อัลฟ่า เคน (อัลฟ่า เคน เล่ม 1)

อดีต

ถ้าฉันรู้ล่วงหน้าว่าจะเจออะไรในวันนั้น ฉันคงหนีเรียน ย้ายรัฐ สวมรอยเป็นคนใหม่—หรือแม้แต่ศัลยกรรมถ้าจำเป็น ทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงวันที่น่าอับอายที่สุดในชีวิต

แต่แน่นอนว่าฉันไม่สามารถทำนายอนาคตได้ และฉันก็โง่เขลาไปโรงเรียนเหมือนนักเรียนที่ทุกข์ทรมานคนอื่นๆ ความผิดพลาดที่แย่ที่สุดเลย

ฉันเดินฝ่าฝูงชนที่เคลื่อนไหวไปมา ก้มหน้า พยายามทำตัวเล็กและมองไม่เห็นให้มากที่สุด กระดิ่งดังแล้ว คนส่วนใหญ่รีบไปเข้าเรียน มีเพียงไม่กี่คนที่ยังอยู่แถวล็อกเกอร์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาวางแผนจะหนีเรียนหรือแค่อยากเสพความอิสระอีกสักพักหนึ่ง ฉันไม่มีสิทธิพิเศษแบบนั้น ฉันกังวลมากกว่ากับการออกจากโถงทางเดินให้เร็วที่สุด ที่นี่เป็นเหมือนสนามรบเมื่อคุณอยู่ที่ก้นบึ้งของห่วงโซ่อาหาร

และตามคาด มีคนผลักฉันจากข้างหลัง—แรงเกินกว่าจะเป็นอุบัติเหตุ—ทำให้ฉันเซไปข้างหน้า ฉันหายใจสะดุด ยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่มันไร้ประโยชน์ ฉันกำลังจะล้ม และคนน่าสงสารข้างหน้าจะกลายเป็นเหยื่อไปด้วย ฉันหลับตาปี๋

มือฉันสัมผัสกับร่างกายใครบางคน แต่ฉันไม่ได้ล้ม

นิ้วของฉันเกาะกุมกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง ผ่านเนื้อผ้าฝ้าย และฉันไม่อาจซ่อนหัวใจที่เต้นระรัวเหมือนกับของเขา กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านฝ่ามือ แขน และลงไปถึงปลายเท้าของฉัน

ฉันสูดหายใจเข้าอย่างสั่นเทา แม้ว่าเราจะอยู่ในที่แออัดและประสาทสัมผัสหมาป่าของฉันไม่เคยแข็งแกร่งขนาดนั้น กลิ่นของเขาก็ท่วมท้น กลิ่นสน หญ้า และน้ำหอมจางๆ เขามีกลิ่นเหมือนป่า ฉันคิด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดูเหมือนคนที่เพิ่งมาจากป่าเลย เขาใส่กางเกงขายาวสีดำ เสื้อยืดสีขาวสะอาด และรองเท้าผ้าใบ สายตาฉันมองขึ้นไป ผ่านคางที่โกนเรียบ จมูกที่งุ้มเล็กน้อย และหยุดที่ดวงตาสีฟ้าเย็นชา ที่กำลังหรี่มอง และพวกมันเป็นของเคน ไวลด์เดอร์

ลูกชายของอัลฟ่า ที่ฉันเคยเห็นแต่ไกลๆ ที่ไปอยู่กับลุงตลอดซัมเมอร์และมีข่าวว่าจะกลับมาวันนี้? ทั้งโรงเรียนซุบซิบกันเรื่องนี้นี่นา

ฉันเหลือบมองไปรอบๆ คนที่เหลืออยู่ในโถงทางเดินต่างจ้องมองมาที่เรา กระต่ายตกลงไปในอ้อมแขนของหมาป่าจริงๆ พวกเขาคงสงสัยว่าเขาจะกัดฉันหรือเปล่า ฉันไม่สนใจหรอก

แต่เมื่อเคนปล่อยฉัน ใบหน้าเรียบเฉย ฉันรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ขอบคุณดวงดาวที่ผิวฉันเข้มพอที่จะไม่เห็นสีแดงระเรื่อ ไม่งั้นฉันคงเป็นมะเขือเทศเดินได้ตลอดเวลา ฉันจ้องเขาอย่างเปิดเผยหลังจากที่เขาช่วยฉัน เขาคงคิดว่าฉันเป็นพวกงุ่มง่ามประหลาดๆ ฉันกัดริมฝีปาก พยายามหาคำขอโทษที่เหมาะสมจากความคิดที่สับสน

"นายคือของฉัน" ฉันพูดออกไป

บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย ฉันพูดอะไรออกไป

เขายกคิ้ว และฉันรู้สึกร้อนผ่าวมากขึ้นกับคำพูดกล้าๆ ของตัวเอง ฉันดึงมือออกจากอกเขา แต่เขาคว้ามือฉันไว้ก่อนที่ฉันจะถอยหนี

"ของเธอ?" เขาถาม

มันไม่ได้ฟังดูเหมือนคำถามเสียทีเดียว เขาคงรู้สึกเช่นกัน เพราะมันชัดเจนขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป ว่าเราเป็นอะไร สองครึ่งของหนึ่งเดียว วิญญาณต่อวิญญาณ ทั้งคู่ถักทอโดยชะตากรรมที่เกินความเข้าใจของใคร คู่ชีวิต

เขายกมืออีกข้างและฝังมันลงในผมเปียสั้นๆ ของฉัน ดึงเบาๆ "คุกเข่า"

ฉันกะพริบตา "อะไรนะ?"

นิ้วของเขากำเป็นหมัด การกระชากครั้งนี้แรงพอที่จะทำให้ฉันร้อง แรงพอที่จะทำให้น้ำตาคลอ

"คุกเข่า" เขาพูดซ้ำ ใบหน้าไร้อารมณ์แต่คำพูดเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ

แบบที่หมาป่าที่อ่อนแอกว่าไม่อาจต้านทาน การยอมจำนนต่อผู้ล่าที่แข็งแกร่งกว่าคือวิธีที่ผู้อ่อนแอจะอยู่รอดในโลกของเรา มันฝังอยู่ในทุกโมเลกุลของความเป็นตัวเรา ในชั่วพริบตา ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เข่าของฉันก็อยู่บนพื้น ต่อหน้านักเรียนทั้งหมด—ทั้งมนุษย์และหมาป่า

เสียงกระซิบระเบิดขึ้นในอากาศ เสียงหัวเราะเหมือนน้ำแข็งที่สาดใส่ผิวฉัน

ร่างกายฉันสั่น ไม่ใช่แค่จากความอับอาย แต่จากแรงกระตุ้นที่จะเผยคอให้เขาเห็น วิธีแสดงความเคารพว่าคุณไม่ใช่ภัยคุกคามต่อหมาป่าอีกตัวเป็นสัญชาตญาณการอยู่รอดที่แทบจะต้านทานไม่ได้ และนั่นคือสิ่งที่ฉันทำ ฉันกัดฟันต่อต้านสัญชาตญาณเพื่อจะมองตาเขาและถาม

"ทำไม?"

เขาเหยียดปาก แม้แต่ตอนนั้น ฉันก็ยังห้ามใจไม่ได้ที่หัวใจเต้นแรงเมื่อดวงตาคู่นั้นมองมา ฉันไม่อาจปฏิเสธว่ามันงดงาม ความงามที่โหดร้าย

"คู่ชีวิต?" เขาหัวเราะในลำคอ "ฉันไม่ต้องการโอเมก้าน่าสมเพช"

ฉันกุมอกตัวเอง คำพูดแทงทะลุหัวใจฉัน "นายไม่ต้องการฉันเหรอ?" เสียงฉันแผ่วเบา

"ไม่"

เขาหมุนตัว เดินจากไปราวกับเพิ่งโยนขยะทิ้ง และกำลังจะดำเนินชีวิตต่อไป

ฉันทรุดตัวไปข้างหน้า ร่างกายหลุดพ้นจากโหมดเอาตัวรอดแต่ยังคงสั่น จิตใจฉันล่องลอยไปยังที่มืดและมีหมอกในหัว ที่ซึ่งฉันไว้อาลัยให้กับสิ่งที่ไม่เคยเป็นของฉัน และในหมอกนั้น ฉันได้ยินเสียงหัวเราะ มันตามฉันออกจากโรงเรียนในวันนั้น พร้อมกับเสียงสะท้อนของคำพูดเคน รอยเหยียดที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเขาจารึกอยู่ในความทรงจำฉันตลอดไป

"ฉันไม่ต้องการเธอ"