โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์

'อังคณา' พยาบาลสาวป้ายแดงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา น้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบแก้มจนแยกไม่ออกว่าหยาดน้ำบนใบหน้าหรือหยดฝน ความอ่อนแอที่เธอกลั้นมันเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

ความฝันสวยงามที่เคยวาดไว้กับแฟนหนุ่มตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย... วันที่เราจะสวมชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวและก้าวสู่งานแต่งงานด้วยกัน บัดนี้มันพังทลายลงไม่มีชิ้นดี ภาพของเขาที่กำลังประคองกอดผู้หญิงอีกคนฉายชัด ผู้หญิงที่เธอคุ้นหน้าดีเพราะมักจะเจออยู่ข้างกายเขาเสมอทุกครั้งที่เธอแวะมาหา และทุกครั้ง 'บีม' ก็มักจะตบตาเธอด้วยคำแก้ตัวง่าย ๆ ว่า “ฟ้าเป็นแค่เพื่อนที่เรียนด้วยกัน”

“ไอ้คนเลว... ทำไมบีมต้องทำกับอายแบบนี้” เสียงสั่นเครือหลุดรอดจากริมฝีปากที่ซีดเผือด

ก่อนที่สภาพของเธอจะหลุดลุ่ยและใจสลายได้ถึงเพียงนี้... 'ฟ้า' ผู้หญิงที่บีมพร่ำบอกว่าเป็นแค่เพื่อน ได้แอดเฟรนด์ส่งคำขอเป็นเพื่อนเข้ามา พร้อมกับข้อความและรูปภาพบางอย่างที่เปรียบเสมือนตะปูตอกลงกลางอก วินาทีที่เปิดอ่าน หัวใจดวงน้อยดิ่งวูบลงสู่เหวก้นลึกอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความเชื่อใจตลอดหลายปีถูกเหยียบย่ำเมื่อความจริงเฉลยว่า ชายคนรักโกหกหน้าตาย นอกใจและนอกกายเธอมานานแสนนาน

           “ฮือ.... ทำไม อายรักบีม... แต่ทำไมบีมไม่รักอายเลย... ฮือ...”

เธอกระซิบถามสายลมแสงแดดที่ไม่มีอยู่จริง มีเพียงเม็ดฝนเย็นเฉียบที่ตกลงมากระทบผิวราวกับจะช่วยปลุกให้พยาบาลสาวตื่นจากความฝัน อังคณายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาปนน้ำฝนออกจากใบหน้าอย่างลวก ๆ แม้ข้างในจะดิ่งลึกจนแทบขาดใจ แต่แววตาที่เคยมองบีมด้วยความเทิดทูน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า... และตามมาด้วยรอยร้าวที่ฝังลึก

           หญิงสาวที่ตัวสั่นเทาท่ามกลางสายฝนหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา นิ้วเรียวที่สั่นระริกพยายามกดโทรออกหาเพื่อนสนิทอย่าง 'กุ้งนาง'... คนเดียวในชีวิตที่คอยเตือนสติและพยายามพูดกรอกหูเธอมาตลอดว่าบีมไม่ใช่คนดี

แต่เป็นอังคณาเองที่ไม่เคยรับฟัง ความรักอินโนเซนต์ในตอนนั้นมันแสนหวานชื่น จนเธอมองข้ามสัญญาณอันตรายและคำเตือนด้วยความหวังดีของเพื่อนรักไปจนหมดสิ้น

“บีมมันสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนนี้เกินไปไหมวะ แกจับตาดูและระวังไว้ก็ดีนะอาย”

“คิดมากน่ะกุ้งนาง บีมเขาแค่เป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับคนง่ายจะตาไป”

ประโยคสนทนาในวันวานลอยย้อนกลับเข้ามาตบหน้าเธออย่างแรงในวันที่ความจริงปรากฏ น้ำตาที่แห้งเหือดไปวูบหนึ่งไหลทะลักออกมาอีกครั้งเมื่อสายตัดเข้าสู่สัญญาณรอสาย... เธออยากจะขอโทษกุ้งนางเหลือเกินที่วันนั้นเลือกเชื่อผู้ชายสารเลวคนนั้นมากกว่าเพื่อนที่โตมาด้วยกัน

           [ว่าไงจ๊ะน้องอาย กลับมากรุงเทพฯ แล้วเหรอ]

“ฮือ....”

[เอ้ย.... ร้องไห้เหรอ เป็นอะไร]

“ฉันขอโทษ ฉันผิดเองที่ไม่ฟังแก ฮือ.....มันหลอกฉัน”

[ไอ้บีมเหรอ ฉันว่าแล้ว กับเพื่อนผู้หญิงของมันใช่ไหม]

“อือ ผู้หญิงส่งรูปที่พวกมันหอมแก้มกันมาให้ฉันดู”

[หึ มั่นหน้ามาก ก็ดีเหมือนกันแกจะได้ตาสว่างไม่หลงผิดไปเลือกมันมาเป็นลูกเขยพ่อกับแม่ แกโชคดีแล้วอาย แล้วแกโอเคไหม แกอยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา]

“ไม่ต้องหรอกกุ้งนาง ขอบใจมาก ฉันโอเคแก แกอยู่กับครอบครัวเถอะ”

[แล้วพ่อแม่แกล่ะ]

“พ่อกับแม่จะมาพรุ่งนี้ ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่รู้สึกผิดกับแก”

[แกอยู่ไหน บอกฉันมาก่อน ฉันเป็นห่วง]

“ฮึก ฉันกำลังจะกลับหอ”

[อือ ๆ ถึงหอแล้วโทรมาหาฉันด้วยนะ ต้องโทรมานะอาย]

“อือ... ถึงหอแล้วฉันจะโทรหา”

อังคณากดวางสาย นิ้วเรียวเกลี่ยเช็ดหยดน้ำที่เกาะบนหน้าจอโทรศัพท์สลับกับน้ำตาที่ยังคงไหลซึม แม้จะบอกกุ้งนางไปว่าไม่เป็นไร แต่ความจริงคือข้างในของเธอแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

พยาบาลสาวเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก้าวขาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหินเดินฝ่าสายฝนกลับไปยังหอพักแพทย์และพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล สายฝนยังคงทำหน้าที่ชะล้างความโง่เขลาในอดีต แต่สิ่งที่ไม่สามารถล้างออกไปได้เลย... คือความทรงจำเจ็บปวดจากรูปถ่ายใบนั้น รูปที่ตอกย้ำว่าเธอเป็นแค่คนโง่ในเกมรักของพวกเขามาตลอดหลายปี

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก อังคณารีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อชำระล้างความหนาวเหน็บจากสายฝน ทว่าในขณะที่กำลังเช็ดผม เสียงเตือนข้อความก็ดังขึ้น พยาบาลสาวก้มมองหน้าจอ... มันคือชื่อของแฟนหนุ่ม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา

แต่เพียงแค่ประโยคแรก หัวใจเธอก็กระตุกวูบ บีมไม่เคยแทนตัวเองและพูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้กับเธอมาก่อน...

บีม: บีมนอนก่อนนะอาย ฝันดีครับที่รัก

บีม: [ส่งรูปภาพ]

สมองของอังคณาขาวโพลนล่องลอยไปชั่วขณะยามเมื่อจ้องมองภาพอุบาทว์ที่ปรากฏตรงหน้า ความรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ และโกรธแค้นประเดประดังเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน น้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วหวนกลับมาเอ่อล้นอีกครั้ง กระบอกตาร้อนผ่าวและจุกแน่นในอกจนแทบหายใจไม่ออก

ภาพบนจอคือบีมที่กำลังนอนหลับปุ๋ย ซบอกอวบอิ่มของผู้หญิงคนหนึ่ง... หน้าอกเปลือยเปล่าใต้ร่มผ้าที่อายมั่นใจว่าเจ้าของเรือนร่างนั้นคือ 'ฟ้า' ยัยเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อคนนั้นเอง!  

แม้หัวใจจะเจ็บเจียนตายแต่สติอันน้อยนิดยังคงทำงาน อังคณากดแคปหน้าจอเก็บหลักฐานอุบาทว์นั้นไว้ทุกชิ้น... เผื่อวันพรุ่งนี้ผู้ชายหน้าตัวเมียอย่างบีมจะกล้ามาแก้ตัวต่อหน้าพ่อและแม่ของเธอ ยัยผู้หญิงคนนั้นคงเฝ้ารอโอกาสที่จะเขี่ยเธอทิ้งมานานแล้วสินะ