มาเฟียเมียประมูล

ตอนที่ 1.หนี้ชีวิต

ฮ่องกงยามค่ำคืนไม่เคยหลับใหล แสงไฟนีออนสะท้อนผิวน้ำในอ่าววิกตอเรีย 

ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังยิ้มเยาะคนอ่อนแอ เสียงไซเรนดังแว่วอยู่ไกล ๆ

 กลิ่นควันบุหรี่และเงินสกปรกลอยปะปนอยู่ในอากาศ

บนชั้นบนสุดของตึกกระจกสูงตระหง่าน ชายหนุ่มในสูทสีดำสนิทยืนหันหลังให้เมืองทั้งเมือง

วินเซนโซ่ ลอว์

มือใหญ่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างไม่เร่งรีบ ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงเมืองเหมือนนักล่าที่กำลังรอเวลา

“คืนนี้ล็อตใหญ่ครับนาย” เสียงอองรีมือขวาเอ่ยขึ้นเบา ๆ

วินเซนโซ่ไม่ตอบทันที เขาเพียงกดรีโมตเปิดจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงผนัง

ภาพจากกล้องวงจรปิดในไนต์คลับระดับ VIP ปรากฏขึ้น เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กระแทกโสตประสาท

     ชายในสูทราคาแพงนั่งเรียงรายรอบเวทีแววตาเต็มไปด้วยความกระหายแล้วเธอก็ถูกผลักขึ้นเวที

หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวยืนตัวแข็ง ผมยาวสีดำสลวยตกลงมาปิดแก้มซีด ๆ ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัว

“อาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดังครับผม” พิธีกรประกาศเสียงดัง

      “บริสุทธิ์ สะอาด ไม่มีประวัติเสียหายใด ๆ ที่สำคัญเธอโสดและซิงมาก ๆ ”

เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังขึ้นทั่วห้องวินเซนโซ่กำแก้วในมือแน่น ก่อนจะยกขึ้นมาจิบโดยไม่สนใจอะไร

กระทั่งพิธีกรประกาศชื่อเธอคนนั้น "ขอเชิญทุกท่านพบกับ นาตาลี…อิทธิธนัลกุล 

อาจารย์ระดับมหาวิทยาลัย Business / International Trade ไม่ว่าทุกคนจะสื่อสารภาษาไหน

รับรองว่าทุกท่านจะพูดกับเธอได้อย่างเข้าใจแน่นอน” เสียงผู้คนปรบมือกันเกรียวกราวดังสนั่นไปทั่งทั้งไนท์คลับ 

ทันทีที่ชื่อของเธอถูกพิธีกรประจำไนท์คลับประกาศขึ้นมานั้น วินเซนโซ่ถึงกับปาแก้วในมือลงพื้น

 เศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้น ดวงตาของเขาไหววูบอย่างรวดเร็ว ก่อนที่วินเซนโซ่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

สองมือของเขาล้วงกระเป๋าก่อนจะพุดออกมาด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำรอดไรฟันออกมา

"ทำยังไงก็ได้ให้ได้ตัวผู้หญิงคนนี้มา" ลูกสาวของคนที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต

 และเขาพร้อมจะทำลายเธอให้แหลกคามือเพียงแต่มันยังไม่ใช่ในตอนนี้

"ครับนาย แต่ว่างานนี้ราคาประมูลอาจจะสูงนะครับ" อองรีบอกตามความเป็นจริงเพราะเธอทั้งสวย ดีกรีอาจารย์ โสด ซิง ใครเห็นก็ต้องอยากได้

"ไม่ว่าจะเสียเงินสักเท่าไหร่ก็ตาม ต้องเอาตัวเธอมาคุกเข่าต่อหน้ากูให้ได้" เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป อองรีรีบวิ่งตามเจ้านาย

"นายจะไปไหนครับ"

"ไปดูสักหน่อย" เขาพูดเพียงเท่านั้น อองรีไม่รอช้ารีบโทรหาแม็กซ์เวล คนสนิทอีกคนที่คุมพื้นที่ด้านล่าง

"แม็กซ์เจ้านายบอกว่า ไม่ว่าจะเสียเงินเท่าไหร่ก็ต้องได้ตัว คุณนาตาลีมาให้ได้ อีกห้านาทีเจ้านายคงไปถึงห้องนั้น"

"รับทราบ จัดการเองไม่ต้องเป็นห่วง"

ย้อนกลับไป 12 ชั่วโมงก่อน

นาตาลีจำได้แค่ว่าเธอเดินออกจากมหาวิทยาลัยหลังสอนเสร็จ

สายลมเย็นพัดผ่านลานจอดรถ โทรศัพท์ในมือเธอยังเปิดสไลด์การสอนค้างอยู่

เธอไม่เคยข้องเกี่ยวกับธุรกิจของพ่อ ไม่เคยสนใจข่าวลือ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นหมากในเกมของใคร

เพราะตั้งแต่พ่อเธอเสียไป ทุกอย่างมันก็ดูเปลี่ยนไปเสียหมด โลกของเมาเฟียที่เธอคุ้นเคยก็ต้องว่างเปล่า

ผู้คนที่เคยนอบน้อมกับพ่อเธอก็ตีตัวออกห่าง ทำให้เธอต้องชดใช้ไม่ว่าจะเป็นหนี้สิน ค่าใช้จ่ายที่ต้องดุแลคนงานในบ้าน

จนกระทั่งผ้าเปียกกลิ่นฉุนถูกปิดลงบนจมูกของเธอ และนั่นก็ทำให้โลกทั้งใบดับวูบ

ปัจจุบัน

ไฟสปอร์ตไลต์สาดใส่เธอเต็มแรง

“เริ่มต้นที่หนึ่งล้านดอลลาร์ฮ่องกง!” เสียงเคาะค้อนดังขึ้น

นาตาลีเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถูกทำแบบนี้

“สองล้าน”

“สามล้าน”

ตัวเลขพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว บนชั้นบนสุดของตึก วินเซนโซ่วางแก้วลง

“น่ารำคาญชิบ เสียเวลาฉิบหาย”

มือขวาอย่างอองรีถึงชะงัก

“นายไม่ประมูลแล้วเหรอครับ ? ” อองรีถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก

“กูบอกให้หยุด !! ”น้ำเสียงเย็นเฉียบจนห้องทั้งห้องเงียบสนิท

"ครับนาย" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดสายเพียงครั้งเดียว

ด้านล่าง เวทีวุ่นวายทันที เสียงตะโกน เสียงปืนขึ้นลำแขกบางคนลุกพรวด

พิธีกรหน้าซีดเมื่อเห็นชายชุดดำหลายคนบุกเข้ามา และเสียงหนึ่งดังขึ้นผ่านลำโพงทั้งคลับ

“ผู้หญิงคนนั้น เป็นของกู ไม่ว่าใครจะให้ราคาสูงแค่ไหน จำชื่อนี้เอาไว้ วินเซนโซ่ จะให้ราคาที่สูงกว่าเสมอ”

ความเงียบถาโถมลงมา เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้องงานเลี้ยง

นาตาลีเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง หัวใจเธอสั่นไหวโดยไม่รู้เหตุผล

"นี่มันอะไรกัน ? " เธอประมวลความคิดเท่าไหร่ แต่ทว่าก็คิดไม่ตกเสียที

วินเซนโซ่ก้าวลงจากบันไดชั้นวีไอพี รองเท้าหนังเงาวับกระทบพื้นช้า ๆ

ดวงตาคมสบเข้ากับเธอโดยตรง ในแววตานั้นไม่มีความปรานี ไม่มีความอ่อนโยน

มีเพียงไฟแค้นที่ยังไม่ดับ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ นิ้วมือเรียวยาวเชยคางเธอขึ้นเบา ๆ บังคับให้เธอมองเขา

“ลูกสาวของศัตรู…” เสียงทุ้มต่ำราวกับคำพิพากษา

“รู้ไหมว่าพ่อเธอทำอะไรไว้” เขายังคงถามต่อ

นาตาลีมองหน้าเขา ก่อนที่เธอจะส่ายหน้าอย่างสับสน

วินเซนโซ่ยิ้มบาง ๆ ยิ้มที่ไม่อบอุ่นแม้แต่นิดเดียว

“เขาฆ่าพ่อฉัน” คำพูดนั้นเหมือนคมมีด ไนต์คลับทั้งคลับเงียบสนิท

“คืนนี้ ฉันจะพาเธอไป....” เขาปล่อยคางเธอช้า ๆ แต่ดูเหมือนสะบัดคางเธอออกจากมือเขาต่างหาก

แม็กซ์เวลรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เจ้านายของเขา วินเซนโซ่รับมาอย่างเบามือเขาเช็ดมือข้างที่จับปลายคางของนาตาลี 

เมื่อเช็ดเสร็จเขาปาผ้าผืนนั้นไปที่กลางอกของเธอ เหมือนขยะ เหมือนของสกปรกที่ใครก็ไม่อยากแตะต้อง ก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“แล้วค่อยตัดสินใจว่าเธอควรชดใช้แทนพ่อยังไง”

🔞🔞🔞

ฝากกดใจ เก็บเข้าชั้น และกดติดตามนักเขียนด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ