ่ง คอยตีหญ้าด้านหน้าอย่างระมัดระวัง ย่องเบาๆ ไปทางทิศที่เสียงผู้หญิงดังมา

ส่วนสาเหตุที่ต้องใช้ไม้ตีหญ้านำทาง ก็เพราะกลัวว่าเดินอยู่ดีๆ จะมีงูพิษโผล่มากัด ในที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ ถ้าโดนพิษก็แทบจะเท่ากับตายสถานเดียว

เดินไปได้ประมาณ 5 นาที ผมก็เห็นว่าในพุ่มไม้ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร มีผู้หญิงผมยาวตรงสลวยถึงเอว สวมชุดราตรีสีแดงนั่งอยู่

หญิงสาวคนนี้ได้ยินเสียงผมตีหญ้า เธอก็หันมามองผมพอดี

ดวงตาของเธอลึกล้ำเป็นประกาย คิ้วโก่งสวยได้รูปรับกับใบหน้า จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอมชมพูประกอบกันเป็นเครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบ สวยเป๊ะระดับนางฟ้าเลยทีเดียว

แม้แวบแรกจะจำไม่ได้ แต่ชุดราตรีที่เธอใส่นั้นผมคุ้นตามาก และตอนที่ผมเมาเหมือนจะจำได้ลางๆ ว่าได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือมากมาย

เมื่อปะติดปะต่อความทรงจำที่ขาดหายกับสภาพของสาวสวยตรงหน้า ผมก็ได้ข้อสรุปที่น่ากลัวว่า ตอนที่ผมเมาน่าจะเกิดเหตุเรือล่ม ส่วนทำไมถึงไม่อยู่ที่ชายหาด ถามสาวสวยตรงหน้าน่าจะรู้คำตอบ

พอมองผู้หญิงตรงหน้าชัดๆ ผมก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ นึกออกแล้วว่าเธอเป็นใคร

พริมดาว เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของทิพย์นภา แฟนเก่าผม และเป็นหนึ่งในเพื่อนเจ้าสาวในงานแต่งครั้งนี้

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยไปกินข้าวกับทิพย์นภาและกลุ่มเพื่อนสาวของเธอครั้งหนึ่ง เคยเจอกันที่โต๊ะอาหาร ส่วนทำไมถึงยังจำได้ ก็เพราะตอนนั้นทั้งโต๊ะเธอสวยที่สุด จนผมแอบมองอยู่หลายครั้ง คนสวยนี่มีแต้มต่อจริงๆ

เรือล่ม เกาะร้าง ป่าดงดิบ สาวสวย และผม

"นี่สวรรค์เมตตาเหรอ? ไม่อยากให้ผมต้องแก่ตายอย่างโดดเดี่ยวในที่แบบนี้ เลยส่งสาวสวยมาอยู่เป็นเพื่อน"

มองใบหน้าสวยเก๋และหุ่นที่เว้าโค้งได้สัดส่วนของพริมดาว คิดไปคิดมา การอยู่กันสองคนในที่แบบนี้ก็ดูเหมือนจะไม่เลวร้ายเท่าไหร่

ยิ่งคิดก็ยิ่งเตลิดไปไกล ถึงขั้นจินตนาการว่าผมกับพริมดาวแต่งงานมีลูกสืบสกุลกันบนเกาะร้างแห่งนี้

"ไอ้ลามก นายจะจ้องฉันอีกนานไหม" พอเห็นผมจ้องเธอไม่วางตา พริมดาวก็รีบยกมือมากอดอก สีหน้าหวาดกลัวมองมาที่ผม

เสียงของเธอดึงสติผมกลับสู่โลกความจริงทันที เห็นพริมดาวทำหน้ากลัวว่าผมจะข่มขืนเธอได้ทุกเมื่อ ผมก็ได้แต่แค่นหัวเราะเยาะตัวเอง เพราะเมื่อกี้ผมดันมีความคิดแผลงๆ แบบนั้นจริงๆ

"เฮ้อ ช่วงนี้ผมเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ได้นะ จำได้ว่าเมื่อก่อนผมไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา?"

ตอนนี้เราอยู่บนเกาะร้าง แทนที่จะคิดว่าจะเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบนี้ยังไง หรือหาทางกลับบ้าน ดันไปคิดเรื่องอย่างว่าซะได้

เทียบกับการใช้ชีวิตที่เหลือกับพริมดาวบนเกาะนี้ ผมอยากกลับไปเมืองเดิมมากกว่า เพราะยังมีพ่อแม่ที่รักผมรออยู่ ดังนั้นผมต้องกลับไปให้ได้

เมื่อตั้งเป้าหมายได้แล้ว ผมมองไปที่พริมดาว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ช่วงนี้ผมกับสาวสวยคนนี้คงต้องใช้ชีวิตร่วมกันเพื่อหาทางกลับบ้าน

ทักทายทำความรู้จักกันก่อน แล้วค่อยถามเธอว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น

แต่ใครจะรู้ พอผมเดินเข้าไปหา พริมดาวก็กรีดร้องเสียงหลงดังลั่นป่า

"กรี๊ดดดด......."

"ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมคนดีนะ" เห็นพริมดาวรังเกียจขนาดนั้น ผมชักเริ่มสงสัยหน้าตาตัวเองแล้วสิว่าเหมือนโจรขนาดนั้นเลยเหรอ?

"งู! งูตัวใหญ่มาก ฉันโดนกัด ฉันจะตายแล้ว ฮือๆๆ!"

พอได้ยินพริมดาวบอกว่าโดนงูกัด ผมฝืนความเจ็บปวดทั่วร่างรีบวิ่งเข้าไปใกล้ๆ เห็นเธอหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ มือถือท่อนไม้แห้งฟาดไปรอบตัวมั่วซั่ว ผมไม่ได้เข้าไปดูแผลทันที

เพราะถึงผมจะรู้จักเธอ แต่เธออาจจะไม่รู้จักผม และการดูแผลต้องมีการแตะเนื้อต้องตัว แต่ด้วยสภาพจิตใจเธอตอนนี้ ขืนผมเข้าไปใกล้ คงโดนฟาดไม่เลือกหน้า ผมไม่อยากเจ็บตัวฟรี

ผมมองเธอแล้วพูดนิ่งๆ ว่า "พริมดาว ถ้าอยากตาย ก็ดิ้นต่อไปเลย"

พริมดาวที่กำลังขวัญเสียพอได้ยินผมเรียกชื่อ ก็เบิกตากว้างที่มีน้ำตาคลอเบ้า หยุดตีโพยตีพาย แต่ยังสะอื้นฮัก แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "นายรู้จักฉันเหรอ?"

"สำคัญด้วยเหรอ? โดนงูกัดตรงไหน? รีบให้ผมดูเร็ว" เห็นพริมดาวหยุดอาละวาด ผมจึงเริ่มถามเธอ

พอได้ยินคำถาม พริมดาวก็ค่อยๆ ขยับขาซ้ายออกมา ที่ข้อเท้ามีเศษผ้าไม่คุ้นตาพันท่อนไม้ดามไว้ พอไล่สายตาขึ้นไป ผมเห็นรอยเขี้ยวแดงเล็กๆ สองจุดที่น่อง รอบปากแผลบวมเป่งและเริ่มมีสีคล้ำอมม่วงปรากฏให้เห็น

"โดนพิษจริงๆ ด้วย คุณตั้งสติก่อนนะ ไม้ที่พันไว้นี่มันบังแผล ต้องแกะออกก่อน ผมจะรีดเลือดพิษออกให้ เดี๋ยวจะเจ็บหน่อยนะ ต้องทนเอา"

พอได้ยินผมพูดแบบนั้น ใบหน้าของพริมดาวก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที สายตาหลบวูบวาบ แต่ไม่นานเธอก็เหมือนตัดสินใจได้ ก้มหน้าตอบเสียงเบาว่า "อืม!"

เห็นท่าทางของพริมดาวแล้ว ผมรู้สึกงงนิดๆ แค่จะรีดเลือดพิษ มีอะไรต้องเขินด้วยเนี่ย