ซีอีโอมหาเศรษฐีขอแต่งงานใหม่

"สาริณี... สาริณี..."

ร่างกายเปลือยเปล่าที่กอดก่ายกัน เดิมทีควรจะเต็มไปด้วยความวาบหวามถึงขีดสุด แต่เมื่อชายหนุ่มเอ่ยชื่อนั้นออกมา บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนถึงจุดเยือกแข็งทันที

เจนจิราโอบรอบลำคอของชัยวัฒน์ สัมผัสได้ถึงแก่นกายที่ทั้งใหญ่และแข็งขึงของชายหนุ่มที่กำลังกระแทกกระทั้นเข้าออกในร่องรักของเธออย่างต่อเนื่อง เธอข่มเสียงครางเอาไว้ น้ำตาใสๆ หยดหนึ่งไหลรินจากหางตา

ชัยวัฒน์ไม่ได้รับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเธอ สองมือหนาขยำหน้าอกอวบอิ่ม ปลายนิ้วปัดผ่านยอดอกเบาๆ ก่อนจะบีบขยี้อย่างแรง จนหญิงสาวใต้ร่างส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอ

ริมฝีปากแดงระเรื่อของเจนจิราเผยอขึ้นเล็กน้อย พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ความเสียวซ่านรุนแรงแทบจะกระแทกสติสัมปชัญญะของเธอให้แตกกระเจิง

"ชัยวัฒน์... ชัยวัฒน์คะ เรามีลูกกันเถอะนะ"

ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกขาเรียวทั้งสองข้างของเธอขึ้น และกระแทกกายเข้ามาโดยไร้ซึ่งความปรานี ริมฝีปากก้มลงขบกัดที่ยอดอกของเธอ "เจนจิรา เธอไม่คู่ควรที่จะอุ้มท้องลูกของฉัน!"

ดวงตาที่เคยกระจ่างใสของชัยวัฒน์ฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายิ่งโหมกระหน่ำใส่ร่างหญิงสาวเบื้องล่างอย่างดุเดือดเลือดพล่าน

ทุกครั้งเขาจะถอนกายออกจนสุด แล้วกดเอวของเจนจิราไว้แน่น ก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปอย่างรุนแรงจนลึกสุดโคน ทำให้ร่างกายที่ไวต่อความรู้สึกของเจนจิราต้องจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น

เสียงของเธอขาดห้วง หางตาแดงระเรื่อ ในภวังค์อันเลือนราง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ริมฝีปากของชัยวัฒน์ เธอค่อยๆ ยันกายขึ้นแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "ชัยวัฒน์ คุณกล้าจูบฉันไหม?"

พวกเขาแต่งงานกันมาห้าปี เรื่องที่ใกล้ชิดที่สุดล้วนทำมาหมดแล้ว ขาดก็แต่เพียงการจูบ

แววตาของชัยวัฒน์ฉายความรังเกียจออกมา สีหน้าทะมึนลง เขาไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ ชายหนุ่มจับเธอพลิกตัว คว่ำหน้าลง แล้วทาบทับลงบนแผ่นหลังของเธอ ในท่าเข้าจากด้านหลัง ความเป็นชายของเขาสอดลึกเข้ามามากยิ่งขึ้น

เจนจิราซุกหน้าลงกับหมอน ซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความรักเอาไว้

ชายหนุ่มเร่งจังหวะสุดท้ายบนเรือนร่างของเธอ เมื่อปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาอย่างรุนแรงแล้ว ก็ได้ยินเพียงเสียงอันเย็นชาของเขาดังขึ้น:

"เจนจิรา เราหย่ากันเถอะ"

รอยแดงระเรื่อบนร่างกายยังไม่ทันจางหาย แต่ใบหน้าเล็กของเจนจิรากลับซีดเผือดลงในทันที

เธอมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ "คุณว่าอะไรนะ?"

ชัยวัฒน์ถอนกายออกจากร่างของเธอ แล้วหยิบเอกสารสองฉบับจากบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ยื่นส่งให้เธอ "สาริณีท้องแล้ว ผมจำเป็นต้องให้สถานะกับเธอ แต่หลังจากหย่าแล้ว ผมจะยังคงเลี้ยงดูคุณต่อไป"

มือของเจนจิราสั่นเทาขณะหยิบเอกสารขึ้นมา ฉบับหนึ่งคือหนังสือสัญญาหย่า ส่วนอีกฉบับกลับเป็นสัญญาการเลี้ยงดูในฐานะเมียน้อย

เลี้ยงดู...

แต่งงานกันมาห้าปี เพื่อที่จะให้สถานะกับรักแรก เขาถึงกับจะให้เธอเป็นเมียน้อยงั้นเหรอ?

"ชัยวัฒน์ ขอเหตุผลหน่อยค่ะ" เสียงของเจนจิราสั่นเครือ

"สาริณีตั้งครรภ์ สภาพจิตใจเธอแย่มาก ผมจำเป็นต้องทำให้เธอรู้สึกมั่นคงปลอดภัย" พอเอ่ยถึงสาริณี น้ำเสียงของชายหนุ่มก็อ่อนโยนลงหลายส่วน

นั่นสินะ คนที่เป็นดั่งดวงใจ เป็นรักแรกของเขานี่นา

หัวใจของเจนจิราเหมือนถูกกรีดด้วยมีดจนเหวอะหวะในชั่วพริบตา

ชีวิตแต่งงานห้าปี ความจริงมันก็มีแต่ชื่อมานานแล้ว เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นสิ่งที่เธอฝืนบังคับให้เกิดขึ้นเอง

เจนจิราค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มือลูบหน้าท้องเบาๆ ริมฝีปากแดงสั่นระริก "ชัยวัฒน์ ถ้าฉันเองก็ท้องเหมือนกัน คุณก็จะยังยืนยันที่จะหย่าอยู่ไหม?"

ชัยวัฒน์ปรายตามองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงมั่นใจ "เจนจิรา เธอไม่มีวันท้องลูกของฉันได้หรอก"

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในใจของเจนจิรา แววตาของเธอไหววูบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบอย่างยิ่ง "ตกลงค่ะ ฉันยอมหย่า"

เธอจรดปากกาเซ็นชื่อลงในใบหย่าอย่างเด็ดขาด ทรัพย์สินในชื่อของชัยวัฒน์ถูกแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง เพื่อสาริณีแล้ว เขาช่างใจป้ำเสียจริง

ส่วนสัญญาการเลี้ยงดูฉบับที่เหลือ เธอไม่แม้แต่จะเปิดดู หยิบมันขึ้นมาแล้วฉีกจนละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา

เมื่อเห็นเธอฉีกสัญญาอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่ฟูมฟาย ชัยวัฒน์ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

เจนจิรามมองดูเศษกระดาษที่เกลื่อนพื้น ราวกับเห็นภาพความทรงจำวัยเยาว์ของตัวเองที่แตกสลาย

ในตอนที่ชัยวัฒน์ต้องการคนมาแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เธอไม่สนคำคัดค้านของคนในครอบครัว และเดินหน้าเข้าหาเขาอย่างไม่ลังเล

ทุกคนคิดว่าเธอทำเพื่อความมั่งคั่งของตระกูลอนุสรณ์ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ความจริงแล้วเธอแอบรักเขามาตลอดช่วงชีวิตวัยรุ่น

แต่ในวันแต่งงาน สาริณีเกิดโมโหและประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างเดินทางไปต่างประเทศ

ส่วนเธอ ทำได้เพียงมองดูชัยวัฒน์ทิ้งงานแต่งงานออกไปต่อหน้าต่อตา อ้อนวอนอย่างไรก็ไร้ผล กลายเป็นตัวตลกของคนทั้งกรุงเทพฯ

พอนึกย้อนกลับไปถึงชีวิตแต่งงานช่วงนี้ มันช่างยุ่งเหยิงไร้ค่าสิ้นดี

เจนจิราสูดหายใจเข้าลึกๆ ก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองจากพื้นขึ้นมาสวมทีละชิ้น แล้วถามว่า "จะไปทำเรื่องหย่าเมื่อไหร่คะ?"

เมื่อไม่มีฉากฟูมฟายและคำถามตัดพ้ออย่างที่เขาคาดไว้ ความเด็ดเดี่ยวของเธอกลับทำให้เขารู้สึกจุกในอก "คุณแน่ใจนะว่าจะไปง่ายๆ แบบนี้?"

เจนจิราพยักหน้า แววตาเย็นชา "แล้วจะให้ทำยังไงคะ? หรือต้องให้ฉันทนใช้แท่งเดียวกันร่วมกับคุณสาริณีเหรอคะ?"

ชัยวัฒน์ขมวดคิ้วมุ่น พูดด้วยความรังเกียจ "เจนจิรา ห้ามเอาสาริณีมาล้อเล่น พูดอีกคำเดียวก็ไสหัวออกไปซะ"

เจนจิรายกยิ้มมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง พูดสวนกลับไปทันที "ไม่ต้องไล่หรอกค่ะ ฉันจะไปเอง"

ของใช้ของเธอในตระกูลอนุสรณ์มีไม่มากนัก กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็เก็บหมด

แต่ในขณะที่กำลังจะเดินจากไป ใบผลตรวจครรภ์ใบหนึ่งก็ร่วงหล่นจากกระเป๋า ตกลงตรงหน้าชัยวัฒน์ บนกระดาษแผ่นนั้นระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เจนจิราตั้งครรภ์แล้ว

แววตาของชัยวัฒน์ค่อยๆ เย็นชาลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำเย้ยหยัน "เจนจิรา ใบผลตรวจครรภ์นี่มันเรื่องอะไร? นึกไม่ถึงเลยว่าเพื่อที่จะไม่หย่า เธอถึงกับทำเรื่องต่ำช้าปลอมแปลงเอกสารขึ้นมา"

ร่างกายของเจนจิราแข็งทื่อ เธอหันกลับมาจ้องหน้าชัยวัฒน์

ชายหนุ่มปาใบผลตรวจครรภ์ใส่หน้าเธอเต็มแรง

เจนจิรานึกถึงคำดูถูกเหยียดหยามของชัยวัฒน์ เธอจึงแกล้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ทำท่าทางไม่ยี่หระ "ของปลอมแล้วจะทำไมคะ? แต่งงานมาห้าปี ความสัมพันธ์ของเรามันก็กระท่อนกระแท่นมาตลอด ถ้าแกล้งท้องแล้วทำให้คุณหันมาสนใจได้ ฉันก็ถือว่ากำไรแล้ว"

เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก้มลงเก็บใบรายงานผลจากพื้น บาดแผลในใจถูกฉีกกระชากให้กว้างขึ้น เลือดไหลรินอยู่ภายใน

เธอเงยหน้ามองชัยวัฒน์ มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มเย็นยะเยือก "เจนจิรา ผมประเมินคุณต่ำไปจริงๆ"

เจนจิราไม่แก้ตัวใดๆ จะให้บอกเขาได้ยังไงว่าใบผลตรวจครรภ์นี้เป็นของจริง?

"ชัยวัฒน์ ถ้าคุณกำหนดวันหย่าได้แล้ว ค่อยแจ้งฉันมานะคะ"

สิ้นเสียงนั้น เจนจิราก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกจากตระกูลอนุสรณ์ไป

เธอหันกลับไปมองสถานที่ที่ใช้ชีวิตมาตลอดห้าปี ในหัวกลับไม่มีความทรงจำที่น่ายินดีเป็นพิเศษเลยสักนิด

มีเพียงการรอคอย และความคาดหวัง ตลอดไป

เธอเฝ้าคิดทุกวันว่า เมื่อไหร่ชัยวัฒน์จะกลับมา จะอยู่บ้านกี่วัน...

ความขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเจนจิรา ที่แท้การทุ่มเทรอคอยมาหลายปีขนาดนี้ เขาไม่เคยเห็นค่าเลยสักนิด สุดท้ายแล้ว เธอก็แค่ซาบซึ้งไปเองคนเดียว

เธอหันหลังขึ้นรถแท็กซี่ อารมณ์ที่กดข่มมาตลอดระเบิดออกกลางอกอย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างหนัก

เมื่อไปถึงบ้านของทิพยวารี เพื่อนสนิทของเธอ ดวงตาก็บวมช้ำจากการร้องไห้ไปหมดแล้ว

ทิพยวารีตกใจมากเมื่อรู้ว่าเธอเซ็นใบหย่าแล้ว "ทำไมล่ะ? ห้าปีก็ผ่านมาได้แล้ว ทำไมเขาถึง..."

เจนจิราตอบเสียงเศร้า "สาริณีท้องแล้ว"

เสียงของทิพยวารีเงียบกริบไปทันที

เธอกอดเจนจิราไว้แน่น ปลอบโยนเสียงเบา "ไม่เป็นไรนะ ห้าปีก็ยังละลายใจเขาไม่ได้ งั้นเราก็เปลี่ยนคนใหม่เถอะ คนเก่งอย่างแก กลัวจะไม่มีใครรักหรือไง?"

"พอดีเลย บริษัทกำลังจะวิจัยน้ำหอมตัวใหม่ แกมาร่วมทีมสิ ถือซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศ"

เจนจิราซบหน้าลงกับอกของทิพยวารี ส่งเสียงอือในลำคอเบาๆ

เธอค่อยๆ เอามือกุมหน้าท้องของตัวเอง ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้า... ลูกจ๋า ต่อไปนี้หนูมีแค่แม่แล้วนะ