รอยบาปในรอยรัก

เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นไม้โอ๊กของคฤหาสน์คลาร์กในยามวิกาลดังลนลานและผิดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองเซนต์เทเรซา เซเรนา คลาร์ก ยืนหลบอยู่ในเงามืดตรงมุมระเบียง ทอดสายตามองคามิลลา พี่สาวต่างมารดาที่กำลังยัดเครื่องเพชรและเงินสดลงในกระเป๋าเดินทางใบหรูด้วยมือที่สั่นเทา ชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมของคามิลลาหลุดลุ่ยใบหน้าที่มักจะเชิดหยิ่งอยู่เสมอเวลานี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคราบน้ำตาจากการทะเลาะกับใครบางคนผ่านโทรศัพท์

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ยอมแต่ง! ให้ตายฉันก็ไม่แต่งกับอีตาตำรวจหน้าตายคนนั้น!" 

คามิลลากระซิบเสียงลอดไรฟันใส่ปลายสาย 

"รอฉันอยู่ที่ท่าเรือคาร์เตอร์ ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

คามิลลากระชากซิปกระเป๋าปิดลงก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันมาเห็นร่างบอบบางของเซเรนายืนอยู่เงียบๆ แววตาหวาดระแวงของพี่สาวเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นว่าเป็นเพียงลูกนอกสมรสที่ไร้ปากเสียงในบ้านหลังนี้

"หลีกไปซะ นังกาฝาก" 

คามิลลาเชิดหน้าขึ้นก้าวฉับๆ เข้ามาหาพลางใช้ไหล่กระแทกเซเรนาอย่างแรง 

"ถ้าแกปริปากบอกคุณพ่อแม้แต่คำเดียว ฉันจะกลับมาฉีกอกแก... แต่ก็นะ กว่าพวกนั้นจะรู้ตัว ฉันกับมาร์คก็คงไปถึงยุโรปแล้ว ปล่อยให้ตระกูลเฮงซวยนี่ล้ม ละลายแล้วโดนพวกแวนซ์เหยียบจมดินไปเถอะ!"

ไม่มีคำอธิษฐานหรือคำกล่าวลา มีเพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนจัดที่ทิ้งร่องรอยไว้ในอากาศ เซเรนามองตามแผ่นหลังของพี่สาวที่กลืนหายไปในความมืดของสวนหลังบ้าน คฤหาสน์คลาร์กที่เคยโอ่อ่ากำลังจะพังพินาศในเช้าวันพรุ่งนี้และคามิลลาเลือกที่จะกระโดดหนีออกจากเรือที่กำลังจม ทิ้งให้คนที่เหลือต้องเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่ชื่อว่า จูเลียน แวนซ์

ความวุ่นวายปะทุขึ้นในเช้าตรู่ของวันแต่งงาน เสียงแก้วคริสตัลแตกกระจายกระแทกผนังห้องโถง โทมัส คลาร์ก ผู้เป็นพ่อหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ขณะที่เอเลนอร์ แม่เลี้ยงของเซเรนากรีดร้องและทรุดตัวลงบนโซฟาเมื่อพบเพียงจดหมายทิ้งท้ายสั้นๆ ของลูกสาวสุดที่รัก

"มันหนีไปแล้ว! คามิลลาหนีไปแล้ว!" 

โทมัสคำราม สองมือทึ้งผมตัวเอง 

"อีกไม่ถึงสี่ชั่วโมงขบวนรถของตระกูลแวนซ์จะมารับตัวเจ้าสาว ถ้างานแต่งวันนี้ถูกยกเลิก หุ้นส่วนทั้งหมดจะถอนตัว และตระกูลเราจะล้มละลาย... ไอ้ผู้กองจูเลียนนั่นต้องเอาพวกเราเข้าตารางแน่!"

สายตาอันตรายของโทมัสกวาดไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของเซเรนา ซึ่งกำลังก้มหน้ายืนตัวลีบอยู่ในชุดกระโปรงสีหม่น วินาทีนั้น แผนการอันเห็นแก่ตัวก็ผุดขึ้นในหัวของชายผู้เป็นพ่อ

"แก..."

โทมัสชี้หน้าลูกนอกสมรสที่เขาเกลียดชัง

"พาตัวมันขึ้นไปข้างบน จับมันยัดลงไปในชุดแต่งงานของคามิลลาซะ!"

"คุณพ่อ!" 

เซเรนาผุดลุกขึ้นแววตาสั่นไหว แม้เธอจะคุ้นชินกับการถูกเหยียบย่ำแต่การสวมรอยเป็นเจ้าสาวของร้อยตำรวจเอกแห่งหน่วยสืบสวนคดีพิเศษไม่ใช่แค่เรื่องผิดศีลธรรมแต่มันคือการรนหาที่ตาย 

"เขาเป็นตำรวจสืบสวนนะคะ เขาต้องจับได้ตั้งแต่แรกเห็นแน่ๆ"

"ถ้าแกไม่ทำ ฉันจะขายแกให้เดอะ เวลเวต เลานจ์ คืนนี้เลย เซเรนา!" 

โทมัสปรี่เข้ามากระชากต้นแขนบางจนเซเรนานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด 

"คลุมหน้ามันไว้ด้วยผ้าลูกไม้หนาๆ ทำให้มันดูเหมือนคามิลลาที่สุด แค่ผ่านพิธีสาบานตนไปได้ก็พอ หลังจากนั้นถ้าไอ้แวนซ์มันจะโกรธแค้นจนบีบคอแกตายในห้องหอ มันก็เป็นปัญหาของแก ไม่ใช่ของฉัน!"

ไม่มีทางเลือกอื่นหลงเหลือให้ลูกนอกสมรสอย่างเธอ เซเรนาถูกเหล่าสาวใช้กระชากตัวลากขึ้นบันไดไปสู่ห้องแต่งตัว ซิปของชุดแต่งงานผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ราคาเหยียบแสนถูกรูดขึ้น ขับเน้นเรือนร่างบอบบางแต่ซ่อนรูปของเธอให้ดูเย้ายวน ช่างแต่งหน้าเร่งรีบเกล้าผมสีบลอนด์สว่างของเธอขึ้นเป็นมวยต่ำ ซ่อนโครงหน้าสวยคมและดวงตาสีฟ้าหม่นที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นไว้ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวทึบแสง

เซเรนาจ้องมองตัวเองในกระจกเงา ความเย็นเยียบของเนื้อผ้าซาตินที่เสียดสีกับผิวไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวเท่ากับอนาคตที่รออยู่เบื้องหน้า แต่ในความสิ้นหวังนั้นเอง ประกายไฟแห่งความทะเยอทะยานกลับจุดติดขึ้นในดวงตาของเธอ โทมัสอาจจะคิดว่ากำลังส่งเธอไปเป็นเครื่องสังเวยเพื่อรอดพ้นความผิด แต่เขาไม่รู้เลยว่า นี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะได้ใช้สายเลือดตระกูลแวนซ์เป็นเกราะกำบัง เพื่อหลุดพ้นจากนรกขุมนี้ตลอดกาล

บรรยากาศภายในวิหารเซนต์เทเรซาอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกลิลลี่สีขาวและเสียงเพลงออร์แกนที่ดังกึกก้อง เซเรนาก้าวเดินไปตามพรมแดงด้วยจังหวะที่ถูกฝึกซ้อมมาอย่างดี มือบางกำช่อดอกไม้แน่นจนข้อขาว ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเธอแทบจะมองไม่เห็นแขกเหรื่อรอบข้าง ทว่าสิ่งเดียวที่ชัดเจนคือร่างสูงสง่าของผู้ชายที่ยืนรออยู่แท่นพิธี

จูเลียน แวนซ์ ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่สั่งตัดพอดีตัว รูปร่างสูงถึง 188 เซนติเมตรของเขาแผ่กลิ่นอายคุกคามและทรงอำนาจจนแทบหยุดหายใจ ผมสีน้ำตาลเข้มถูกเซ็ตอย่างเนี๊ยบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ขาวจัดแบบผู้ดีนั้นราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีเทาคมกริบของเขากลับกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า คล้ายกับเรดาร์ที่กำลังประเมินผู้ต้องสงสัยมากกว่าจะมองเจ้าสาวของตัวเอง

เมื่อโทมัสส่งมือเธอให้กับเขา สัมผัสแรกจากมือใหญ่ที่หยาบกร้านเล็กน้อยจากการจับอาวุธปืนก็ทำให้เซเรนาสะท้านไปทั้งตัว จูเลียนกระชับมือเธอแน่นจนเจ็บราวกับเป็นการตักเตือนกลายๆ เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำหวานใดๆ มีเพียงความเย็นชาที่ส่งผ่านฝ่ามือ

พิธีการดำเนินไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของเซเรนา ทุกคำสาบานที่หลุดออกจากปากคือคำโกหกคำโตที่เธอต้องแบกรับ ทันทีที่บาทหลวงประกาศการเป็นสามีภรรยา จูเลียนไม่ได้เปิดผ้าคลุมหน้าเพื่อจุมพิตเธอตามธรรมเนียม เขาเพียงแค่ดึงแขนเธอให้เดินตามลงจากแท่นพิธีอย่างรวดเร็ว ก้าวเดินที่หนักแน่นและเร่งรีบของเขาบอกให้รู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัว

ประตูรถลีมูซีนปิดลง พร้อมกับขบวนรถที่มุ่งหน้าสู่เพนท์เฮาส์ตระกูลแวนซ์ เซเรนานั่งนิ่งเงียบอยู่บนเบาะหนัง ซึมซับความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากร่างสูงข้างๆ คืนวิวาห์ลวงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอรู้ดีว่า ทันทีที่ผ้าคลุมหน้านี้ถูกเลิกขึ้น บทลงทัณฑ์จากซาตานในคราบตำรวจหนุ่มจะเริ่มต้นขึ้นเช่นกัน