ไฟปรารถนาอาญาแค้น

ประเทศญี่ปุ่น

ปรเมศวร์ยืนเหม่อลอยออกไปนอกอาคารสูงเสียดฟ้า ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่ต้องสูญเสียน้องชายอันเป็นที่รักไปอย่างไม่วันหวนคืน จากคำบอกเล่าของชัญญาแม่เลี้ยงสาว ว่าต้นสายปลายเหตุที่ทำให้อนุวัฒน์เสียชีวิตคือแฟนสาวของเขานั่นเอง เพราะหลังจากถูกบอกเลิกอนุวัฒน์ก็ดื่มเหล้าเมามายจนครองสติไม่อยู่ ขับรถไปประสานงากับรถบรรทุกจนเสียชีวิตคาที่ และที่เชื่ออย่างนั้น เพราะเป็นสายสุดท้ายที่น้องชายโทร.หา งานศพของอนุวัฒน์ที่ผ่านมาผู้หญิงใจร้ายคนนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาที่งานเลยแม้กระทั่งวันเผา ตอกย้ำความใจร้ายใจดำของเธอว่ามีมากเพียงใด

“ฉันจะทำให้เธอได้ลิ้มลองรสชาติของการสูญเสียว่ามันเป็นยังไง” ชายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันเอ่ยถึงหญิงสาวที่เป็นเหตุให้น้องชายบุญธรรมของตนต้องจบชีวิตลงก่อนวัยอันควรอย่างอาฆาตแค้น และยังคงยืนนิ่งจมอยู่ในความคิดเช่นนั้นจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ปลุกให้เขาตื่นจากห้วงภวังค์ความคิด

“เชิญครับ” เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตขณะเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงาน วินาทีถัดมาบานประตูก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมร่างเย้ายวนของบุตรสาวเจ้าของบริษัทผลิตชิ้นส่วนยานยนต์

“จะลาออกทำไมถึงไม่ยอมบอกยูโกะสักคำคะ” เจ้าของร่างสมส่วนไม่พูดพร่ำกล่าวตัดพ้อเพื่อนชายคนสนิทด้วยความน้อยใจ ไม่ใช่เพียงแค่จะลาออกธรรมดา ชายหนุ่มยังมีจุดประสงค์จะย้ายกลับไปอยู่เมืองไทยอีกต่างหาก

“ผมขอโทษครับยูโกะ ช่วงนี้กำลังวุ่นกับเอกสารหลายอย่าง ไหนจะต้องเก็บของกลับเมืองไทยอีก” ชายหนุ่มลุกขึ้นไปโอบประคองร่างหญิงสาวพามานั่งที่โซฟาอย่างเอาใจ

“สละเวลาโทร.สักนิดไม่ได้หรือไงคะ ถ้ายูโกะไม่เข้าไปคุยงานกับคุณพ่อที่ห้องทำงาน ก็คงไม่รู้เรื่องนี้” ยูโกะกระเง้ากระงอดไม่เลิก เพราะยังทำใจไม่ได้

“อืม...เย็นนี้ผมพาคุณไปดินเนอร์เป็นการไถ่โทษแล้วกัน”

“ตกลงค่ะ คืนนี้ขอยูโกะไปนอนค้างที่คอนโดฯ ด้วยนะคะ” หญิงสาวปรับเปลี่ยนอารมณ์ออดอ้อนเสียงหวานแทน เพราะรู้ว่าคนเย็นชาอย่างปรเมศวร์คงไม่มีทางง้อเธอเป็นรอบที่สองแน่

“อย่าเลยยูโกะ ตอนนี้ห้องผมรกมากจนแทบไม่มีที่เดิน”

“ตกลงคุณไม่คิดจะกลับมาอยู่ที่ญี่ปุ่นอีกแล้วเหรอคะ” ยูโกะรู้สึกใจหายไม่น้อยที่ปรเมศวร์ตัดสินใจกลับไปอยู่เมืองไทย และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก

“ครับ ผมตัดสินใจแล้ว ตอนนี้คุณพ่อท่านก็แก่มากแล้ว คงดูแลกิจการทั้งหมดไม่ไหว”

“คุณยอมรับแม่เลี้ยงคุณได้แล้วเหรอคะ” หญิงสาวเอียงหน้าถามด้วยความแปลกใจระคนสงสัย

นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ปรเมศวร์ทิ้งทุกอย่างที่เมืองไทยทั้งที่กำลังดำรงตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดในเครืออนันต์ตระการกรุ๊ปแทนบิดา เพียงเพราะรับไม่ได้ที่จู่ๆ บิดาตัดสินใจแต่งงานกับหญิงสาวคราวลูก และกำลังมาแทนที่ตำแหน่งมารดาของตน หนำซ้ำชัญญายังมีอายุน้อยกว่าเขาถึงสี่ปี จะเรียกน้องสาวเลยก็ว่าได้ ข้อนี้แหละที่ทำให้เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ

“ก็ต่างคนต่างอยู่”

“เฮ้อ...คงไม่มีอะไรโน้มน้าวจิตใจคุณได้อีกแล้วสินะคะ แม้แต่ตัวยูโกะ” หญิงสาวพึมพำด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“คุณพูดอย่างกับเราเป็นคนรักกันอย่างนั้นแหละ” ชายหนุ่มกล่าวเจือยิ้ม

“แล้วคุณให้ตำแหน่งนั้นกับยูโกะได้หรือเปล่าล่ะ”

ยูโกะได้โอกาสเอ่ยถามความในใจจากชายหนุ่ม ตลอดห้าปีที่ทำงานอยู่ที่นี่ เขาไม่เคยมีท่าทีแสดงอาการหึงหวงเธอเลยสักครั้ง ยามมีนักธุรกิจหนุ่มมาให้ความสนใจ ซ้ำร้ายยังสนับสนุนให้เธอลองศึกษาดูใจกับผู้ชายพวกนั้นอีกต่างหากจนน่าน้อยใจ

“คุณก็รู้ว่าผมให้คุณได้แค่เพื่อนสนิทเท่านั้น”

“แต่เราแนบชิดเกินกว่าคำว่าเพื่อนนี่คะ” หญิงสาวยื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ๆ ลมหายใจแทบจะรดหน้ากัน

“ยูโกะ เราเคยตกลงกันก่อนที่จะมีความสัมพันธ์ทางกาย ว่าจะไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะผมไม่พร้อมที่จะใช้ชีวิตคู่กับใคร ตอนนี้ผมมีหน้าที่ดูแลคุณพ่อกับกิจการต่างๆ คงไม่มีเวลามาดูแลเอาใจใส่ใคร คุณเองก็รักอิสระเหมือนกับผม ตรงนี้แหละที่ทำให้ผมชอบคุณมากกว่าผู้หญิงคนอื่น”

“คุณใจร้ายมากรู้ตัวไหมคะ คุณก็รู้ว่ายูโกะคิดยังไงกับคุณ” หญิงสาวซบใบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างอ่อนแรง แม้เธอจะรักอิสระไม่เคยผูกมัดกับใคร แต่ปรเมศวร์เป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงความคิดนั้นไป

“ยูโกะผมไม่คู่ควรให้คุณมารักหรอก”

“ยูโกะต่างหากที่ไม่คู่ควร คุณถึงไม่รักยูโกะ ห้าปีที่ผ่านมาคุณไม่เคยมองยูโกะมากไปกว่าคู่นอน”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย คุณมีค่ามากกว่านั้น แต่ตอนนี้ใจผมไม่พร้อมจะมีใครจริงๆ คบกันแบบเพื่อนนี่แหละยืนยาวที่สุดแล้ว”

“ค่ะเพื่อนก็เพื่อน ถ้าเพื่อนคนนี้จะไปเที่ยวหาคุณที่เมืองไทยบ้างจะได้ไหมคะ”

“ได้สิครับ ผมยินดีต้อนรับคุณเสมอยูโกะ เอ่อ...ให้ทาเคชิพาไปก็ได้” จบคำพูด หญิงสาวถึงกับหน้ามุ่ยทันทีเมื่อปรเมศวร์เอ่ยถึงบอดี้การ์ดหนุ่มที่บิดาจ้างไว้ดูแล คอยติดตามเธอไปในทุกที่

“ไม่! ยูโกะจะไปคนเดียวค่ะ ทาเคชิน่าเบื่อจะตาย คอยขัดยูโกะทุกเรื่อง และคุณพ่อก็เชื่อแต่ทาเคชิอย่างกับเขาเป็นลูก แทนที่จะเข้าข้างยูโกะซึ่งเป็นลูกแท้ๆ” ยูโกะกล่าวถึงบอดี้การ์ดหนุ่มหน้านิ่งด้วยความหมั่นไส้ จนปรเมศวร์อดหัวเราะออกมาไม่ได้ กับท่าทางเหมือนเด็กยามที่ถูกขัดใจ ซึ่งก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก

“เพราะเขาเป็นห่วงคุณนะยูโกะ” ปรเมศวร์พอจะดูออกว่าบอดี้การ์ดหนุ่มชื่อทาเคชิคิดอย่างไรกับนายสาวของตน