บังเอิญรักคุณมาเฟีย

ตรงหัวมุมถนนของย่านการค้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง เป็นที่ตั้งของร้านคาเฟ่ขนาดย่อม ผู้คนที่สัญจรผ่านไปผ่านมามักสะดุดตากับร้านนี้ ไม่ว่าจะนอกร้านหรือในร้านจัดตกแต่งอย่างน่ารัก สดใส มีชีวิตชีวา เหมาะแก่การแวะไปจิบกาแฟสักแก้วหรือทานขนมหวานน่าอร่อยสักชิ้น

“ฮือ เค้กส้มอร่อยมาก ฉันซื้อกลับไปฝากพี่พายัพด้วยดีกว่า” เจ้าของเสียงพูดเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย ผมสีดำขลับของเธอปล่อยยาวสยายดูมีวอลลุ่มเป็นธรรมชาติ

ตรงข้ามหญิงสาวซึ่งนั่งโต๊ะเดียวกันภายในร้านคาเฟ่เล็กๆ น่ารักแห่งนี้ คือผู้หญิงอีกสองคน คนหนึ่งมีผมสีน้ำตาลกาแฟดัดเป็นลอนสวยงามขับให้ใบหน้าของเจ้าตัวดูน่ามองและน่ารักเข้าไปกันใหญ่ ยิ่งอยู่ในชุดเดรสจิ๋วสีชมพูจ๋านั่นยิ่งทำให้ลุคของเธอดูเป็นคุณหนูอย่างไม่ต้องสงสัย

ผู้หญิงคนที่นั่งข้างๆ กันอีกคนมีใบหน้าสวยเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์สะกดสายตาคนมอง แม้เธอจะรวบผมเป็นมวยลวกๆ ไว้บนหัวและสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดาอย่างเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ขาดวิ่นตรงเข่า แต่กระนั้นไม่ได้ทำให้ออร่าความสวยของเจ้าตัวลดน้อยลงเลย

“ฉันหวังว่าพี่พายัพจะไม่เป็นเบาหวานเข้าสักวันนะ” ผู้หญิงลุคคุณหนูพูดจบก็หัวเราะคิกคัก แต่เพื่อนของเธอกลับทำหน้าค้อนปั้นปึ่ง

“นี่แกแช่งหลัวฉันเหรอยะยัยเห็ดเผาะ!” ผู้หญิงผมดำขลับว่าเข้าให้ แต่น้ำเสียงไม่ได้ดูโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น

“ฉันเห็นด้วยกับเห็ดมันนะ บ้านแกก็เปิดร้านขนมหวาน แค่นั้นก็น่าจะพอทำให้หลัวของแกเป็นเบาหวานได้แล้ว นี่ยังจะขุนด้วยขนมพวกนี้อีก” ผู้หญิงผมรวบเป็นมวยลวกๆ เอ่ยยิ้มๆ

“แหม พี่พายัพก็ไม่ได้ทานบ่อยขนาดนั้นหรอกน่า อีกอย่างฉันซื้อเค้กกลับไปทุกครั้งที่มาเนี่ย ก็อุดหนุนเพื่อนไม่ใช่หรือไง” เธอชี้แจงเหตุผลให้เพื่อนเข้าใจก่อนตักเค้กส้มอีกคำเข้าปาก ซึ่งเป็นจังหวะพอดีกับที่เพื่อนสาวอีกคนโผล่เข้ามา

“วันนี้จะสั่งอะไรกลับไปอีกดีล่ะ”

“ถามอย่างคนรู้ใจ” เธอฉีกยิ้มให้เพื่อนพร้อมชูนิ้วโป้งให้ด้วย

‘จริงใจ’ ยิ้มอ่อน ส่ายหน้าเล็กน้อย มือถือปากกาและสมุดเล่มเล็กเตรียมจดออเดอร์

จะไม่ให้เธอรู้ใจได้อย่างไรในเมื่อต้นหยงมาที่ร้านทีไรก็สั่งขนมกลับบ้านทุกรอบ คงไม่มีเมนูไหนในร้านที่เธอยังไม่ลองทาน จริงใจคิดว่างั้น

เมื่อจดเมนูที่ต้นหยงต้องการเสร็จแล้ว จริงใจหมุนตัวเดินไปที่เคาน์เตอร์ ฉีกใบเมนูเสียบไว้บนแท่งเหล็กแหลมๆ ก่อนเดินกลับมายังโต๊ะของเพื่อนอีกครั้ง ตอนนี้คนในร้านมีแค่โต๊ะเพื่อนเธอ และอีกอย่างก็ใกล้เวลาปิดร้านแล้วด้วย จริงใจที่เป็นผู้จัดการร้านจึงมีอภิสิทธิ์จะทำตัวว่างแบบนี้

จริงๆ เธอสมควรทำตัวว่างและคอยสอดส่องดูแลร้านแทนเจ้าของร้านตัวจริงแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ติดตรงเจ้าตัวเป็นคนไม่ชอบอยู่เฉยๆ จึงลงมาทำหน้าที่ปะปนไปกับเด็กเสิร์ฟ

“เห็นชุดที่ส่งมาให้ดูก็ไม่ได้แย่เลยนะ ถึงจะกระโปรงสั้นไปนิดนึงก็เถอะ”

“แหม แม่คนช่างเลือก ยังไงมันก็ไม่ได้สั้นจนปิดจิ๋มแกไม่มิดหรอกนะ ใช่ไหมล่ะ” เห็ดหอม ผู้หญิงผมสีน้ำตาลกาแฟจีบปากจีบคอว่า เบรกความคิดของจริงใจเสียจนหัวทิ่ม

ใช่แล้ว..เธอเป็นพวกแต่งตัวไม่เก่ง ไม่ชอบนุ่งน้อยห่มน้อย กระโปรงสั้นๆ หรือเสื้อเปิดไหล่แทบจะไม่ได้ขึ้นมาอยู่บนตัวเธอ หากไม่มีความจำเป็นต้องใส่มันจริงๆ ไม่มีทาง..แต่งตัวแบบนั้นมันหวาบหวิวเกินไป จนเดี๋ยวนี้เพื่อนๆ ตั้งฉายาให้เธอว่าแม่ชี

“สิ่งเดียวที่ยัยนี่มั่นใจจะแต่งคงเป็นนุ่งขาวห่มข่าว” ต้นหยงร่วมด้วยช่วยซ้ำ คำพูดเธอถูกใจเห็ดหอมจนหัวเราะคิกคักออกมา

“อย่าไปแซวมันน่า พวกแกก็รู้ว่าชั่วชีวิตนี้มันไม่ชอบแต่งตัวโป๊” สตาร์ออกตัวปกป้องจริงใจ ผู้หญิงคนที่รวบผมเป็นมวยลวกๆ นั่นแหละ

“แต่เสื้อผ้าแบรนด์นี้ไม่โป๊สักหน่อย แล้วที่จริงใจบอกว่ากระโปรงสั้น ให้ตายเถอะย่ะ ฉันใส่ยังสั้นกว่านี้อีก” เห็ดหอมกลอกตา

“ใช่ ของยัยเห็ดนะสั้นจนเห็นง่ามตูดแหนะ” เหมือนจะเข้าข้าง แต่ดูก็รู้ว่าต้นหยงแอบจิกกัดเพื่อนเบาๆ เห็ดหอมถึงได้ยื่นเล็บชมพูเรียวยาวหมายจะหยิกเข้าสักที

“ไม่รู้ล่ะ แกบอกแล้วว่าจะทำ ฉันก็ตอบตกลงกับเจ้าของแบรนด์ไปแล้วด้วย แกรู้ไหมจริงใจ งานนี้มีแต่คนอยากได้นะ แบรนด์เสื้อผ้าเฌอมาร์นี่ ฉันต้องบอกแกกี่ครั้งว่าแบรนด์นี้ดังมากๆ”

จริงใจยู่ปาก สีหน้าหงอยลงนิดหน่อยที่ฟังเห็ดหอมพูดแล้วคล้ายว่าเธอกำลังโดนแม่ดุ

“ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำนี่นา แค่พูดว่ากระโปรงสั้นเฉยๆ”

“แกนี่ชอบมีปัญหากับกระโปรงอยู่เรื่อย ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าอะไรที่ทำให้แกขาดความมั่นใจขนาดนี้ ดูซิ..ขาแกน่ะโคตรสวยเลยรู้มั้ย”

แทนที่จะภูมิใจกับคำชม จริงใจกลับสะดุ้งตัวเล็กน้อย หากแต่ไม่มีใครทันสังเกต

“ก็แค่ไม่ชอบน่ะ ไม่มีอะไรหรอก แต่งานนี้ฉันรับปากแกแล้ว ก็ต้องทำสิ”

“ถูกต้องค่ะ แกต้องทำ เพราะไม่อย่างนั้นฉันเสียชื่อแน่” เห็ดหอมไม่อยากวาดภาพใบหน้ากราดเกรี้ยวของพี่พิ้งค์เจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าเฌอมาร์นี่เมื่อรู้ว่านางแบบคนใหม่ยกเลิกงานตั้งแต่ยังไม่ทันแนะนำตัวให้รู้จักกันด้วยซ้ำ มีหวังเห็ดหอมคงถูกฉีกอก

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก ก็แค่ใส่ชุดที่ทางทีมงานเตรียมไว้ให้ แต่งหน้าทำผมนิดหน่อย แล้วก็โพสต์ท่าตามที่เขาบรีฟไว้ ง่ายๆ แค่นี้ ฉันเชื่อว่ามันไม่ยากเกินความสามารถแก”

เห็ดหอมยื่นมือขาวสะอาดของเธอตบหลังมือจริงใจปุๆ ราวกับจะให้กำลังใจ คนตัวเล็กรู้สึกมีไฟขึ้นมานิดหน่อย