บทนำ
เฮอะ!
อย่าฝันไปหน่อยเลย...ในเมื่อ'กล้วย' เอ้ย!...อ้อยเข้าปากช้างแล้ว อย่าหวังว่าเธอจะคายออกมาง่ายๆ!
สวัสดีคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน นิยายเรื่องนี้ไรท์ไม่ได้อิงตามประวัติศาสตร์ใด ๆ เหตุการณ์ของเรื่องไม่ตรงกับสถานการณ์จริง ไม่ตรงกับกฎหมายบ้านเมืองในยุคสมัย เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ขอนักอ่านทุกท่านโปรดอ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ
โปรดใช้วิจารณญาณและเสพเนื้อหาอย่างมีสติ
หากมีข้อผิดพลาดประการใดทางผู้เขียนกราบขออภัยมา ณ ที่นี้
บท 1
วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ ทำให้คนที่ใช้บริการขนส่งรถสาธารณะจึงเยอะมากเป็นพิเศษ แน่นอนว่าคนบนรถแน่นมาก ผู้คนอึดอัดเบียดเสียดมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ตลบอบอวลจนทำให้หายใจแทบไม่ออก
จางหนิงก้าวเท้าลงจากรถโดยสารด้วยท่าทางเหนื่อยล้า หลังจากทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์…วันนี้เธอก็ยังคงเป็นพนักงานที่มียอดขายน้อยที่สุดในแผนก และถูกหัวหน้าเรียกไปตำหนิอีกตามเคย
ใบหน้าของจางหนิงซีดลงไปเล็กน้อย ดูท่าว่าสิ้นเดือนนี้หากยอดขายของเธอยังไม่กระเตื้องเห็นทีว่าคงต้องได้หางานใหม่เป็นแน่!
ตั้งแต่ที่พ่อแม่เสียชีวิตในตอนที่เธอเรียนมัธยมต้น จางหนิงก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพังมาโดยตลอด และเพราะไม่มีเงินเรียนมหาวิทยาลัย เธอจึงทำงานเป็นพนักงานขายอยู่ในห้างชื่อดังกลางเมืองแห่งหนึ่ง เงินเดือนก็พอใช้แบบเดือนชนเดือน เรียกได้ว่าเลี้ยงตัวเองให้รอดไปวัน ๆ
ขณะที่กำลังเดินกลับห้องเช่าผ่านหน้าปากซอยมาได้ไม่เท่าไหร่ ฝนก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก โชคร้ายที่วันนี้เธอไม่ได้เอาร่มมาด้วย
จางหนิงกึ่งเดินกินวิ่งไปบนทางเท้า สายฝนสาดเทลงมาทำให้ตัวของเธอเปียกชุ่มไปหมด มีคู่รักหลายคู่ที่กอดกันอยู่ภายใต้ร่มคันเดียว หญิงสาวมองแล้วก็นึกอิจฉาอยู่ภานในใจเล็กน้อย
ตอนที่เป็นเด็กสาววัยแรกรุ่น เธอก็เคยมีความฝันสุดแสนโรแมนติก และอยากจะอยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกับคู่รักของตนเอง แต่จนถึงตอนนี้เมื่อเธออายุได้สามสิบกว่า ๆ ก็ยังคงเป็นสาวโสดมาโดยตลอด
จางหนิงสะบัดหัวเพื่อให้เลิกคิดเรื่องนี้ เธอเร่งฝีเท้าวิ่งกลับไปยังห้องพักของตนเอง หลังจากกลับมาถึงห้องก็รีบไปอาบน้ำและจัดการซักผ้าที่เปียกชื้นจากน้ำฝนทันที
กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นก็เป็นเวลาเกือบสามทุ่มกว่า ๆ หญิงสาวต้มบะหมี่กินอย่างง่าย ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า
“เหนื่อยจังเลยโว้ย!” จางหนิงร้องกรี๊ดอัดกับหมอนเพื่อระบายอารมณ์เครียดของตนเอง หลังจากเอามือก่ายหน้าผากสักพัก เธอก็ลุกไปหาโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง โชคดีที่กระเป๋าของเธอเป็นแบบกันน้ำจึงทำให้โทรศัพท์ไม่ได้เปียกน้ำฝนไปด้วย
มือบางสไลด์เปิดหน้าจอเพื่อเข้าไปดูคลิปในแอพพลิเคชั่นยอดนิยม เนื่องจากช่วงนี้เธอชอบดูคลิปผู้ชายถอดเสื้อโชว์กล้ามประกอบเพลงดังอยู่บ่อย ๆ หน้าไทม์ไลน์จึงเต็มไปด้วยคลิปโชว์กล้ามหน้าท้องของผู้ชาย
จางหนิงยิ้มให้กับหน้าจอราวกับคนโง่งม สำหรับสาวโสดวัยสามสิบการได้ดูคลิปวิดิโอของพวกเขาเหล่านี้ ทำให้ช่วยเยียวยาจิตใจที่แสนจะห่อเหี่ยวของเธอได้เป็นอย่างดี
นิ้วเรียวปัดเลื่อนคลิปขึ้นไปเรื่อย ๆ แล้วก็เจอกับคลิปอวดสามี เจ้าของแอคเค้าท์คนสวยโพสต์ภาพถ่ายนาฬิกาข้อมือสุดหรู กระเป๋าแบรนด์เนมดังราคาแพง กับเงินที่วางตั้งเป็นกอง ๆ โดยมีแคปชั่นข้างล่างว่า ‘ขอบคุณของขวัญจากคุณสามีค่ะ’
จางหนิงเห็นแล้วก็พูดขึ้นมาด้วยความอิจฉา “ฉันก็อยากจะได้สามีรวย ๆ เปย์เก่ง ๆ แบบนี้บ้างเหมือนกัน…ถ้าชาติหน้ามีจริง…ขอให้สามีของฉันร่ำรวย ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร หุ่นแซ่บ ๆ เอาหนัก ๆ จนฉันหุบขาไม่ได้เลยก็ยิ่งดี”
อันที่จริงจางหนิงพูดขึ้นมาด้วยความอิจฉาเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังอะไร แต่หญิงสาวไม่อาจรู้ได้เลยว่าอีกไม่นานนี้คำพูดของตัวเองนั้นจะเป็นจริง!
หลังจากดูคลิปจนรู้สึกง่วง จางหนิงก็ปิดโทรศัพท์และนอนหลับไป แต่ช่วงกลางดึกเธอก็รู้สึกปวดหัวตัวร้อนขึ้นมา
ในตอนที่กำลังลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปหายามากิน หญิงสาวก็พลันรู้สึกหน้ามืดจนล้มฟุบลงไปกับพื้น…และหลังจากนั้นเธอก็ไม่มีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาในยุคนี้อีกเลย!
บทล่าสุด
#79 บทที่ 79 ตอนที่ 50 อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#78 บทที่ 78 ตอนที่ 49 คิดถึงคนที่บ้าน
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#77 บทที่ 77 ตอนที่ 48 สือหยง
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#76 บทที่ 76 ตอนที่ 47 ลู่ซีซี
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#75 บทที่ 75 ตอนที่ 46 มีลูกอีกคน
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#74 บทที่ 74 ตอนที่ 45 ย้ายไปเมืองหลวง
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#73 บทที่ 73 ตอนที่ 44 ใบขออนุญาตประกอบธุรกิจการค้า
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#72 บทที่ 72 ตอนที่ 43 ซื้อบ้าน
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#71 บทที่ 71 ตอนที่ 42 เสาอากาศก้างปลา
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025#70 บทที่ 70 ตอนที่ 41 ชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ
อัปเดตล่าสุด: 12/24/2025
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ความรักที่หายไป
เขายังพาผู้หญิงที่ฉันเกลียดมาอยู่ต่อหน้าฉันแล้วพูดว่า "ลินทร์พิตาตั้งท้องแล้ว"
ทุกคนรู้ว่าฉันรักวรธันย์หมดหัวใจ เพื่อเขา ฉันยอมเสียสละทุกอย่างที่มี แม้กระทั่งทำให้ปลายนิ้วที่ใช้เล่นเปียโนของฉันบาดเจ็บอย่างถาวรเพื่อช่วยชีวิตเขา...
พวกเขาทุกคนหัวเราะเยาะฉัน แต่ฉันก็เซ็นเอกสารหย่าอย่างเด็ดเดี่ยวและจากไปตลอดกาล
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
เจ้าพ่อมาเฟีย
ลุ้นรักซีอีโอร้าย (Inevitable Love)
"ถ้ากลัวผมจะทำเหรอ?" ซีอีโอหนุ่มย้อนถามถามด้วยน้ำเสียงเรียกร้องสิทธิ์เต็มที่ "สรุปว่าเด็กในท้องนี่... ลูกของผมใช่ไหม?"
หนึ่งคืนที่ผิดพลาด... กลายเป็นความลับที่ตราตรึงไปชั่วนิรันดร์
‘ไพลิน พิทักษ์โยธิน’ ทายาทสาวพันล้าน คืนสุดท้ายในลอนดอนควรเป็นการเฉลิมฉลองการเรียนจบที่แสนหวาน แต่เธอกลับตื่นขึ้นมาบนเตียงของชายแปลกหน้าพร้อมกับความสาวที่สูญสลายไป
ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำขอโทษ มีเพียงความละอายและความเจ็บปวดที่เธอฝังลึกไว้เพียงลำพัง
จนกระทั่งรอยผิดพลาดในคืนนั้นเริ่มงอกเงยขึ้นในครรภ์!
‘มาร์คัส แกร์ริสัน’ ซีอีโอหนุ่มผู้ยืนอยู่บนยอดของอาณาจักรเทคโนโลยีโรโบติกส์ระดับโลก เขาเป็นทั้งอัจฉริยะและปริศนา ร่ำรวยแต่เย็นชา ปิดกั้นหัวใจจากความรักมานานนับปี
ทว่าหญิงสาวแปลกหน้าในคืนนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงรอยเล็บที่สลักลึกบนแผ่นหลังและความโหยหาที่กัดกินใจเขาจนไม่อาจลบเลือน
เมื่อโชคชะตาเหวี่ยงทั้งคู่ให้มาเจอกันอีกครั้งในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจ มาร์คัสจำเจ้าของรอยเล็บบนแผ่นหลังได้แม่นยำตั้งแต่วินาทีแรก
ยิ่งเห็นหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่น เขาก็ยิ่งมั่นใจว่านั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
ไม่มีเมีย..ก็ไม่มีชีวิต
เสียงของเขาเย็นชาและบาดหู “คุณเป็นภรรยาของผม มีหน้าที่ตอบสนองความต้องการทางร่างกายของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”
“สงครามเย็นของเรายังไม่จบนะ!” การขัดขืนของฉันไร้ประโยชน์ เขาได้สอดใส่เข้ามาในร่างกายของฉันแล้ว
มืออันเย็นเฉียบของเขาลูบไล้หน้าอกของฉัน ชีวิตแต่งงานห้าปี กับการมีเซ็กส์นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขารู้ดีว่าจะปลุกเร้าอารมณ์ความต้องการของฉันได้อย่างไร
ในจังหวะที่ร่างกายของฉันสั่นระริกและกำลังจะแตะขอบสวรรค์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน เขาหยุดการกระทำทันที เอามือปิดปากฉันไว้ แล้วกดรับสาย
ปลายสายเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า “ที่รักคะ ฉันอยู่ที่นี่แล้วนะ”
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
(ของหวง) มาเฟีย BAD
มาเฟียตระกูลใหญ่ทำธุรกิจบังหน้าแต่เบื้องหลังสีเทา ไม่เคยเกรงกลัวใคร ภายนอกดูเป็นคนเกี้ยวกราดดุร้าย
หนุ่มเจ้าสำราญ เบื่อง่าย เปลี่ยนผู้หญิงขึ้นเตียงเป็นว่าเล่น อยากได้ใครก็ต้องได้….ถ้าไม่ยอมก็แค่ฉุด
‘ครั้งนี้ฉันจะยอมปล่อยเธอไปแต่ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่เตรียมตัวเอาไว้เพราะฉันจะ….ลากเธอขึ้นเตียง’
————————-
เอิงเอย
เด็กสาววัยใส คืนนั้นที่คลับเธอถูกขโมยจูบแรกไป แถมยังตื่นขึ้นมาภายในห้องที่ไม่คุ้นเคย จำแม้แต่หน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้เพราะความเมา โชคดีที่เสื้อผ้าติดอยู่ที่ตัวครบไม่มีชิ้นไหนถูกถอดออกไป
‘ไอ้โรคจิต! ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นโรคจิตที่ชอบลวนลามผู้หญิงไปทั่วแน่ๆ น่าขยะแขยงที่สุด ถ้าเจออีกจะเตะให้คว่ำเลย!!’













