บทนำ
บท 1
“ลุงเสียใจด้วยนะลูก”
“เข้มแข็งเร็วๆ นะคุณแม่ มีอะไรให้ช่วย บอกศิริได้นะคะ”
“ขอบใจมากนะลูก ที่มาส่งตาธาราเป็นครั้งสุดท้าย แม่ยังไหว ตอนนี้ก็ห่วงแต่คนนี้นี่แหละ” มือเรียวที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหี่ยวย่น เป็นเครื่องแสดงถึงอายุอานามของหญิงชราลูบลงที่ศีรษะเล็กของหลานสาวเพียงคนเดียวเพื่อเป็นการปลอบประโลมเธอ
สายตาฝ้าฟางตามประสาคนอายุย่างเจ็ดสิบปีเหม่อมองไปยังกลุ่มควันที่กำลังพวยพุ่ง ราวกับเป็นสิ่งนำส่งผู้ล่วงลับให้ขึ้นไปสู่สรวงสวรรค์
เพื่อนสนิทของธาราที่มาร่วมส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย ต่างยกมือไหว้ธัญญาด้วยความเคารพ พวกเขาเองก็ทำได้เพียงให้กำลังใจและช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ในฐานะเพื่อนเท่านั้น
ส่วนเรื่องสภาพจิตใจของคนในครอบครัว ก็คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องเยียวยาจิตใจ
“ขอบคุณที่มาส่งคุณพ่อนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณด้วยท่าทางเหม่อลอย เธอโค้งศีรษะแทนการยกมือไหว้ขอบคุณแขกมากหน้าหลายตา ที่เดินลงมาจากเมรุเผ่าศพบิดาของเธอ เรียวแขนทั้งสองข้างกอดกรอบรูปของธาราเอาไว้แนบอก
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำใสๆ ที่ไหลรดลงมาอาบสองแก้มนวลอย่างไม่ขาดสาย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่พ่อของเธอจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
“เลิกร้องไห้ได้แล้ว พ่อแกเขาก็ไปดีมีสุข ไม่เจ็บไม่ปวด แกต้องดีใจสิถึงจะถูก”
“ใครมันจะไปทำใจได้เร็วเหมือนเธอล่ะยัยมล”
“นี่คุณแม่อย่ามาหาเรื่องมลนะคะ ถ้าไม่มูฟออนกันแบบนี้มลก็ไม่มีอะไรจะพูด คนอยู่ก็ต้องอยู่ต่อไปสิ ขอตัวค่ะ” นิรมลยกมือไหว้ธัญญา ซึ่งเป็นถึงแม่ของสามีลวกๆ เธอเบือนสายตาไปมองมิรา หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวของเธอด้วยแววตาแสดงความหงุดหงิดระคนก่นด่าในใจอย่างไม่ปกปิด
เมื่อมิราเอาแต่กอดรูปของคนเป็นพ่อ แล้วร้องห่มร้องไห้ออกมาราวกับว่าอยากจะตายตกตามไปยังไงยังงั้น
‘ถ้าฉันตาย แกจะร้องแบบนี้มั้ย’
“ฮึก!” หลังมือข้างซ้ายถูกยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่กำลังรื้อออกมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของธารา แม้จะรู้ดีว่าต่อให้เธอร้องไห้ออกมาจนน้ำท่วมโลก ก็ไม่สามารถปลุกชีวิตคนที่นอนอยู่บนกองเพลิงในเมรุเผาศพ ให้ฟื้นขึ้นมาได้ ราวกับคำว่ากล่าวที่ว่า
‘ทุกอย่างล้วนตั้งอยู่และดับไป’ ชีวิตของธาราก็เช่นกัน
‘คงถึงเวลาแล้วสินะ ที่คุณพ่อจะได้พักผ่อนสักที’
“แล้วนั่นแม่จะไปไหนคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงสั่น เมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่กำลังจะเดินผละออกไปอีกทาง ทั้งๆ ที่เวลานี้แม่ควรอยู่ข้างๆ เธอจนเสร็จพิธี
“ก็กลับบ้านน่ะสิยะ จะอยู่ทำไมอีก เผาก็เผาแล้ว”
“แต่ยังเผาไม่เสร็จเลยนะคะ แม่ควรอยู่ต่ออีกซักนิด”
“จะให้ฉันอยู่ต่อ ให้แขกที่เป็นเจ้าหนี้พ่อแก มาทวงหนี้กับฉันอย่างนั้นเหรอ ฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ”
“หยุดนะนิรมล เธอจะไปไหนก็ไปไม่ต้องมาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าหลานฉัน” ธัญญาตวาดใส่นิรมลด้วยความโกรธ จนมือไม้ของเธอสั่น ดวงตาฝ้าฟางจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าปะหลับปะเหลือกของลูกสะใภ้ตัวดีด้วยความไม่พอใจอย่างหนัก
จริงอยู่ว่าการจากไปของธารานั้น ได้ทำให้มีเจ้าหนี้หลายคนเข้ามาติดต่อเรื่องหนี้สินที่เขากู้ไปแล้วยังไม่คืน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางใช้หนี้ ไม่เห็นว่าต้องถึงขั้นจะต้องกลัวจนแทบไม่มาเหยียบงานศพของผู้เป็นสามีเลย นิรมลทำเกินไปจริงๆ
“เหอะ! ถ้าอย่างนั้นแม่ก็รับผิดชอบทุกอย่างไปเลยนะ” นิรมลส่งเสียงขึ้นจมูกออกมาอย่างเย้ยหยัน เธอเดินไปขึ้นรถคันหรูที่สตาร์ตเครื่องยนต์จอดรอเธออยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขับออกไปอย่างไม่ไยดี ไม่มีแม้แต่น้ำตาซักหยดให้แก่สามีที่ล่วงลับไป
“แม่เค้าเคยรักหนูกับพ่อหรือเปล่าคะคุณย่า ฮึก!” ปากเล็กเอ่ยถามคำถามที่ถูกซ่อนเอาไว้ในใจตลอดยี่สิบปีออกมาในที่สุด ความรู้สึกที่มีแม่เอาไว้แค่เรียก แม่ จนป่านนี้เธอยังไม่รู้เลยว่า แม่จริงๆเขาต้องปฏิบัติต่อลูกอย่างเธอยังไง
เพราะเท่าที่นิรมลปฏิบัติต่อเธอ นอกจากเฉยเมยและไม่ใส่ใจ ก็ไม่มีอะไรอื่นอีกเลย
“อย่าไปสนใจแม่เราเลย อีกอย่างถึงแม้พ่อของหนูจะจากไปแล้ว แต่หนูยังมีย่าคนนี้อยู่ทั้งคน เลิกร้องนะลูก ย่าจะดูแลหนูเองนะ มิราหลานรักของย่า”
“ฮึก! มิคิดถึงคุณพ่อ ต่อไปนี้ไม่มีคุณพ่อแล้วค่ะคุณย่า”
ทั้งสองกอดกันร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ หญิงชราเหม่อมองดูกลุ่มควันที่พุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้าอีกครั้งด้วยความปวดหนึบในหัวอก ธาราลูกชายคนเดียวของเธอจากไปแล้ว จะเหลือก็แต่แก้วตาดวงใจของธารา ที่เธอจะต้องดูแลให้ดีที่สุดเท่าที่เธอยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
“ย่ารักหนูนะลูก”
อีกด้าน
นัยน์ตาคมกริบที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์หรู จับจ้องไปทางหญิงสาวที่กำลังยืนร้องห่มร้องไห้อยู่หน้าเมรุอย่างไม่วางตา นานนับสิบนาทีที่เขาทอดมองเธออยู่อย่างนั้น ตั้งแต่ก้าวขาลงจากรถ
ทว่าเขากลับไม่ได้เข้าไปปลอบประโลมเธอเหมือนดั่งที่ตั้งใจเอาไว้ในตอนแรก
“เหมือนงานจะเสร็จแล้วนะครับ”เสียงเข้มของลูกน้องคนสนิทเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายนิ่งเงียบไปตั้งแต่ก้าวลงมาจากรถ ซึ่งปรากฏว่าพิธีฌาปนกิจได้สิ้นสุดลงไปแล้ว
อันที่จริงพอลงจากเครื่องพวกเขาก็ตรงมาที่นี่เลย แต่ด้วยความขึ้นชื่อเรื่องรถติดในเมืองนี้ ทำให้พวกเขามาไม่ทันพิธี
เจ้าของใบหน้าหล่อคมแบบฉบับลูกครึ่งไทย-ยุโรปละสายตาจากผู้หญิงสองคนที่กำลังกอดกันร้องไห้อยู่หน้าเมรุ ดึงสายตากลับมามองลูกน้องคนสนิทเพียงนิด
"ดูจากไฟลต์บินก็รู้ ยังไงก็ไม่ทัน"
"แล้วแบบนี้ นายหญิงใหญ่คงฉีกอกนายแน่ๆ"กันเนอร์เหลือบมองหน้าไทเรลล์จากทางด้านข้าง ราวกับกำลังย้ำเตือนบางสิ่งบางอย่างกับเขาเป็นนัยแอบแฝง
"หึ! แม่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ต่างหาก"ไทเรลล์ยกยิ้มมุมปาก ด้วยว่ารู้ดีถึงความต้องการของผู้ให้กำเนิดกับทฤษฎีจิตสำนึก ที่คนเป็นแม่ชอบเอามางัดข้อกับเขาตั้งแต่เด็กจนโต"เรื่องที่ให้ไปทำ จัดการไปถึงไหนแล้ว"
“ทางเราช้อนซื้อไว้ได้หมดแล้วครับ”
“ทำให้มันเป็นของเธอซะ” ใบหน้าคมพยักหน้าไปทางหญิงสาวที่กำลังเดินไปกราบพระสงฆ์ที่นั่งอยู่ใต้ต้นก้ามปู
“ทั้งหมดเลยเหรอครับ”
“อืม... มันคงเป็นสิ่งที่คุณอาอยากให้เป็นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”
“เธอจะดูแลมันได้จริงๆ เหรอครับ”
“...” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรออกไป แต่กลับเอาแต่ทอดมองไปทางหญิงสาวที่เขาไม่เจอมาเธอมาเป็นเวลานานมากจนจำวันสุดท้ายที่เจอกันไม่ได้
เจ้าใบหน้าหวานที่เขาไม่ได้เจอมาสิบกว่าปี ตอนนี้เธอดูเปลี่ยนแปลงไปมากทั้งหน้าตาและรูปร่าง ที่โตขึ้นตามอายุ แต่สิ่งเดียวที่เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ก็คือความโชคร้ายของชีวิต
ตั้งแต่วันแรกที่เขาเจอเธอจน ณ ตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดตั้งแต่เขาเคยรู้จักผู้คนมา
“ฉันหวังว่านี่จะเป็นเรื่องร้ายๆ เรื่องสุดท้ายของเธอนะ มิรา”
บทล่าสุด
#53 บทที่ 53 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#52 บทที่ 52 ขอแต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#51 บทที่ 51 พี่อยากโฟกัสที่งานมากกว่า
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#50 บทที่ 50 นานแล้วนะ NC18+
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#49 บทที่ 49 รัก
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#48 บทที่ 48 ท้อง
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#47 บทที่ 47 มึนหัว
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#46 บทที่ 46 ขอโทษ
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#45 บทที่ 45 เรื่องมันซับซ้อน
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026#44 บทที่ 44 พี่อยู่ตรงนี้แล้ว
อัปเดตล่าสุด: 1/5/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
BAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
ดิบ เถื่อน รัก
เมื่อตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนกับ ‘อดีตเพื่อนรัก’ ที่กลายเป็นเพื่อนชัง เพื่อนที่เธอแอบรักเขาเพียงแค่ข้างเดียว เพื่อนที่ตราหน้าว่าเธอคือคนที่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
“ตั้งแต่วันนี้เราขาดกัน! มึงไม่ใช่เพื่อนกูอีกต่อไป อ้อ…แล้วก็จำเอาไว้ด้วยล่ะ ว่าแม้แต่แอบรักกูมึงก็ไม่มีสิทธิ์” เขาประกาศตัดความสัมพันธ์อย่างสิ้นเยื่อขาดใย วาจาทำร้ายหัวใจอย่างแสนสาหัสทำให้เธอน้ำตารื้น
“จอมมึงฟังกูก่อนได้ไหม”
เสียงสั่นเครือพยายามเอ่ยวิงวอน จากนั้นเธอก็วิ่งตามร่างใหญ่ไป แล้วยื้อแขนกำยำเอาไว้สุดแรง ก่อนจะถูกผลักลงไปกองกับผืนทรายร้อนๆ อย่างไร้ปรานี ครั้นจะตามไปยื้ออีกหนก็ต้องผงะ หลับตาปี๋ กลั้นหายใจตัวแข็งทื่อ เมื่อจอมโหดควักปืนออกมายิงเฉียดใบหูไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
ปัง!
“ออกไปจากชีวิตกูซะ! แล้วก็อย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก!”
เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะทอดสายตาชิงชังมาให้ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้คนถูกเขาผลักไสออกไปจากชีวิตร้องไห้ปานปิ่มจะขาดใจ
คุณฟอร์บส์
โอ้พระเจ้า! คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังเป็นคนเดิมที่หยิ่งยโสและชอบบงการทุกอย่างตามใจตัวเอง
"ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย?" ฉันถาม ขณะที่รู้สึกว่าขาของฉันเริ่มอ่อนแรง
"ขอโทษนะถ้าฉันทำให้เธอคิดว่าเธอมีทางเลือก" เขาพูดก่อนจะคว้าผมของฉันแล้วดันตัวฉันลง บังคับให้ฉันก้มลงและวางมือบนโต๊ะทำงานของเขา
โอ้ พระเจ้า มันทำให้ฉันยิ้ม และทำให้ฉันยิ่งเปียกชุ่ม บรายซ์ ฟอร์บส์ ดุเดือดกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้มาก
แอนนาลีส สตาร์ลิ่ง สามารถใช้คำพ้องความหมายทุกคำในพจนานุกรมเพื่ออธิบายเจ้านายจอมโหดของเธอ และมันก็ยังไม่เพียงพอ บรายซ์ ฟอร์บส์ เป็นตัวอย่างของความโหดร้าย แต่โชคร้ายที่เขาก็เป็นตัวอย่างของความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้เช่นกัน
ในขณะที่ความตึงเครียดระหว่างแอนน์และบรายซ์ถึงจุดที่ควบคุมไม่ได้ แอนนาลีสต้องต่อสู้เพื่อไม่ให้ยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยวน และต้องตัดสินใจอย่างยากลำบาก ระหว่างการตามความทะเยอทะยานในอาชีพของเธอหรือยอมแพ้ต่อความปรารถนาลึกๆ ของเธอ เพราะเส้นแบ่งระหว่างสำนักงานและห้องนอนกำลังจะหายไปอย่างสิ้นเชิง
บรายซ์ไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อให้เธอออกไปจากความคิดของเขา แอนนาลีส สตาร์ลิ่ง เคยเป็นแค่เด็กสาวที่ทำงานกับพ่อของเขา และเป็นที่รักของครอบครัวเขา แต่โชคร้ายสำหรับบรายซ์ เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ขาดไม่ได้และยั่วยวนที่สามารถทำให้เขาคลั่งได้ บรายซ์ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถห้ามมือของเขาไม่ให้แตะต้องเธอได้นานแค่ไหน
ในเกมที่อันตราย ที่ธุรกิจและความสุขต้องห้ามมาบรรจบกัน แอนน์และบรายซ์ต้องเผชิญกับเส้นแบ่งที่บางเบาระหว่างเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ที่ทุกสายตาที่แลกเปลี่ยน ทุกการยั่วยุ เป็นคำเชิญให้สำรวจดินแดนที่อันตรายและไม่รู้จัก













