บทนำ
เมื่อคิดแบบนั้นแล้วเรย์จึงเก็บของแล้วออกไปจากตรงนี้ ทุกที่ที่เขาเข้าพีกมักจะพาความเดือดร้อนมาสู่คนแถวนั้น เขาพยายามปกปิดตัวตนที่แท้จริงจากโลกภายนอกแต่ก็ยังไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจร้ายที่คอยตามเป็นเงาอยู่ตลอด
เท้าแกร่งบนรองเท้าผ้าใบสีดำก้าวเดินมาตามแนวฟุตปาธในยามวิกาลช่วงตีสามกว่าๆ ทุกอย่างตกอยู่ภายใต้ความเงียบจนน่าใจหายแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หัวใจแกร่งสั่นไหว เขาหยุดยืนนิ่งแล้วชักปืนออกมาเล็งไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งมีคนยืนอยู่ด้านหลัง
"ออกมา!"
"..."
"ถ้าไม่ออกมากูยิงมึง!!"
ปัง!
สิ้นเสียงเรย์กระสุนที่ยิงมาจากทางด้านซ้ายมือก็เจาะทะลุเอวสอบ
"อึก!..." ร่างหนาทรุดนั่งลงกับพื้นฟุตปาธก่อนเสียงปืนจะดังขึ้นหลายๆนัด เรย์ปรือตาขึ้นมามองรอบตัวซึ่งเขาเห็นชายชุดดำหลายสิบคนชักปืนมายิงอีกฝ่าย และมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆเขา เธอใช้ปลายกระบอกปืนเชยคางบึกบึนขึ้น
"เนี่ยเหรอผู้ชายอันตรายที่เขาว่า"
"..."
"เอาตัวเขาไป"
ภาพและเสียงตัดไปทันที เรย์ถูกหิ้วปีกขึ้นมาราวกับเขาเป็นสิ่งของไม่มีชีวิต
บท 1
บทนำ
หกเดือนก่อน
ซูดานใต้...
"มีน มีนครับ ไอเลิฟยู..."
"ไม่เล่นแบบนี่สิคะ มีนทำงานอยู่นะ" หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยสไตล์สาวฝรั่งผมสีบรอนซ์สะบัดมือไล่คนที่ยืนป้องปากบอกรักเธออยู่หน้าเต็นท์ที่พัก
"คิดถึงจังเลย วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมครับ"
"ไม่ค่ะ คุณไปพักได้แล้วมีนขอทำงานก่อน งานสำคัญมากๆเลย เข้าใจมีนนะคะ"
"งั้นมีนทำงานเถอะ เรย์ไม่กวนแล้วครับ" ชายหนุ่มในชุดทหารพรางทะเลทรายโบกมือให้คนรักที่กำลังนั่งทำงานอย่างขมักเขม้นพร้อมทั้งก้าวถอยหลังออกไปจากเต็นท์ที่พัก เขายิ้มจนเห็นฟันเรียงสวยด้วยความดีใจ
บรึ้น...
ในเวลาเดียวกันรถยนต์สีดำสามคันขับผ่านเขาไปโดยไม่ได้รับการสนใจจากคนแถวนั้น เรย์ นาร์ช ผิวปากเดินมายังรถยนต์ที่จะขับออกไปลาดตะเวนอย่างเช่นทุกวันแต่วันนี้มันแปลกไป เขารู้สึกหวั่นใจเพราะมีบางสิ่งบางอย่างรอบกายเปลี่ยนไป
ปัง! ปัง! ปัง!
เฮือก!!
ร่างกายหยุดเคลื่อนไหวกะทันหัน เท้าแกร่งบนรองเท้าคอมแบทพรางทะเลทรายค่อยๆหันกลับมา เหมือนร่างกายถูกสั่งให้วิ่งไปยังเต็นท์ที่พักคนรักและเป็นจังหวะเดียวที่รถยนต์สีดำทั้งสามคันขับออกมาพอดี
"มีน! มีน!!" เรย์ตะโกนเรียกคนรักเสียงดังก้องเมื่อเห็นมีนล้มฟุบอยู่กับพื้น เขาปรี่เข้าไปช้อนร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นมากอดแนบแน่น "มีน มันทำอะไร มีน!!" ราวกับถูกกระสุนปืนนับร้อยนัดยิงทะลุกลางหน้าอกและหัวใจทันทีที่มือเขาสัมผัสถึงเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากขมับคนรัก
ร่างกายเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกหรือทำอะไร หยาดน้ำตาจากความเจ็บปวดไหลออกมาอย่างง่ายดาย เพียงลมหายใจเธอเขาก็ไม่อาจสัมผัสมันได้
"มีน..มีนอย่าทำแบบนี้ มีน!!" เรย์กอดร่างไร้วิญญาณคนรักแนบแน่นขณะที่ภาพตรงหน้าเริ่มเลือนลางเต็มทีและไม่กี่นาทีต่อมาภาพทุกอย่างก็ตัดไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ซ่า!
น้ำเย็นๆหนึ่งถังใหญ่ถูกสาดใส่ใบหน้าเรย์อย่างจังจนเขาตื่นจากฝันร้าย เรย์สะบัดหน้าเรียกสติเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ
"นี่มันอะไรกัน.."
"แกฆ่าผู้หญิงคนนั้นตาย"
"..ผู้หญิง?" ด้วยความมึนงงและสับสนทำให้สมองเขายังไม่ประมวลผล "มีน! มีนอยู่ไหน มีน..."
ปึก!
"อ๊าก!!" ด้ามปืนสีดำกระแทกเข้าที่ท้องแกร่งอย่างแรงจนเรย์กระอักไป เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชายฉกรรจ์สามคนตรงหน้าซึ่งชายหนุ่มทั้งสามคนเป็นเพื่อนร่วมงานเขา
"แกเป็นผู้ร้ายข้ามแดน แกฆ่าผู้หญิง" สิ้นเสียงของชายหนุ่มอีกคน ปืนสีดำขนาดพกพาก็ถูกยัดใส่มือเรย์และไม่นานตำรวจก็เข้ามาจับกุมเขาโดยที่เขาไม่รู้เรื่องหรือไม่ได้ทำอะไรผิด
"มีน..มีน!!!"
หลังจากวันนั้น ชีวิตเขาก็ไม่เจอกับความสุขสงบอีกเลย คนร้ายกลุ่มนั้นทิ้งความผิดให้เขา ยัดเยียดความชั่วร้ายให้เขาเป็นบุคคลอันตรายและเป็นภัยต่อประเทศ เขาถูกตามล่าเพราะเขากุมความลับของใครบางคนไว้
@ปัจจุบัน
กึก! ครืด....
เสียงคมกรรไกรตัดแขนเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดออกอย่างไม่ลังเล หยาดเลือดสีแดงสดไหลลงมาตามเรียวแขนแกร่งหยดลงพื้นหยดแล้วหยดเล่า
"อ๊าก!!" เสียงคำรามดังขึ้นภายในห้องพักเก่าๆ เมื่อคมมีดผ่าตัดซึ่งผ่านการฆ่าเชื้อแล้วกรีดลงบนแผลที่เกิดจากการถูกยิงมาเมื่อวานนี้ "ฟูว! อ๊าก!!" เสียงพ่นลมหายออกดังขึ้นอีกครั้งเมื่อคมมีดกรีดลึกลงไปจนถึงจุดที่กระสุนฝังอยู่
เรย์ นาร์ชหยิบผ้าขนหนูมากัดไว้แน่นแล้วคีบกระสุนที่ฝังอยู่บนแขนตัวเองออก เขาพ่นลมหายใจออกหนักๆด้วยความเจ็บปวด บ่อยครั้งที่ทำแบบนี้เพราะไม่อาจไปรักษาตามโรงพยาบาลได้เหมือนคนปกติทั่วไป เพียงแค่ปรากฏตัวกระสุนจากคนที่จ้องจะฆ่าเล็งมาที่ตัวเขาทันที
กริ่ง!
กระสุนปืนหนึ่งเม็ดถูกทิ้งลงบนถาดสี่เหลี่ยเล็กๆ เรย์ถอนหายใจแล้วใช้ผ้าชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดเลือดออก ก่อนจะเอาผ้าพันแผลพันรอบบาดแผลตัวเอง
"บ้าเอ๊ย!" ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ซีดเซียวกำหมัดแน่น ทุกอย่างรอบกายเริ่มไม่ปลอดภัยแม้กระทั่งที่พักปัจจุบันที่ใช้หลับนอนยังดูไม่ปลอดภัยสำหรับเขาตอนนี้
เมื่อคิดแบบนั้นแล้วเรย์จึงเก็บของแล้วออกไปจากตรงนี้ ทุกที่ที่เขาเข้าพักมักจะพาความเดือดร้อนมาสู่คนแถวนั้น เขาพยายามปกปิดตัวตนที่แท้จริงจากโลกภายนอกแต่ก็ยังไม่พ้นเงื้อมมือปีศาจร้ายที่คอยตามเป็นเงาอยู่ตลอด
"ออกมา!"
"..."
"ถ้าไม่ออกมากูยิงมึง!!"
ปัง!
สิ้นเสียงเรย์กระสุนที่ยิงมาจากทางด้านซ้ายมือก็เจาะทะลุเอวสอบ
"อึก!..." ร่างหนาทรุดนั่งลงกับพื้นฟุตปาธก่อนเสียงปืนจะดังขึ้นหลายๆนัด เรย์ปรือตาขึ้นมามองรอบตัวซึ่งเขาเห็นชายชุดดำหลายสิบคนชักปืนมายิงอีกฝ่าย และมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆเขา เธอใช้ปลายกระบอกปืนเชยคางบึกบึนขึ้น
"เนี่ยเหรอผู้ชายอันตรายที่เขาว่า"
"..."
"เอาตัวเขาไป"
ภาพและเสียงตัดไปทันที เรย์ถูกหิ้วปีกขึ้นมาราวกับเขาเป็นสิ่งของไม่มีชีวิต
บทล่าสุด
#91 บทที่ 91 บทที่ 90 ตอนจบ..
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#90 บทที่ 90 บทที่ 89 ใช้หัวใจรัก
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#89 บทที่ 89 บทที่ 88 คนคลั่งรัก
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#88 บทที่ 88 บทที่ 87 เมา
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#87 บทที่ 87 บทที่ 86 ครอบครัว
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#86 บทที่ 86 บทที่ 85 คนของใจ
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#85 บทที่ 85 บทที่ 84 หึง
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#84 บทที่ 84 บทที่ 83 ยอมรับ
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#83 บทที่ 83 บทที่ 82 เผชิญหน้พ่อตา
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#82 บทที่ 82 บทที่ 81 หวั่นใจ
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025
คุณอาจชอบ 😍
คืนซ่านเมื่อสบตากับคุณหมอ
คืนนั้นเขาจัดหนักจัดเต็มจนเธอระบมไปทั้งตัว... รุนแรงจนต้องหอบสังขารไปโรงพยาบาลในวันรุ่งขึ้น
แต่โลกมันจะกลมเกินไปไหม หมอที่เดินเข้ามาตรวจภายในให้เธอดันเป็น 'หมอปูลวัชร' ผู้ชายที่เธอเพิ่งทิ้งเงินค่าตัวไว้ให้บนหัวเตียงเมื่อคืน
เธอกลั้นใจทำเป็นจำไม่ได้ แต่หมอเจ้าของสถิติ 'ของใหญ่' กลับจัดยาชุดใหญ่พร้อมยาคุมฉุกเฉินให้ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
ซ้ำร้ายไปกว่านั้น... เปิดเรียนวันแรก เขาดันโผล่มาในฐานะ 'อาจารย์ที่ปรึกษา' และเจ้าของคลินิกที่เธอต้องไปฝึกงาน
"ถ้าไม่อยากให้เรื่องคืนนั้นหลุดไปถึงหูพ่อแม่เธอ... คืนนี้มาติวหนังสือที่ห้องหมอนะครับ... นักศึกษา"
งานนี้ไม่ได้เรียนฟรี แต่ต้องจ่ายค่าหน่วยกิตเป็น 'ร่างกาย' ยายลีวายจะรอดจากหมอหิวโซคนนี้ได้ยังไงก่อน!
ใต้เงาเสน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
พี่สาวครับรับรักผมด้วย
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
รักไม่หลอก
ทะลุมิติมาเป็นเมียตัวร้ายธงแดงในนิยายยุค80
ฟ่านเหวินเจี๋ย คือหมาป่าเดียวดายแห่งตลาดมืดที่ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิตและเด็ดขาด เขาเกลียดชังภรรยาที่เห็นแก่ตัวเข้ากระดูกดำ แต่ในวันที่เขาตั้งใจจะปลิดชีวิตเธอ ดวงตาที่เคยหลุกหลิกกลับนิ่งสงบแฝงไปด้วยสติปัญญาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอไม่ได้มาตัวเปล่า แต่มาพร้อมกับ ระบบห้างสรรพสินค้าไร้พรมแดน ที่สามารถเนรมิตได้ทุกอย่างจากโลกอนาคต!
ท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง เซี่ยชิงหรันจึงเริ่มแผนปฏิวัติชีวิตใหม่ เธอใช้ระบบสร้างอาณาจักรเครื่องสำอางพันล้าน กวาดล้างพวกญาติปลิงดูดเลือดให้สิ้นซาก และเปลี่ยนจากเมียขยะที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ กลายเป็นราชินีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในมณฑล
ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายที่สุดคือผู้ชายที่ชื่อฟ่านเหวินเจี๋ย จากหมาป่าที่เคยแยกเขี้ยวใส่ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นสามีสายเปย์ที่คลั่งรักหวงก้าง และพร้อมจะขย้ำทุกคนที่กล้ามาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ!
“สามีคะ... ไหนบอกว่าครบเจ็ดวันจะหย่าไง แล้วที่กอดฉันไว้แน่นแบบนี้คืออะไรกัน!”
