บทนำ
ฮันซออา คุณหนูคนเดียวของตระกูลใหญ่ เบื่อชีวิตที่ถูกกำหนดทุกอย่างจนตัดสินใจหนีออกไปใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา แต่ทุกแผนการของเธอกลับมีอุปสรรคชิ้นใหญ่ติดตามไปด้วยเสมอ...
คังแทจุน บอดี้การ์ดหน้านิ่งที่ได้รับคำสั่งให้ดูแลเธอแบบห้ามคลาดสายตา
ซออาหนีไปสมัครงานร้านกาแฟ—เขาตามไป
ซออาแอบออกเที่ยวกลางคืน—เขาตามไป
ซออาเก็บหมาจรจัดกลับบ้าน—เขาต้องหาที่นอนให้มัน
และทุกครั้งที่เธอก่อเรื่อง เขามักมีประโยคเดิมเสมอ
“คุณหนูครับ...”
ยิ่งเขาตาม เธอยิ่งหนี
ยิ่งเธอหนี เขายิ่งตาม
จากความรำคาญกลายเป็นความเคยชิน จากความเคยชินกลายเป็นความผูกพันโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งวันหนึ่ง ซออาตัดสินใจเลิกหนีจากทุกอย่าง และเลือกเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยตัวเอง
ครั้งนี้แทจุนไม่ได้เดินนำหน้าเพื่อแก้ปัญหาให้เธออีกแล้ว...
เขาเพียงเดินอยู่ข้าง ๆ
เพราะหน้าที่ของบอดี้การ์ดอาจเป็นการปกป้องคุณหนู
แต่หัวใจของผู้ชายคนหนึ่งกลับอยากปกป้องเธอในฐานะ คนสำคัญ มากกว่านั้น
และดูเหมือนว่า...
ภารกิจที่ยากที่สุดของคังแทจุน อาจไม่ใช่การตามจับคุณหนูที่ชอบหนี แต่เป็นการห้ามใจตัวเองไม่ให้รักเธอ
บท 1
“คุณหนูหายไปแล้วครับ!”
เสียงตะโกนดังขึ้นกลางบ้านหลังใหญ่จนแม่บ้านที่กำลังจัดแจกันดอกไม้สะดุ้ง หญิงสาววัยกลางคนที่กำลังถือถาดชาอยู่ถึงกับหยุดเดิน ส่วนชายวัยกลางคนในชุดสูทที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้องรับแขกก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าการที่คุณหนูหายตัวไปก็คือ...
ไม่มีใครในบ้านดูประหลาดใจกับเรื่องนี้เลย
“อีกแล้วเหรอ?”
พ่อบ้านถอนหายใจ
“ครับคุณท่าน”
“คราวนี้หนีทางไหน?”
“ยังไม่ทราบครับ”
ชายวัยกลางคนหลับตาลงแล้วใช้นิ้วกดหว่างคิ้ว
“ห้องนอน?”
“ไม่อยู่ครับ”
“ห้องแต่งตัว?”
“ไม่อยู่ครับ”
“โรงรถ?”
“รถคันโปรดของคุณหนูก็หายไปด้วยครับ”
คราวนี้คนเป็นพ่อถึงกับวางเอกสารลง
“อะไรนะ?”
พ่อบ้านกลืนน้ำลาย
“รถสปอร์ตสีขาวหายไปครับ”
ความเงียบปกคลุมห้องรับแขกอยู่หลายวินาที
ก่อนที่เสียงถอนหายใจหนัก ๆ จะดังขึ้นพร้อมกันแทบจะทุกคน
ฮันซออา
คุณหนูคนเดียวของบ้าน
ผู้หญิงที่ทำให้คำว่า “อยู่อย่างสงบ” กลายเป็นเรื่องยากที่สุดสำหรับคนรอบตัว
เธอไม่ใช่เด็กเกเร
ไม่ใช่คนเอาแต่ใจจนไร้เหตุผล
และไม่ใช่คุณหนูที่ชอบดูถูกคนอื่น
ตรงกันข้าม ซออาเป็นคนอารมณ์ดี ชอบช่วยเหลือคน และเป็นคนที่รักอิสระมากเกินไปหน่อย
ปัญหามีเพียงอย่างเดียว
เธอเบื่อชีวิตที่ถูกวางเอาไว้ให้ตั้งแต่เกิด
ทุกเช้าต้องมีตารางเรียน
ทุกเย็นต้องมีงานสังคม
ทุกสัปดาห์ต้องเข้าร่วมงานของบริษัท
และทุกครั้งที่กลับบ้าน มักมีคำถามเดิม ๆ
“เมื่อไหร่จะเริ่มช่วยงานบริษัท?”
“เมื่อไหร่จะรู้จักผู้ชายดี ๆ สักคน?”
“เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเหมือนเด็ก?”
จนกระทั่งเมื่อคืน ซออาตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ทนอีกต่อไป
เธอจะออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง
โดยเฉพาะวันนี้
วันที่พ่อของเธอนัดผู้ชายคนหนึ่งมาให้พบ
โดยไม่ได้ถามความสมัครใจของเธอสักคำ
“ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าเขาจะเป็นใคร”
เสียงของซออาดังออกมาจากในรถ ขณะที่เธอขับรถไปตามถนนด้วยรอยยิ้ม
“หล่อแค่ไหนก็ไม่สน”
เธอเหลือบมองตัวเองผ่านกระจกมองหลัง
วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวเหมือนคุณหนูเลยสักนิด
เสื้อยืดสีขาวตัวหลวม กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ และหมวกแก๊ป
กระเป๋าแบรนด์เนมที่มักติดตัวถูกทิ้งไว้ที่บ้าน
เครื่องประดับราคาแพงก็ถอดออกหมด
ถ้าไม่มีใครรู้จักเธอมาก่อน คงไม่มีทางเดาได้ว่าผู้หญิงที่กำลังขับรถอยู่คือทายาทคนเดียวของตระกูลฮัน
ซออายิ้มให้ตัวเอง
“วันนี้ฉันจะเป็นคนธรรมดา”
เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ
แต่ทันทีที่เลี้ยวเข้าซอยเล็ก ๆ รถกลับส่งเสียงเตือนบางอย่าง
ติ๊ด...
ติ๊ด...
ซออาขมวดคิ้ว
“อะไรอีกล่ะ?”
เธอมองหน้าปัด
น้ำมันใกล้หมด
“โอ๊ย...”
หญิงสาวถอนหายใจ
“ลืมเติมน้ำมันอีกแล้ว”
เธอขับต่อไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรก่อนรถจะค่อย ๆ ช้าลง
แล้วหยุดสนิท
ซออานิ่งไป
เธอลองสตาร์ตใหม่
รถไม่ขยับ
ลองอีกครั้ง
ก็ยังเหมือนเดิม
“อย่าบอกนะว่า...”
หญิงสาวเหลือบมองมาตรวัดน้ำมันอีกครั้ง
ขีดสุดท้ายหายไปแล้ว
ซออาเอนศีรษะพิงพนักอย่างหมดแรง
“ฉันเพิ่งหนีออกจากบ้านมาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเลยนะ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
นิ้วกำลังจะกดโทรหาใครบางคน
แต่ก็หยุดชะงัก
ไม่เอา
ถ้าโทรกลับบ้านตอนนี้ พ่อจะรู้ว่าเธออยู่ไหน
ซออาจึงเปิดแอปแผนที่แทน
“ปั๊มน้ำมัน...”
เธอเลื่อนหน้าจอ
“อยู่ตั้งสองกิโล”
หญิงสาวมองออกไปนอกกระจก
แดดวันนี้แรงจนถนนแทบไม่มีคนเดิน
“เดินก็ได้”
ซออาเปิดประตูรถ หยิบกระเป๋าใบเล็กออกมา แล้วเดินออกไปอย่างไม่ยอมแพ้
เธอเดินได้ไม่ถึงห้านาที
ก็เริ่มบ่น
“ทำไมชีวิตคนธรรมดามันลำบากขนาดนี้เนี่ย”
ในเวลาเดียวกัน รถซีดานสีดำคันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวผ่านถนนเส้นเดียวกัน
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังเหลือบมองโทรศัพท์ในมือ
“ยังไม่พบครับ”
เขาพูดสั้น ๆ
เสียงจากปลายสายตอบกลับมา
“รถของคุณหนูอยู่ไหน?”
“พบแล้วครับ”
ชายหนุ่มเงยหน้ามองรถสปอร์ตสีขาวที่จอดทิ้งไว้ริมถนน
“แต่ไม่พบตัวคุณหนู”
ปลายสายเงียบไป
“คุณคัง”
“ครับ”
“ผมฝากลูกสาวไว้กับคุณ”
ชายหนุ่มมองถนนตรงหน้า
“ผมจะพากลับไปครับ”
“ขออย่างเดียว”
“ครับ”
“อย่าให้เธอรู้ว่าผมเป็นคนส่งคุณไป”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที
ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท
“เธอน่าจะเดาได้ครับ”
“ทำไม?”
“เพราะเธอฉลาด”
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องดูว่าคนอย่างคุณจะตามเด็กดื้อคนนี้ทันหรือเปล่า”
ชายหนุ่มวางสาย
เขามองรถสปอร์ตอีกครั้ง
จากนั้นเปิดประตูลงจากรถ
คังแทจุน
ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ผู้มีใบหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรในโลกทำให้เขาประหลาดใจ
เขาไม่ได้แต่งตัวเหมือนบอดี้การ์ดในภาพยนตร์
เพียงเสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงขายาว และเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้ม
แต่ท่าทางของเขาบอกชัดว่าเป็นคนที่สังเกตทุกอย่างรอบตัวตลอดเวลา
สายตาของแทจุนกวาดไปตามถนน
ก่อนจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง
เธอกำลังยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ
ในมือมีขวดน้ำหนึ่งขวด
และกำลังพยายามเปิดฝาขวดด้วยสีหน้าหงุดหงิด
แทจุนมองอยู่ครู่หนึ่ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเทียบรูปที่ได้รับ
ใช่
ฮันซออา
เขาเดินเข้าไปหา
“คุณหนูครับ”
หญิงสาวชะงัก
ขวดน้ำในมือหยุดนิ่ง
เธอค่อย ๆ หันกลับมา
สายตาสบเข้ากับชายหนุ่มตรงหน้า
ซออามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
สูทไม่มี
เนกไทไม่มี
แต่ท่าทางแบบนี้...
เธอรู้ทันทีว่าเขาเป็นใคร
“คุณเป็นใคร?”
“คังแทจุนครับ”
“ไม่รู้จัก”
“ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณหนู”
ซออาแทบสำลักน้ำ
“อะไรนะ?”
แทจุนยื่นโทรศัพท์ให้ดู
บนหน้าจอเป็นรูปของเธอ
ซออาขมวดคิ้ว
“พ่อฉันส่งคุณมา?”
“ครับ”
“ฉันไม่รับ”
“ไม่ได้ถามครับ”
ซออาจ้องเขา
“คุณพูดกับเจ้านายแบบนี้เหรอ?”
“คุณหนูไม่ใช่เจ้านายผมครับ”
“แล้วฉันเป็นอะไร?”
“เป้าหมายที่ต้องดูแล”
คำตอบนั้นทำให้เธออ้าปากค้าง
แทจุนมองขวดน้ำในมือเธอ
“รถอยู่ไหนครับ?”
“ไม่รู้”
“รถของคุณหนูอยู่ที่ไหน?”
“ก็...อยู่แถวนั้น”
“น้ำมันหมด?”
ซออาหันขวับ
“คุณรู้ได้ยังไง?”
“รถจอดอยู่ริมถนน และฝากระโปรงยังไม่เปิด แปลว่าไม่ได้เสียเครื่อง”
เขาหยุดเล็กน้อย
“น่าจะน้ำมันหมด”
ซออาหุบปาก
แม่นเกินไปแล้ว
แทจุนเดินผ่านเธอไป
“ไปครับ”
“ไปไหน?”
“เอารถ”
“แล้วถ้าฉันไม่ไป?”
เขาหันกลับมา
“ผมจะอุ้มคุณหนูไป”
ซออาตาโต
“คุณกล้าเหรอ?”
“ครับ”
“กลางถนนเนี่ยนะ?”
“ถ้าจำเป็น”
หญิงสาวจ้องหน้าเขา
ใบหน้าของชายคนนี้ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม
พูดจริงแน่นอน
“ก็ได้!”
เธอเดินกระแทกเท้าตามไป
“แต่ฉันไม่กลับบ้านนะ”
“ครับ”
“ฉันจะไปหางานทำ”
“ครับ”
“แล้วคุณห้ามห้ามฉัน”
“ครับ”
ซออาหยุดเดิน
“คุณพูดเป็นคำอื่นบ้างไหม?”
“ได้ครับ”
“อะไร?”
“ไม่ครับ”
ซออากำหมัดแน่น
ผู้ชายคนนี้กวนประสาทกว่าที่คิด
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ซออานั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ตรงหน้าเธอมีใบสมัครงานหนึ่งใบ
เธอวางปากกาลงอย่างภาคภูมิใจ
“เรียบร้อย!”
แทจุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าจากโทรศัพท์
“คุณหนูสมัครงานอะไรครับ?”
“พนักงานร้านกาแฟ”
“ทำไม?”
“เพราะฉันอยากรู้ว่าการหาเงินด้วยตัวเองเป็นยังไง”
แทจุนมองใบสมัคร
“คุณหนูไม่เคยทำงานมาก่อน”
“ก็เลยต้องเริ่มสิ”
“คุณหนูเคยชงกาแฟไหม?”
“เคย”
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ที่ไหน?”
“ที่บ้าน”
“ชงให้ใคร?”
“แม่บ้าน”
“แล้วเป็นยังไงครับ?”
ซออาเงียบไปสองวินาที
“แม่บ้านบอกว่าถ้าอยากกินกาแฟ ให้สั่งเอา”
แทจุนก้มมองโต๊ะ
ริมฝีปากของเขากระตุกนิดเดียว
ซออาหรี่ตา
“เมื่อกี้พี่กำลังจะหัวเราะใช่ไหม?”
“เปล่าครับ”
“ฉันเห็นนะ”
“คุณหนูตาฝาดครับ”
“คังแทจุน!”
เจ้าของร้านเดินเข้ามาพอดี
“สัมภาษณ์เสร็จแล้วค่ะ”
ซออารีบหันไป
“เป็นยังไงคะ?”
เจ้าของร้านยิ้ม
“รับค่ะ”
ซออากระโดดขึ้นแทบจะทันที
“จริงเหรอคะ!”
“จริงค่ะ เริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย”
“เยี่ยม!”
เธอหันไปหาแทจุนด้วยรอยยิ้มกว้าง
“เห็นไหม ฉันทำได้!”
แทจุนมองเธอ
“ครับ”
“ไม่ดีใจหน่อยเหรอ?”
“ดีใจครับ”
“หน้าคุณไม่เห็นดีใจเลย”
“ผมแสดงออกไม่เก่ง”
ซออาหัวเราะ
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะฝึกให้พี่เอง”
แทจุนมองเธอเงียบ ๆ
“ไม่จำเป็นครับ”
“จำเป็นสิ”
“ทำไมครับ?”
ซออายิ้ม
“เพราะต่อไปเราต้องอยู่ด้วยกันทุกวัน”
คำพูดนั้นทำให้แทจุนเงียบไปชั่วขณะ
เขาไม่รู้เลยว่าในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ประโยคธรรมดาของคุณหนูคนนี้จะกลายเป็นเรื่องจริงมากกว่าที่คิด
และเขายิ่งไม่รู้ว่า...
การรับงานครั้งนี้จะทำให้ชีวิตที่เคยสงบของเขาไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีก
เพราะวันแรกที่รับหน้าที่ดูแลฮันซออา
เขายังคิดเพียงว่า...
ภารกิจนี้คงไม่ยากเท่าไร
แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เสียงเจ้าของร้านกาแฟดังมาจากปลายสายอย่างร้อนรน
“คุณคังใช่ไหมคะ?”
“ครับ”
“คุณหนูซออา...”
แทจุนหลับตาลง
“เกิดอะไรขึ้นครับ?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเสียงเบา
“คุณหนูทำเครื่องชงกาแฟพังค่ะ”
แทจุนลืมตาขึ้นช้า ๆ
เขาหันไปมองหญิงสาวที่กำลังยืนยิ้มแห้งอยู่หน้าร้าน
ซออายกมือขึ้นโบกให้เขา
“พี่แทจุน...”
เขามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า
“ครับ?”
“ช่วยหน่อยนะ”
แทจุนถอนหายใจ
นี่เพิ่งวันแรก
วันแรกเท่านั้น
เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า...
ทำไมเจ้านายถึงยอมจ่ายเงินเดือนสูงขนาดนี้
และดูเหมือนว่าเงินเดือนเท่าไรก็คงไม่พอสำหรับงานนี้
“คุณหนูครับ”
“คะ?”
“กลับบ้านครับ”
“ไม่กลับ!”
“งั้นผมจะซ่อมเครื่องให้ก่อน แล้วค่อยกลับ”
ซออาตาเป็นประกาย
“พี่ซ่อมเป็นด้วยเหรอ?”
“พอได้ครับ”
“พี่แทจุน!”
“ครับ”
“ฉันตัดสินใจแล้ว”
“อะไรครับ?”
ซออายิ้มจนตาหยี
“ฉันจะไม่หนีพี่แล้ว”
แทจุนมองเธออย่างไม่ไว้ใจ
“จริงเหรอครับ?”
“จริง”
“ทำไมครับ?”
“เพราะมีพี่อยู่ด้วย ฉันไม่ต้องกลัวว่าจะทำอะไรพัง”
เขานิ่งไป
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด
“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ดีเลยครับ”
ซออาหัวเราะ
ส่วนแทจุนก็ได้แต่กุมขมับ
โดยไม่รู้เลยว่า...
นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชีวิตที่วุ่นวายที่สุดในชีวิตของเขาเท่านั้น
บทล่าสุด
#70 บทที่ 70 ตรงนี้คือที่ของเรา
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#69 บทที่ 69 จากคนที่ตามมาเป็นคนที่เดินข้างกัน
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#68 บทที่ 68 วันที่ครอบครัวยอมรับ
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#67 บทที่ 67 แผนของเราสองคน
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#66 บทที่ 66 อนาคตที่เป็นของเขา
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#65 บทที่ 65 เจ้าของร้านต้องรับผิดชอบ
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#64 บทที่ 64 ทางที่ฉันเลือกเดิน
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#63 บทที่ 63 ร้านที่เริ่มมีคนรอ
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#62 บทที่ 62 วันที่เราเริ่มใช้คำว่าแฟน
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026#61 บทที่ 61 เมื่อแฟนไม่ได้อยู่แค่ข้างกัน
อัปเดตล่าสุด: 10/15/2026
คุณอาจชอบ 😍
ทาสรัก บำเรอชีกห์
เธอคือสาวใช้คนสนิทของภรรยาชีกห์การิม แค่แหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา เธอยังไม่กล้า
แล้วจะให้เธอยืนเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาเนี่ยนะ?!
เกิดใหม่เป็นเมียของตัวร้าย...พลิกฐานะให้ร่ำรวยด้วยมิติวิเศษในยุค80
หลินเฟยเฟยตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาวอาภัพที่ถูกทิ้งเพราะคำทำนายลวงโลก ปล่อยให้แฝดพี่สวมรอยเป็นหงส์ฟ้าเสวยสุขในบ้านเศรษฐี ส่วนเธอต้องทนลำบากแถมยังถูกใส่ร้ายจนตาย!
แต่ขอโทษที หลินเฟยเฟยคนใหม่นี้ไม่หมูเหมือนคนเก่า ในมือมีระบบแลกเปลี่ยนมิติสุดล้ำ สมองมีแผนธุรกิจระดับร้อยล้าน เธอจะพลิกโฉมสมุนไพรบ้านนอกให้กลายเป็นอาณาจักรเครื่องสำอางระดับชาติ ตอกหน้าแฝดพี่ดอกบัวขาวและอดีตคู่หมั้นเฮงซวยให้หงายหลัง!
แถมยังมีเซี่ยจินเหิง พญามารคุมตลาดมืดที่ใครๆต่างหวาดกลัว มาคอยตามป้วนเปี้ยนขอสมัครเป็นบอดี้การ์ดพ่วงตำแหน่งสามี... หึ ดาวไม้กวาดงั้นเหรอ คอยดูเถอะ ฉันจะกวาดเงินกวาดทองให้เกลี้ยงประเทศเลย!
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
