เฉาซีมารดาผู้หวนคืน(ยุค70)

“ฉันจำเป็นที่จะต้องใช้เงินในการรักษาตัวเอง คุณพ่อคุณแม่ช่วยขายที่ดินที่ฮ่องกงให้ฉันหน่อยนะคะ”

“ทำไมฉันต้องขาย ฉันไม่ขายหรอกนะ เธอจะใช้เงินอะไรขนาดนั้น เธอก็แค่ตัวคนเดียวอย่าสิ้นเปลืองกับเรื่องไร้สาระได้ไหม”

“ตอนนี้ฉันป่วยและต้องใช้เงินเป็นจำนวนเยอะมาก ของพวกนี้ฉันหามาทำไมฉันถึงจะขายไม่ได้คะ”

“ที่ดินผืนนั้นเป็นของน้องชายของแกขายไม่ได้ แกไปหาทางอื่นเถอะ”

“ถ้าคุณพ่อไม่ให้ฉันขายคุณพ่อก็หาเงินมาให้ฉันสิคะ หรือไม่ก็ขายบ้านหลังนี้ไปเพราะยังไงลู่จือก็แต่งออกไปแล้ว”

“นี่เป็นบ้านของฉันทำไมฉันต้องขายด้วยล่ะ เธอก็ขายของตัวเองไปสิ”

“นั่นสิ เธอจะไปเบียดเบียนน้องของเธอทำไมกัน มีมือมีเท้าก็ไปหาเองสิ”

“คุณพ่อคะ ก็ของทุกอย่างที่ฉันหามาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่จนหมด แต่ถึงเวลาที่ต้องใช้กลับไม่ได้ นี่หมายความว่ายังไงคะ แล้วบ้านนี้ฉันก็เป็นคนซื้อด้วยซ้ำ”

“แล้วแกโง่ยกทุกอย่างเป็นชื่อคนอื่นทำไม แกออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” หญิงสาวเดินไปลากพี่สาวต่างแม่ออกไปจากบ้านด้วยความโมโห

“แต่นี่เป็นบ้านที่ฉันเป็นคนซื้อมานะ”

“ซื้อแล้วยังไง ในเมื่อบ้านหลังนี้เป็นชื่อของฉัน บริษัทนั้นก็เป็นของน้องชายของฉัน แกมันโง่แค่พ่อกับแม่พูดหวานๆ นิดๆ หน่อยก็ยอมยกให้ อีโง่ โง่เหมือนแม่ของแกไม่มีผิด ฮ่าๆๆๆๆ”

“ออกไป! ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” ในเมื่อมันใกล้จะตายแล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำดีกับมัน ลูกสาวและลูกชายของเธอก็ได้ทุกอย่างของมันมาแล้ว

“คุณแม่คะทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้”

“ใครเป็นแม่แก ฉันมีลูกแค่สองคนเท่านั้น แกมันแค่คนนอกที่โง่ให้ฉันหลอกใช้ แกมันโง่เหมือนแม่แก ออกไปจากบ้านของลูกสาวของฉันเลยนะ”

“คุณพ่อคะ” หญิงสาวมองไปทางผู้เป็นพ่อด้วยสายตาอ้อนวอน แต่พ่อของเธอกลับไม่สนใจและเดินเข้าไปในบ้าน เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวของเธอดีขึ้น ยอมแม้กระทั่งทิ้งลูกและสามีของตัวเองเพราะความรักที่จอมปลอม

ตอนนี้เธอไม่เหลือใครสักคนแล้ว และตอนนี้เธอก็เป็นโรคร้ายที่ต้องใช้เงินรักษาเป็นจำนวนมาก จะบากหน้าไปหาลูกชายก็ละอายใจ เธอทิ้งลูกของตัวเอง เธอมันโง่อย่างที่พวกนั้นพูดจริงๆ เธออุทิศทั้งชีวิตให้กับพ่อแม่และครอบครัว แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะทิ้งเธอแบบนี้ เฉาซีหอบร่างกายที่บอบช้ำกลับบ้านของตัวเอง ขนาดบ้านหลังนี้ก็ยังไม่ใช่ชื่อของเธออีก เธอมันโง่อย่างที่พวกนั้นบอกจริงๆ

พอกลับมาถึงบ้านเฉาซีนอนเสียใจอยู่หลายวันก็ตัดสินใจเอาของมีค่าในบ้านทั้งหมดออกไปขาย ใช้เวลาหลายเดือนกว่าที่จะขายของหมด พวกของแบรนด์เนมเธอก็เอาออกขายทั้งหมด อย่าคิดว่าจะเอาของเธอไปใช้ได้อีกเธอจะไม่ยอมอีกแล้ว เฉาซีขายจนเหลือเพียงบ้านเปล่าๆ แล้วนำเงินทั้งหมดฝากเข้าธนาคารเอาไว้ ในเมื่อบ้านหลังนี้ไม่ใช่ชื่อของเธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องส่งมันต่อ ดีที่เพิ่งส่งไปได้ไม่กี่เดือนเท่านั้น

“ดีนะที่คอยส่งเงินให้ลูกตลอด” เฉาซีบ่นกับตัวเอง หลังจากตั้งตัวได้เธอแอบส่งเงินให้ลูกและอดีตสามีมาตลอด ทางนั้นเลยไม่ลำบากมากต่อให้บ้านใหญ่จะสูบไปมากแค่ไหนก็ตาม ถึงแม้ว่าเธอจะคิดถึงทั้งสองคนแทบขาดใจแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะกลับไปเพราะกลัวว่าครอบครัวจะไม่พอใจ แต่เป็นยังไงล่ะ เธอก็แค่อีโง่ที่ถูกหลอกใช้เพียงเท่านั้น

นับวันร่างกายของเธอก็ยิ่งถดถอยลงเพราะไม่ได้รักษาอย่างถูกต้อง เงินทุกหยวนที่เธอมีนั้นถูกส่งไปให้ลูกชายคนเดียวของเธอที่ตอนนี้โตเป็นหนุ่มแล้ว เธอเก็บเงินส่วนนี้ไว้ให้ลูกชายเอาไว้นับสิบปีตั้งแต่ที่รู้ว่าพ่อของลูกของเธอนั้นเสียชีวิตไป เธอมานึกเสียใจที่ทิ้งคนที่รักตัวเองขนาดนั้นไป แต่มาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว เพราะคนตายไม่มีวันหวนกลับ หากเธอตายไปสามีจะยังให้อภัยคนเลวๆอย่างเธอหรือเปล่า ยิ่งนานวันอาการก็ยิ่งแย่ลงจนตัวเธอเองแทบจะยืนไม่ไหว เธอนั้นเปลี่ยนพินัยกรรมและผู้รับผลประโยชน์ประกันชีวิตทั้งหมดแล้วว่ามรดกทุกอย่างจะเป็นของเฉิง ฮุ่ยจวิ้น สายเลือดสายตรงของเธอแต่เพียงผู้เดียว

วาระสุดท้ายเฉาซีขอให้โรงพยาบาลเรียกให้ลูกชายของเธอมาหา ถึงแม้ว่าลูกจะไม่ให้อภัยก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอได้เห็นหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตายก็ยังดี

“คุณแม่...เหรอครับ” ฮุ่ยจวิ้นที่ตอนนี้อายุสามสิบปียืนมองร่างผอมแห้งของผู้หญิงที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงโรงพยาบาล

“ฮุ่ยจวิ้น แค่กๆ ลูกเติบโตมาอย่างดีเลยนะ” เฉาซีมองหน้าลูกชายของตัวเองแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอหวังว่าสิ่งที่เธอทิ้งไว้ให้จะทำให้บริษัทของลูกผ่านไปได้ด้วยดี

“ทำไมคุณแม่เป็นแบบนี้ครับ” ฮุ่ยจวิ้นถามอย่างไม่เข้าใจ ถึงแม้ตัวเขาจะโกรธแม่ที่ทิ้งเขากับพ่อไป ทีแรกเขาคิดว่าแม่จะแต่งงานใหม่กับคนในเมืองแต่กลับไม่ใช่ แม่ยังคงไม่มีใครและคอยส่งเงินให้ตัวเขามาตลอด เขาถึงได้เกลียดแม่ไม่ลง

“อย่าร้อง มันคงเป็นเวรกรรมของแม่ที่ทิ้งลูกกับพ่อของลูกไป ต่อจากนี้ลูกใช้ชีวิตให้มีความสุขนะ เงินที่แม่เก็บไว้ให้ลูกเอาไว้แต่งภรรยานะลูก” เฉาซีเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับลูกชาย

“ไม่เอาสิครับ แม่ต้องหายสิ”