พี่เลี้ยงมาเฟียมหาเศรษฐี

“คุณซีโน อาการของคุณย่าคุณทรุดหนักจนควบคุมไม่ได้นะครับ เราต้องใช้เงินเพื่อเริ่มการรักษา ตอนนี้เงินที่คุณให้มาจะพอสำหรับสองเดือน แต่ผมรับปากไม่ได้ว่าจะรักษาต่อได้หลังจากนั้นถ้าคุณไม่มีเงินมาเพิ่ม” หมอเอซราอธิบายกับซีโนที่หน้าห้องฉุกเฉิน

“ผมเข้าใจครับคุณหมอ ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดเอง ได้โปรดดูแลคุณย่าของผมด้วยนะครับ! ผมสัญญาว่าจะจ่ายทุกเดือนจนกว่าจะครบ!” ซีโนอ้อนวอน

หัวใจของเขาแตกสลาย เขาเพิ่งเสียพ่อกับแม่ไปในอุบัติเหตุเมื่อยี่สิบสองชั่วโมงที่แล้ว วันนี้ควรจะเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ยี่สิบสี่ของท่านทั้งสอง พวกท่านกำลังขับรถมารับเขาที่บ้านของลูกค้าเพื่อที่จะได้ออกไปฉลองด้วยกัน แต่โชคร้ายที่ต้องมาเผชิญกับชะตากรรมอันเลวร้าย

พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ร่ำลา ในขณะที่คุณย่าของเขาบาดเจ็บสาหัสและตอนนี้อยู่ในอาการโคม่า

“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณแล้ว รักษาสัญญาด้วยล่ะ โชคดี!” หมอเอซราพูดแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้เขายืนอยู่บนโถงทางเดิน

ซีโนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โลกทั้งใบของเขาราวกับพังทลายลงแทบเท้า เขารู้สึกเคว้งคว้าง

ตลอดชีวิตยี่สิบสามปีของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขากำลังจะอยู่ตัวคนเดียว เขาผู้ซึ่งถูกห้อมล้อมด้วยพ่อแม่ที่น่ารักและคุณย่าที่แสนดีมาโดยตลอด บัดนี้เขากลายเป็นเด็กกำพร้าและกำลังจะสูญเสียสมาชิกในครอบครัวเพียงคนเดียวที่เขารักสุดหัวใจไป

ความกล้าหาญพลุ่งพล่านขึ้นมาในตัวเขาทันทีที่นึกถึงคุณย่า เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้แน่ใจว่าคุณย่าจะได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด เขาจะปล่อยให้ท่านตายไม่ได้

ครั้งนี้เขามีทางเลือก ซึ่งเขาไม่เคยได้รับโอกาสเช่นนี้เลยกับพ่อแม่ของเขา

เขาจะทะนุถนอมและต่อสู้เพื่อคนเพียงคนเดียวที่จักรวาลได้ทิ้งไว้ให้เขา

เซบาสเตียน โอไรออน อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงสีดำสั่งตัดราคาแพง รองเท้าหนังสีดำขลับและนาฬิกาโรเล็กซ์สั่งทำพิเศษช่วยเสริมลุคมาเฟียพันล้านผู้เย็นชาและน่าเกรงขามของเขาให้สมบูรณ์แบบ

รูปร่างสูงโปร่งและใบหน้าคมคายยิ่งเสริมให้เขาดูดียิ่งขึ้นไปอีก ผมของเขาถูกตัดและจัดทรงเสยไปด้านหลังอย่างประณีต มีเพียงปอยผมสองสามเส้นที่ถูกปล่อยลงมาข้างใบหน้าเรียบเนียนของเขา เหนือดวงตาทั้งสองข้าง

เขายืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตนเพื่อรอรถมารับ

“ท่านครับ รถพร้อมแล้วครับ” เสียงของชายในชุดดำสนิทดังขึ้นผ่านหูฟัง

รถลัมโบร์กินีสีดำซึ่งมีชื่อของเขาอยู่บนป้ายทะเบียนค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าเขา ประตูปีกนกเปิดขึ้นอย่างช้าๆ และนุ่มนวลราวกับขนนก

ก่อนที่เขาจะก้าวลงจากบันได เสียงเล็กๆ ที่ฟังดูกระวนกระวายก็รั้งเขาไว้

“แด๊ดดี้ ทำไมครั้งนี้เคนไปด้วยไม่ได้ล่ะครับ?!” เด็กชายวัยสี่ขวบวิ่งออกมาจากบ้านหลังใหญ่ ในมือเล็กๆ ของเขาถือกระเป๋าเดินทางใบจิ๋ว

เขาดูเหมือนเซบาสเตียนย่อส่วนไม่มีผิด เครื่องหน้าของเขาถอดแบบมาจากใบหน้าของผู้เป็นพ่อราวกับโคลนนิ่ง และรัศมีที่แผ่ออกมาก็เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน

เหล่าชายชุดดำทุกคนต่างมีสีหน้าหวาดกลัวเมื่อเห็นเด็กชายตัวน้อย พวกเขารู้ดีว่าเจ้านายไม่ชอบเวลาที่มีคนทำงานพลาด และครั้งนี้พวกเขาก็ทำงานพลาดไปแล้ว

เขาได้สั่งการพวกเขาไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนให้ดูแลเด็กชายให้ดีและหาพี่เลี้ยงชั่วคราวให้ได้ก่อนที่ตนจะเดินทางไปทำธุรกิจ แต่พวกเขาก็ล้มเหลว

ไม่มีใครอยากรับงานเป็นพี่เลี้ยงจากเซบาสเตียน โอไรออน พวกเขาต่างกลัวเขา กลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเองหากต้องทำงานใกล้ชิดกับเขาขนาดนั้น

ข่าวลือเรื่องคนที่ไปขัดใจเขาแล้วจู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนั้นเป็นที่โจษจันไปทั่ว ไม่มีใครกล้าเสี่ยงทำงานในบ้านของเขาหรอก!

“ผมขอโทษครับบอส ผมทำงานพลาดเอง ผมพร้อมรับทุกการลงโทษครับ” ไอดา ผู้ช่วยส่วนตัวของเขารีบวิ่งเข้ามาก้มหัวให้ตรงหน้า พร้อมรับความผิดสำหรับความบกพร่องของตน

ไอดาไม่กล้าบอกว่าเขาหาคนไม่ได้เพียงเพราะทุกคนบอกว่ากลัว

เจ้านายของเขาเชื่อว่าเงินที่เขาเสนอไปนั้นสามารถซื้อใครก็ได้

เซบาสเตียนรู้เหตุผลที่พวกเขาหาพี่เลี้ยงให้ลูกชายไม่ได้ เขาเองก็ได้ยินข่าวลือนั่นมาเหมือนกัน อืม... ก็ไม่ใช่แค่ข่าวลือซะทีเดียว

“เคน พ่อจะกลับมาทันทีที่เจรจาธุรกิจกับประธานาธิบดีฝรั่งเศสเสร็จ” เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับลูกชาย พลางลูบผมของเด็กน้อยเบาๆ

เคนเพียงแค่ทำหน้ามุ่ยและหันหน้าหนีพ่อของเขา

“จะมีพี่เลี้ยงคอยดูแลลูกอย่างดี อย่าดื้อเหมือนครั้งที่แล้วนะ โอเคไหม?” เซบาสเตียนเกลี้ยกล่อมลูกชาย

"ช่างเถอะ!" เคนหันไปอีกทางแล้วเดินกระทืบเท้ากลับเข้าบ้านไป

ลูกน้องของเขารู้ดีว่าลูกชายของเขาเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์จะพูดหรือทำอะไรก็ได้ตามใจกับเจ้านายของพวกเขา ถ้าเป็นคนอื่นคงถูกฝังกลบไปแล้ว

"เพิ่มราคาเป็นสองเท่า ไอดา" เซบาสเตียนสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

"ครับผม" ไอดาตอบรับ

ซีโน่เพิ่งก้าวลงจากเวทีมวย เหงื่อเม็ดโตไหลหยดจากเรือนร่างกำยำได้รูปของเขา ทำให้ผิวของเขาดูเป็นมันวาว

เขากลับมาเป็นผู้ชนะอีกครั้ง เสียงผู้คนโห่ร้องให้กำลังใจเขาดังอยู่รอบเวที ขณะที่พวกเขาชูป้ายที่มีชื่อของเขาโบกสะบัดไปมาเบาๆ

พวกเขาดีใจที่เงินเดิมพันของตัวเองชนะ

ซีโน่ดีใจที่มีคนสนับสนุนมากมายขนาดนี้ นั่นหมายความว่ามีคนจำนวนมากวางเดิมพันข้างเขา เขาแน่ใจว่าเงินรางวัลสำหรับคืนนี้ต้องมหาศาลแน่

เขาไม่สนใจเจ้านายของคู่ต่อสู้ที่กำลังกล่าวหาว่าเขาโกงและเรียกร้องให้แข่งใหม่

ตาแก่นั่นมันบ้าไปแล้ว จะมาขอแข่งใหม่ได้ยังไงในเมื่อคู่ต่อสู้ของเขาสลบเหมือดอยู่บนเวทีน่ะ!

เขาไม่มีอารมณ์จะมาเสวนากับตาแก่โลภมากคนนั้น สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือไปหาเจ้านายและรับเงินสดสำหรับคืนนี้ เขาต้องการเงินทุกบาททุกสตางค์เท่าที่จะหาได้เพื่อเป็นค่ารักษาพยาบาลของคุณย่า

เขาสวมเสื้อยืดสีดำผ่านศีรษะขณะเดินเข้าไปหาเจ้านาย

"มิสเตอร์ริโก้" ซีโน่เรียกชายวัยกลางคนที่กำลังยืนหันหลังให้เขาและคุยอยู่กับชายหนุ่มอีกคนที่ดูเหมือนเกิดบนกองเงินกองทอง

"อ้อ ซีโน่! สู้ได้ดีมาก ไอ้หนู!" มิสเตอร์ริโก้ตบไหล่เขา ทำให้เขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย!" ซีโน่ร้องออกมา

"โอ้ โทษทีไอ้หนู ลืมไปว่ารอบนี้มันหนักเอาเรื่อง" มิสเตอร์ริโก้พูดพลางหัวเราะเบาๆ

"ไม่เป็นไรครับ" ซีโน่ตอบ

"นี่คือมิสเตอร์นิโคลัส ต่อไปแกจะได้เจอเขาบ่อยขึ้น นิโคลัส นี่ซีโน่ เขาเป็นนักมวยที่เก่งที่สุดของเราที่นี่" นั่นคือทั้งหมดที่มิสเตอร์ริโก้พูดก่อนจะลากซีโน่ออกห่างจากมิสเตอร์นิโคลัส เขาไม่แม้แต่จะปล่อยให้ทั้งสองได้ทักทายกัน

"เอ้านี่! ไอ้หนู คืนนี้สู้ได้เยี่ยมมาก" เขายื่นซองจดหมายบางๆ ให้ซีโน่

"อาทิตย์หน้าอย่าลืมทำให้เต็มที่ล่ะ หาเงินมาให้ข้าเยอะๆ! ฮ่าๆๆ!" มิสเตอร์ริโก้หัวเราะเสียงดัง

ซีโน่ไม่ได้รู้สึกขบขันไปกับเขาด้วย เขายืนนิ่งๆ ชั่งน้ำหนักซองจดหมายเบาๆ ในมือ เขารู้อยู่แล้วว่าข้างในมีเงินเท่าไหร่ ไม่ว่าการต่อสู้จะยิ่งใหญ่แค่ไหน เขาก็ไม่เคยได้รับเงินเกินยี่สิบเหรียญเลย มันน้อยนิดแต่เขาก็ไม่มีทางเลือก ทุกครั้งที่เขาขอขึ้นค่าตัว ก็มักจะได้รับคำตอบว่าเงินที่ได้มาต้องเอาไปใช้ในการบำรุงรักษาสถานที่และติดสินบนเจ้าหน้าที่บางคนที่ปล่อยให้พวกเขาจัดการชกมวยใต้ดินได้

เขาจึงต้องยอมรับทุกอย่างที่ได้รับมา เขาไม่อยากทำตัวมีปัญหา

"ขอบคุณ ริโก้" เขาใส่ซองจดหมายลงในกระเป๋ากางเกงขาสั้นแล้วเดินจากไป

"ได้เสมอไอ้หนู ได้เสมอ" มิสเตอร์ริโก้พูดไล่หลังร่างที่กำลังเดินจากไป

ด้านนอกอาคาร มีกลุ่มชายหญิงกำลังยืนสูบบุหรี่และพูดคุยกัน

"เฮ้ ดูนั่นสิ! แชมป์ของเรามาแล้ว!" เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้นมาจากกลางวงหนุ่มๆ เธอสวมสปอร์ตบรากับกางเกงยีนส์ทรงหลวม และผูกเสื้อเชิ้ตลายสก็อตไว้รอบเอว

"เฮ้เพื่อน! ยินดีกับชัยชนะคืนนี้ด้วยนะ!" ชายคนหนึ่งพูดขณะพ่นควันบุหรี่ออกมา

ซีโน่ยิ้มและเดินเข้าไปหาพวกเขา

"ขอบใจนะ แอนนา วิลล์" เขาพูดกับทั้งสองขณะที่พวกเขาทำท่าจับมือทักทายแบบลับๆ

แอนนากับวิลล์เป็นพี่น้องกัน พวกเขาเป็นเพียงสองคนที่เขาสามารถเรียกว่าเพื่อนได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาได้สร้างศัตรูมากกว่าเพื่อนเนื่องจากสายงานของเขา คู่ต่อสู้ของเขามักจะเกลียดเขาเสมอหลังการชก

"เฮ้ แชมป์ รอด้วย" แอนนาวิ่งตามเขาไปขณะที่เขากำลังจะขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์ของเขา

"มีอะไรเหรอ แอนนา" เขาถาม

"ฉันรู้ว่านายกำลังลำบาก ฉันเห็นโฆษณานี้ในเน็ตเลยตัดสินใจเซฟไว้ให้นาย เอ้านี่" แอนนายื่นโทรศัพท์ของเธอให้

ซีโน่รับมันมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เขาคิดว่ามันเป็นงานใต้ดินอีกงานหนึ่ง เขาไม่คิดว่าตัวเองจะไหวถ้าต้องรับงานชกมวยสองงานพร้อมกัน

"อะไรนะ!" ซีโน่ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สิ่งแรกที่สะดุดตาเขาคือราคาที่อยู่ด้านบนสุดของโฆษณา เขาไม่อยากจะเชื่อเลย งานอะไรกันที่จะให้ค่าจ้างสูงขนาดนี้ในยุคสมัยนี้

เขาไล่อ่านอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็เข้าใจกระจ่าง

"พี่เลี้ยงเด็ก?" เขาถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

นี่ต้องเป็นการหลอกลวงแน่ๆ ใครจะจ้างพี่เลี้ยงเด็กเดือนละหมื่นดอลลาร์กันวะ