พรางพิษ

ooooooo

พรางพิษ แต่งโดย อัญจรี

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

ผู้มีจารีตมิควรหยิบยก คัดลอก แบบหรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งการถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ถ่ายภาพ ในรูปแบบหรือวิธีการใดๆ ทั้งปวงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร

ooooooo

พรางพิษ

[1]

แสนชัง

ooooooo

กลุ่มควันสีเทาปนดำ พวยพุ่งออกจากปากปล่องเมรุภายในวัดดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงฯ สมัตถ์ โสภณวิชญ์ มองตามกลุ่มควันแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ ดวงตาแดงก่ำนั้นแทนคำบอกเล่าถึงความเศร้าที่อยู่ภายใน หกเดือนที่แล้วเขาเสียมารดาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ แต่นั่นไม่ทำให้เขาเจ็บปวดเท่าที่ว่ามารดาวัยเลยสาวของเขานั้นแอบนัดแนะสามีคนอื่นออกมาพบเจอกัน บิดาผู้ซื่อตรงของเขารู้เรื่องนี้เข้า และติดตามจนพบเจอพวกเขา เกิดเรื่องเศร้าที่ไม่มีใครคาดคิด หลังมีปากเสียงกันอย่างรุนแรงนั้น มารดาเขาขับรถออกไปพร้อมชู้รักและเกิดอุบัติเหตุขึ้น มารดาที่รักเสียชีวิตคาที่ ในขณะที่ชู้รักอาการหนักจนต้องนอนแบ็บติดเตียง ส่วนบิดาที่เคารพ ก็เข้าสู่โหมดตรอมใจนับตั้งแต่วันนั้น และครึ่งปีให้หลัง ท่านก็เสียชีวิตลง งานศพของท่านกำลังจะเสร็จสิ้นภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าแล้ว

“มัตถ์คะ พวกนั้นมาค่ะ” 

เสียงศรีภรรยากระซิบใกล้ๆ หู สมัตถ์หันไปมองด้านหลัง ร่างงามระหงที่เขาแสนชิงชังกำลังเดินเข้ามาในศาลา วงหน้างามด้วยเครื่องสำอางทาบทา ดูสดใสจนคนมองอย่างเขานึกหมั่นไส้ หล่อนควรตีหน้าเศร้าสักนิดตอนที่เดินเข้ามาในงานศพอย่างนี้

ร่างอรชรหยุดยืนกลางศาลา ความงามสง่านั้นทำให้สายตาของทุกคนในงานจ้องมองที่หญิงสาวเป็นตาเดียว 

เทียนหยด เวชพิสิฐ เดินเข้าไปหาเมื่อแลเห็นหนึ่งในเจ้าภาพของงาน เธอยกมือไหว้เขาตามมารยาท ก่อนเอ่ยถ้อยวาจาที่ตระเตรียมมาตั้งแต่บนรถ

“สวัสดีค่ะคุณสมัตถ์ เสียใจด้วยนะคะเรื่องพ่อของคุณ”

“ไม่จำเป็น!” เขาสวนคืนทันควัน ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อแสนดึงดูดใจนั้นมิได้ทำให้เขาใจอ่อนแต่อย่างใด ความงดงามของเทียนหยดแค่ทำให้ใจเขากระตุกเบาๆ เท่านั้น ไม่สามารถเข้ามาลบความแค้นในหัวใจเขาได้หรอก

“คุณลุงมีความจริงใจ และอยากมีพวงหรีดมาวางสักพวง แต่ฉันเกรงว่าคุณจะโยนมันทิ้ง” 

“ฉันโยนแน่ คิดถูกแล้วที่ไม่เอามา” ตอบแล้วเริ่มกัดฟันกรอดๆ ยิ่งเห็นหน้าเทียนหยดก็ยิ่งขุ่นเคือง

“ฉันแค่อยากให้รู้ว่าทางเราเองก็เสียใจ โดยเฉพาะคุณลุงรุ่งรดิศ ท่าน...”

“อย่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้น ฉันขยะแขยง!” 

สมัตถ์ตาแทบถลนยามเอ่ยความจำนงให้เทียนหยดเข้าใจ เขาชิงชังเทียนหยดมากเท่าไหร่ บอกไว้เลยว่าน้อยกว่าเศษเสี้ยวที่เขารังเกียจเดียดฉันท์ตาแก่นั่นเลยทีเดียว

“มัตถ์คะ!” ราตรี โสภณวิชญ์ จับแขนสามีเป็นเชิงปราม นี่มันงานศพแท้ๆ การมีเรื่องทะเลาะวิวาทย่อมดูไม่งามในสายตาแขกเหรื่อ

เทียนหยดเลื่อนสายตาไปมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของราตรี ยิ้มที่มุมปากน้อยๆ แต่เหมือนเย้ยราตรีเสียมากกว่า ราตรีเป็นสะใภ้บ้านโสภณวิชญ์ที่สมบูรณ์แบบเหลือเกิน สมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้

“อย่าอคตินักเลยคุณสมัตถ์ ฉันว่าทางที่ดีคุณควรทำดีกับฉันไว้จะดีกว่า”

“ฝันไปเถอะ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ ออกไป!”

นิ้วชี้ของสมัตถ์ชี้ตรงไปยังทางออกของวัด เทียนหยดมองตามไปแต่ไม่ยี่หระ ชินเสียแล้วกับความโกรธความไม่พอใจของเขา ความโกรธนั้นอาจจะลดลงหากเขาฟังเรื่องบางอย่างจากเธอสักเสี้ยวนาที แต่ก็เห็นแล้วว่าเขาฟังเธอแค่ไหน

“ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณค่ะ แต่เลขาของคุณ...เธอไม่เคยยอมให้ฉันพบ” เอ่ยแล้วเลื่อนสายตาไปยังร่างของราตรี เมื่อก่อนสองสามีภรรยาคู่นี้ทำงานด้วยกัน เธอพยายามหลายครั้งหลายหนในการติดต่อสมัตถ์เพื่อคุยธุระอันสำคัญ แต่ถูกราตรีกีดกันอยู่ร่ำไป

“ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุย ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เขาตะคอกอีก เทียนหยดหน้าม้าน การถูกไล่บ่อยๆ ย่อมทำให้คนหน้าบางรู้สึกอับอาย

ขณะที่หนุ่มสาวมัวแต่จ้องหน้ากันราวกับอยากจะฆ่า ร่างเล็กบอบบางและใกล้ร่วงโรยของหญิงสูงวัยนางหนึ่งก็เดินเข้ามาขัดจังหวะ ผมยาวสีดอกเลาของนางถูกรวบเป็นมวยตึงแน่นที่ท้ายทอย นางสวมแว่นสายตาที่มีสายคล้องคอ มาดประหนึ่งคุณครูระเบียบผู้เกษียณแล้ว

“มีเรื่องอะไรกันตามัตถ์” ศรีสุรางค์ โสภณวิชญ์ สตรีวัยเจ็ดสิบห้า ท้วงถามหลานชายพร้อมใบหน้าไม่พอใจ งานศพบุตรชายนางแท้ๆ แต่คนเป็นหลานกลับส่งเสียงดังไล่แขก ช่างไม่ให้เกียรติบิดาบ้างเลย

เทียนหยดยกมือไหว้นางศรีสุรางค์ หากมีใครสักคนพอจะรับฟังข้อเสนอของเธอก็น่าจะเป็นนางศรีสุรางค์นี่แหละ

“อ้อ...เธอเองหรอกรึ นึกยังไงถึงได้มาล่ะ ไม่กลัวหลานฉันไล่ตะเพิดหรือไง”

“ไม่กลัวค่ะ เขาไล่หนูแล้ว” 

เทียนหยดตอบตามจริง พิศมองนางศรีสุรางค์ก็เห็นความงดงามตามวัย แต่ตาของนางนั้นออกจะดุไปหน่อย ยิ่งมาสวมแว่นเจ้าระเบียบนั่นเข้ายิ่งดูน่าเกรงขามเข้าไปอีก

“เธอไม่ควรมาที่นี่ครับ” สมัตถ์บอกย่าของตน หน้าตายังไม่สบอารมณ์นัก

“หลานกำลังเสียมารยาท เธอมีธุระอะไรไหม” หันไปถามผู้มาเยือน

“มีค่ะ แต่คุณสมัตถ์ไม่ยอมคุยกับหนู”

“เรื่องสำคัญหรือเปล่า” นางถามต่อ

“ค่ะ อยากเจรจาให้เป็นเรื่องเป็นราว หนูมีข้อเสนอ” 

สมัตถ์เริ่มควันออกหู “ข้อเสนออะไรฉันก็ไม่รับทั้งนั้น!”

“อย่ามั่นใจนักสิคะ ลำพังแค่เงินประกันชีวิตของคุณศิเทพ ไม่ทำให้พวกคุณมีกินไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ พวกคุณกำลังถังแตก ยอมรับความจริงบ้างสิคะ”