BilVa รักริมบ่อ

BilVa รักริมบ่อ 1

เสียงเพลงดังคลออยู่ภายในรถซีดานสีขาวขนาดพอเหมาะ กระเป๋าเดินทางทั้งสามใบถูกเก็บไว้ที่ท้ายรถเมื่อเจ้าของรถอย่างฉันกำลังมุ่งตรงกลับบ้านเกิด หลังจากที่โดนไล่ออกจากงานด้วยเหตุผลที่ไม่ว่าจะได้ยินกี่ครั้งก็ออกอาการหงุดหงิดอยู่เรื่อยไป

เจ้านายอยากจะให้เป็น ‘บ้านเล็ก’ พูดง่าย ๆ ก็เมียน้อยนั่นแหละ พอไม่เล่นด้วยก็ไล่ออก

ไหนจะหัวหน้างานที่หวังจะเคลมฉันอยู่ทุกวันนั่นอีก

ดูเอาเถอะว่าเหตุผลที่ฉันต้องตกงานเพราะความอยากไม่รู้จบของตาเฒ่าหัวงูนั่นมันน่าหงุดหงิดมากเท่าไหร่

และทันทีที่พ่อกับแม่รู้เรื่องที่ฉันต้องเผชิญ ท่านก็รีบเรียกให้กลับบ้านทันที เสริมทัพด้วยพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันที่บอกให้กลับบ้านไปทำงานช่วยพ่อกับแม่หลังจากที่อยากออกไปหาประสบการณ์ หอบกระเป๋าเข้าเมืองหลวงตั้งแต่เรียนมหา’ลัย จนตอนนี้เรียนจบนานหลายปีจนอายุอานามเข้าปีที่ 26 แล้ว

นี่มันถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้วเหรอ?

เร็วชะมัดเลย

ระหว่างที่กำลังขับรถอยู่ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงเรียกเข้ามาอย่างรู้จังหวะ กดรับสายนั้นผ่านพวงมาลัยรถยนต์แล้วทักทายปลายสายที่โทร. เข้ามาทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงสัญญาณเชื่อมต่อ

“ว่าไง”

(ถึงบ้านหรือยังจ๊ะสาว) เสียงแหลม ๆ ของเพื่อนสนิทรีบถามเมื่อได้ยินฉันทักทายกลับไป

“ยังแก ฉันเพิ่งออกเดินทาง คงอีกเกือบชั่วโมงเลยอะกว่าจะถึง” ตอบเพื่อนขณะที่ยังขับรถอยู่

(ฉันจะเมาท์ให้ฟัง ตาแก่หัวงูนั่นน่ะ วันนี้ชู้ของมันบุกมาที่บริษัท โดนเมียจับได้ละ ตอนนี้นอนเหี่ยวอยู่โรง’บาล) บัวรีบเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้น และน้ำเสียงนั้นฟังดูสะใจไม่น้อย

“อื้อ สมน้ำหน้า หงุดหงิดอะ”

(เอาน่า ถือว่าพักผ่อนแล้วกัน ถึงบ้านแล้วบอกด้วยนะ เดี๋ยววันหยุดจะกลับไปเยี่ยม) เพื่อนสนิทบอกอีกครั้งก่อนจะวางสายไปเพื่อให้ฉันได้ตั้งใจขับรถต่อ ระยะทางจากเมืองหลวงเข้าสู่จังหวัดที่อยู่ในแถบปริมณฑลใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีก็ถึงบ้าน

บ้านที่อยู่แถบชนบทเงียบสงบ ทุกคนต่างใช้ชีวิตตามวิถี รั้วบ้านสีสันสดใสตั้งเด่นอยู่เบื้องหน้า ขับรถไปหยุดที่หน้าประตูรั้ว ที่ด้านข้างนั้นเป็นบ้านสีขาวชั้นเดียวเพดานยกสูงที่ถูกทำให้เป็นร้านขายของชำสุดหรูแลดูดีของคุณนาย แถบนี้แทบจะไม่มีร้านสะดวกซื้อที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเพราะอยู่นอกตัวอำเภอและไกลจากสถานที่ท่องเที่ยว เพราะแบบนี้เลยทำให้ร้าน ใบหว้ามินิมาร์ต เป็นที่รู้จักของชาวบ้านทั้งในหมู่บ้านและหมู่บ้านใกล้เคียง